Goedemorgen,

Gisteren ben ik voor het eerst bij het beraad geweest, samen met mijn dochter en twee vrienden. Voor degenen die zich afvragen wie ik was: ik was de vrouw in de rolstoel.

Ik heb geluisterd, gekeken en geobserveerd. Dat is hoe ik werk. Daarna neem ik de tijd om helder te krijgen wat ik zie, voel en waar mijn vragen zitten.

Wat mij raakte, is de intentie van deze groep om samen iets groters neer te zetten — om, zoals ik het zelf noem, bij te dragen aan “hemel op aarde”. Daar wil ik oprecht mijn bijdrage aan leveren.

Tegelijkertijd merk ik dat de manier waarop verbinding binnen de groep wordt vormgegeven, niet mijn manier is van verbinden.

Mijn manier van verbinden is één-op-één. Voor mij zit echte verbinding in het gesprek: wie ben jij, wat leeft er, wat is er werkelijk. Ik werk niet via fysiek contact of groepsdynamiek. In grotere groepen sluit ik mij juist af om bij mezelf te blijven, zeker omdat ik hoogsensitief ben.

Dat betekent niet dat ik afstand neem, maar dat ik een andere vorm van verbinden meebreng.
Ik wil graag bijdragen, maar wel op een manier die klopt voor mij en niet vanuit een vorm die mij niet past.

Mijn kracht ligt in het aangaan van echte gesprekken, het zien van de ander en het zichtbaar maken van wat er wél mogelijk is. Vanuit daar draag ik graag bij aan wat hier al in beweging is gezet.

Ik ben aan het verkennen wat mijn plek hierin kan zijn.
Mijn vraag is:
is er binnen deze groep ruimte voor deze manier van verbinden en bijdragen?

Hartelijke groet,

Saskia Nijburg