Woorden... Wat is het dan wèl?
Ik las hier iets over de onzekerheid van het niet voelen van de hartkracht.
Dat is alleen maar een woord, dacht ik.
Dat is net als de hele tijd op zoek zijn naar magic en als magic er dan is, is het heel normaal.
Ik vroeg aan Martijn of hij normaal was. Hij is normaal, zegt ie.
Ik doe zelf al mijn hele leven mijn uiterste best om normaal te zijn.
Mijn aanstaande ex-partner vindt dat je al van een kilometer afstand kunt zien dat ik niet normaal ben.
Mijn intense strijd om normaal te zijn, lijkt totaal averechts te werken. Ik stop ermee.
Advocaten vinden 'uw aanstaande ex-partner' heel normale woorden. Maar wanneer ik terug zeg: 'mijn aanstaande ex-partner' en niet 'de man met wie ik meer dan 25 jaar samen ben en van wie ik nog steeds hou en die de rol van vader van mijn kinderen vervult', moeten ze lachen en dan ben ik dus weer niet normaal.
(Ik vind 'aanstaande ex-partner' heel rare woorden, maar als dat normaal is, ben ik de beroerdste niet om die woorden te gebruiken.)
Het is het niet en wél
Sommige mensen gaan niet naar samenkomsten omdat dat gewoon (even) niet gaat.
Andere mensen zeggen na een samenkomst: 'ja, ben ik hier een hele dag geweest en waar ging het nou eigenlijk over?'
Natuurlijk hebben we de samenvattingen en verzamelingen van René Gieltjes en dat is heel waardevol, maar dekt niet de volledige lading. Het is het niet en wel. Het is een houvast. Een anker van herinnering aan een herinnering aan een herinnering. Waarschijnlijk.
Lachhuilen, Huillachen of iets heel anders?
Bij de laatste samenkomst moest iemand heel erg huilen, toen heel erg lachen, toen weer huilen, toen weer lachen. Enzovoort. Dat gaf een heel vreemd door elkaar schuddend gevoel, maar Martijn zei heel normaal: 'ja, de spier van lachen is dezelfde spier als van huilen.'
Toen ik de lachhuilende vrouw de dag erna sprak, viel er bij mij een kwartje dat al een tijdje nog een heel klein beetje klem zat. Het ging voor mij over schaamte en niet normaal zijn of kunnen doen of juist wel en mijn verzet daartegen. Ja, tell me, waar het nu eigenlijk over gaat bij die samenkomsten!
Wat is het dan wél?
Groepen die geen groepen zijn, huilen dat lachen is, lachen dat huilen is, hartkracht die er niet zou zijn, maar toch wel. Normaal dat abnormaal is. Of toch iets heel anders?
In ieder geval besloot de kunstenaar René Magritte dat een plaatje van een pijp, geen pijp is. Want je kunt hem niet stoppen met tabak en niet roken. Duidelijk.
Ik was laatst op een camping in Frankrijk en rende vanwege hoge nood naar iets waarvan ik dacht dat het een toilethuisje was. Maar nee...
Ik moest daar in mijn eentje zo erg van lachen, dat ik er bijna toch een wc van gemaakt had. Daar was ik dan blijkbaar niet de enige in geweest (= normaal). Wanneer is een wc een wc? Wanneer is iemand een goeroe? (Sorry, dit moet ik natuurlijk toch even prikkelend zeggen. Maar wie bepaalt dat?)
Plaatjes zijn plaatjes en... Bram Vermeulen zingt:
Ik zing hier alleen maar woorden
Stomme letters op een rij
En of ik ze schreeuw of fluister
Ze zullen altijd een beschrijving zijn.
Met hoeveel letters schrijf je pijn?
Het gaat nog verder en het is echt een heel mooi nummer.
Dat vind ik dan, tenminste.
Misschien is dat raar, of heel normaal.
Ik weet dat allemaal niet.
Woorden van Bram Vermeulen:
https://www.youtube.com/watch?v=zVtIlBxBIdg
Dat is alleen maar een woord, dacht ik.
Dat is net als de hele tijd op zoek zijn naar magic en als magic er dan is, is het heel normaal.
Ik vroeg aan Martijn of hij normaal was. Hij is normaal, zegt ie.
Ik doe zelf al mijn hele leven mijn uiterste best om normaal te zijn.
Mijn aanstaande ex-partner vindt dat je al van een kilometer afstand kunt zien dat ik niet normaal ben.
Mijn intense strijd om normaal te zijn, lijkt totaal averechts te werken. Ik stop ermee.
Advocaten vinden 'uw aanstaande ex-partner' heel normale woorden. Maar wanneer ik terug zeg: 'mijn aanstaande ex-partner' en niet 'de man met wie ik meer dan 25 jaar samen ben en van wie ik nog steeds hou en die de rol van vader van mijn kinderen vervult', moeten ze lachen en dan ben ik dus weer niet normaal.
(Ik vind 'aanstaande ex-partner' heel rare woorden, maar als dat normaal is, ben ik de beroerdste niet om die woorden te gebruiken.)
Het is het niet en wél
Sommige mensen gaan niet naar samenkomsten omdat dat gewoon (even) niet gaat.
Andere mensen zeggen na een samenkomst: 'ja, ben ik hier een hele dag geweest en waar ging het nou eigenlijk over?'
Natuurlijk hebben we de samenvattingen en verzamelingen van René Gieltjes en dat is heel waardevol, maar dekt niet de volledige lading. Het is het niet en wel. Het is een houvast. Een anker van herinnering aan een herinnering aan een herinnering. Waarschijnlijk.
Lachhuilen, Huillachen of iets heel anders?
Bij de laatste samenkomst moest iemand heel erg huilen, toen heel erg lachen, toen weer huilen, toen weer lachen. Enzovoort. Dat gaf een heel vreemd door elkaar schuddend gevoel, maar Martijn zei heel normaal: 'ja, de spier van lachen is dezelfde spier als van huilen.'
Toen ik de lachhuilende vrouw de dag erna sprak, viel er bij mij een kwartje dat al een tijdje nog een heel klein beetje klem zat. Het ging voor mij over schaamte en niet normaal zijn of kunnen doen of juist wel en mijn verzet daartegen. Ja, tell me, waar het nu eigenlijk over gaat bij die samenkomsten!
Wat is het dan wél?
Groepen die geen groepen zijn, huilen dat lachen is, lachen dat huilen is, hartkracht die er niet zou zijn, maar toch wel. Normaal dat abnormaal is. Of toch iets heel anders?
In ieder geval besloot de kunstenaar René Magritte dat een plaatje van een pijp, geen pijp is. Want je kunt hem niet stoppen met tabak en niet roken. Duidelijk.
Ik was laatst op een camping in Frankrijk en rende vanwege hoge nood naar iets waarvan ik dacht dat het een toilethuisje was. Maar nee...
Ik moest daar in mijn eentje zo erg van lachen, dat ik er bijna toch een wc van gemaakt had. Daar was ik dan blijkbaar niet de enige in geweest (= normaal). Wanneer is een wc een wc? Wanneer is iemand een goeroe? (Sorry, dit moet ik natuurlijk toch even prikkelend zeggen. Maar wie bepaalt dat?)
Plaatjes zijn plaatjes en... Bram Vermeulen zingt:
Ik zing hier alleen maar woorden
Stomme letters op een rij
En of ik ze schreeuw of fluister
Ze zullen altijd een beschrijving zijn.
Met hoeveel letters schrijf je pijn?
Het gaat nog verder en het is echt een heel mooi nummer.
Dat vind ik dan, tenminste.
Misschien is dat raar, of heel normaal.
Ik weet dat allemaal niet.
Woorden van Bram Vermeulen:
https://www.youtube.com/watch?v=zVtIlBxBIdg
Ik wil al de hele dag hier iets onder schrijven...
Maar woorden ontbreken .
Deze zinnen van het lied bleven wel " plakken"
Ik zing hier alleen maar woorden
Stomme letters op een rij
En of ik ze schreeuw of fluister
Ze zullen altijd een beschrijving zijn.
Met hoeveel letters schrijf je pijn?
Oa hee
Want er kan veel over geschreven worden
En wat is het dan wel of juist niet...
🌹
Maar woorden ontbreken .
Deze zinnen van het lied bleven wel " plakken"
Ik zing hier alleen maar woorden
Stomme letters op een rij
En of ik ze schreeuw of fluister
Ze zullen altijd een beschrijving zijn.
Met hoeveel letters schrijf je pijn?
Oa hee
Want er kan veel over geschreven worden
En wat is het dan wel of juist niet...
🌹
Ik struggle sowieso altijd al met woorden. Pijn voelen is iets heel anders dan het woord “pijn” zeggen. Het is letterlijk alleen maar een ver-TAAL- ing. Een gevoel vangen in een woord kan dus helemaal niet is mijn conclusie. En daar gaat het ook vaak mis tussen ons.
We ervaren dingen allemaal anders, en we willen het met precies hetzelfde woord duiden, dat is bij voorbaat al gedoemd te mislukken.
Elkaar omarmen, een kus geven, een knipoog, een hand op iemands schouder, iemands stem horen, samen lachen, nabijheid, dat komt veel dichter in de buurt om met elkaar in verbinding te komen.
En dan ook nog in een wereld waar alles anders is dan het lijkt, zonder te weten wie we zijn, tot we het weten…..maar dat is zonder woorden.
Dit kwam bij mij naar boven door jouw mooie tekst Tamar (geloof ik).
Prachtige weelderige plant had je bij je….niet normaal ;)
Groet, Mabel
We ervaren dingen allemaal anders, en we willen het met precies hetzelfde woord duiden, dat is bij voorbaat al gedoemd te mislukken.
Elkaar omarmen, een kus geven, een knipoog, een hand op iemands schouder, iemands stem horen, samen lachen, nabijheid, dat komt veel dichter in de buurt om met elkaar in verbinding te komen.
En dan ook nog in een wereld waar alles anders is dan het lijkt, zonder te weten wie we zijn, tot we het weten…..maar dat is zonder woorden.
Dit kwam bij mij naar boven door jouw mooie tekst Tamar (geloof ik).
Prachtige weelderige plant had je bij je….niet normaal ;)
Groet, Mabel
Elkaar omarmen, een kus geven, een knipoog, een hand op iemands schouder, iemands stem horen, samen lachen, nabijheid, dat komt veel dichter in de buurt om met elkaar in verbinding te komen.
Ja zo voel ik dit ook Mabel, Dank voor jouw mooie voelbare woorden!!! bovenstaand
Hartegroet José <3
Er gingen bij mij ook minder fijne gevoelens door mij heen gisteren, bij de topic: "wat zijn Woorden dan wél" ¨Misschien ook niet zo bedoeld, maar voelde dat dit met de topic : Wil zo graag in Hartfrequentie komen" te maken had,¨: de zin dat zich iemand onzeker voelde raakte mij voor die andere persoon," en mij zelf ook. Wij willen ons allen zeker voelen dus ik dacht: had ik maar niet meer gereageerd op de laatste reactie van Antoinette, was deze topic," wat zijn woorden dan wél" niet ontstaan, misschien ook niet zo bedoeld, zo zie je maar weer dat wij allen in verbinding staan . maar digitaal komt meestal niet alles zuiver over, daarom probeer ik vaker uitgebreide mails te schrijven, zodat er maar niets onzuiver over komt. en dan nog weet je het niet. misschien komt deze van mij ook wel weer niet zuiver over.
Ik wil alleen maar alle goeds voor iedereen, hier op het forum en daar buiten,
Maar ja wij zijn dit niet, er komt iets tussen (gedachten die niet van ons zijn) die proberen ons uitelkaar te houden.
Ps Tamar , Dat je er bijna een WC van had gemaakt, heeft mij doen schaterlachen! hartstikke leuk!!!
Alle Goeds voor allemaal!
José
Ja zo voel ik dit ook Mabel, Dank voor jouw mooie voelbare woorden!!! bovenstaand
Hartegroet José <3
Er gingen bij mij ook minder fijne gevoelens door mij heen gisteren, bij de topic: "wat zijn Woorden dan wél" ¨Misschien ook niet zo bedoeld, maar voelde dat dit met de topic : Wil zo graag in Hartfrequentie komen" te maken had,¨: de zin dat zich iemand onzeker voelde raakte mij voor die andere persoon," en mij zelf ook. Wij willen ons allen zeker voelen dus ik dacht: had ik maar niet meer gereageerd op de laatste reactie van Antoinette, was deze topic," wat zijn woorden dan wél" niet ontstaan, misschien ook niet zo bedoeld, zo zie je maar weer dat wij allen in verbinding staan . maar digitaal komt meestal niet alles zuiver over, daarom probeer ik vaker uitgebreide mails te schrijven, zodat er maar niets onzuiver over komt. en dan nog weet je het niet. misschien komt deze van mij ook wel weer niet zuiver over.
Ik wil alleen maar alle goeds voor iedereen, hier op het forum en daar buiten,
Maar ja wij zijn dit niet, er komt iets tussen (gedachten die niet van ons zijn) die proberen ons uitelkaar te houden.
Ps Tamar , Dat je er bijna een WC van had gemaakt, heeft mij doen schaterlachen! hartstikke leuk!!!
Alle Goeds voor allemaal!
José
Dankjewel allemaal voor de reacties. 🌹
José, ik herken wel wat je schrijft.
Een tijdje terug kon ik plotseling niet meer de simpelste mail schrijven of was ik daar heel lang mee bezig. Bij ieder woord en iedere zin ging ik uren afwegen hoe dat mogelijk over kon komen. Ik wilde vooral heel zorgvuldig zijn om niemand (meer) tegen de borst te stuiten met mijn schrijven. Ik draaide er bijna van door. Alsof ik in mijn mail moest bewijzen dat ik het heel goed bedoelde. En toen dacht ik ineens: 'maar ik bedoel het toch goed?' 'ik ben toch goed?' 'Aan wie zit ik dit nu eigenlijk te willen bewijzen?'
Ik ging toen juist heel korte mails schrijven. Ik dacht bij mezelf: ik ga van 'Sorry dat ik besta' naar 'Sorry dat ik versla' (nu ik hier toch al ben als een soort ongenode gast op een feestje dat ik zelf heel anders had georganiseerd).
Ik had in die tijd iemand in mijn leven die heel erg aan mij trok (eigenlijk wel meer mensen). Ik kon hem zó voelen. Als ik mijn hand op zijn hart legde, kwam ik totaal thuis. Ik voelde ook iets van: 'ik ken jou wel langer dan vandaag'.
Maar hij wilde iets van mij dat heel verstorend was en dat ik niet (op die manier) wilde. Hij was heel erg gekwetst door 'het leven' en bleef daarin hardnekkig hangen, dus daar wilde ik zeker niet een schepje bovenop doen. Hij wist wel dat zijn hart van goud was, maar hij wilde niet zien dat er ook niet-goud doorheen zat. En dat dat eruit moet. Bij iedereen. En dat je dat dus aan moet gaan en er geen oplossing van buitenaf gaat komen. Hoe lang je daar ook op wacht. En hoe 'eigenzinnig' je ook bent.
Het gekke was dat hij alleen maar boze en duidelijke taal leek te verstaan (als het om mij ging). Als ik zei: 'laat mij maar even met rust want ik ben druk met mijn eigen dingen bezig', dan hoorde hij dat niet. Uiteindelijk moest ik toen zeggen: 'Rot op, ga weg, laat me met rust'. Voor mezelf. Heel erg hard. Want uiteindelijk gaat het om mij, voor mij. En om jou voor jou.
Betrokkenheid wordt tegen ons gebruikt. Zo erg dat het je 'de dood' in kan jagen. Dan denk ik: soms moet je met je vuist op tafel slaan (heeft Martijn eens gezegd).
Dat extreme zorgzaamheid of betrokkenheid ook verstikkend voor de ander kan werken, heb ik ook ervaren. Ik vind dat mijn 'aanstaande ex-partner' dit eens heel mooi verwoord heeft in een lied dat hij zelf schreef:
'Maar juist in het allermooist ligt de pijn diep ingebed.'
Misschien moet dat er wel uit. En misschien kan dat niet altijd op een manier die alle gevoelens direct spaart. Ik wil me in ieder geval niet meer in bochten wringen om allerlei dingen waar ik (ook) geen schuld aan heb, te voorkomen of mogelijk erger te maken. Dat is soms heel moeilijk. We willen toch in vrede en harmonie met elkaar leven?
Waar ik mezelf aan vasthoud, is: 'niet meegaan in de gedachtes van een ander of anderen' (deze heb ik ook van Martijn). Als ik terugkijk naar mijn leven van afgelopen tijd, heb ik daar mezelf een soort van bijles of bonusles in gegeven.
Ik pakte meteen de schaamte mee die daarmee gepaard gaat.
Schaamte = 'wat denken de mensen dan?' En daar meer belang aan hechten dan aan wat je zelf voelt.
Dus dat heb ik (onbewust) wel opgezocht, denk ik.
Dat 'niet meegaan in de gedachtes van een ander of anderen' kun je ook gebruiken als je iets schrijft voor toekomstige gedachten van de ontvanger.
Ja, en de onzekerheid van de hartkracht niet voelen. Dat ken ik zelf ook heel goed. Daarom schreef ik ook van: het is maar een woord. En dan kun je daar in jezelf iets van maken dat onbereikbaar lijkt, terwijl het er misschien (waarschijnlijk) gewoon toch al is.
Heerlijk om te lezen dat jij ook zo moest lachen van die wc. Lachten wij daar dan samen als tijd niet bestaat?
Ik moest meteen denken dat 'de spier van je plas ophouden' ook dus dezelfde spier moet zijn als van lachen en van huilen. En dat als je niet zo goed bent in huilen, dat je dan ook kunt lachen of plassen (eerst heel veel water drinken) om te ontladen. Ik hou zo heel erg van lachen. Dus ik kies dat zo veel mogelijk.
Oei, deze is wel lang geworden.
Liefs, Tamar
José, ik herken wel wat je schrijft.
Een tijdje terug kon ik plotseling niet meer de simpelste mail schrijven of was ik daar heel lang mee bezig. Bij ieder woord en iedere zin ging ik uren afwegen hoe dat mogelijk over kon komen. Ik wilde vooral heel zorgvuldig zijn om niemand (meer) tegen de borst te stuiten met mijn schrijven. Ik draaide er bijna van door. Alsof ik in mijn mail moest bewijzen dat ik het heel goed bedoelde. En toen dacht ik ineens: 'maar ik bedoel het toch goed?' 'ik ben toch goed?' 'Aan wie zit ik dit nu eigenlijk te willen bewijzen?'
Ik ging toen juist heel korte mails schrijven. Ik dacht bij mezelf: ik ga van 'Sorry dat ik besta' naar 'Sorry dat ik versla' (nu ik hier toch al ben als een soort ongenode gast op een feestje dat ik zelf heel anders had georganiseerd).
Ik had in die tijd iemand in mijn leven die heel erg aan mij trok (eigenlijk wel meer mensen). Ik kon hem zó voelen. Als ik mijn hand op zijn hart legde, kwam ik totaal thuis. Ik voelde ook iets van: 'ik ken jou wel langer dan vandaag'.
Maar hij wilde iets van mij dat heel verstorend was en dat ik niet (op die manier) wilde. Hij was heel erg gekwetst door 'het leven' en bleef daarin hardnekkig hangen, dus daar wilde ik zeker niet een schepje bovenop doen. Hij wist wel dat zijn hart van goud was, maar hij wilde niet zien dat er ook niet-goud doorheen zat. En dat dat eruit moet. Bij iedereen. En dat je dat dus aan moet gaan en er geen oplossing van buitenaf gaat komen. Hoe lang je daar ook op wacht. En hoe 'eigenzinnig' je ook bent.
Het gekke was dat hij alleen maar boze en duidelijke taal leek te verstaan (als het om mij ging). Als ik zei: 'laat mij maar even met rust want ik ben druk met mijn eigen dingen bezig', dan hoorde hij dat niet. Uiteindelijk moest ik toen zeggen: 'Rot op, ga weg, laat me met rust'. Voor mezelf. Heel erg hard. Want uiteindelijk gaat het om mij, voor mij. En om jou voor jou.
Betrokkenheid wordt tegen ons gebruikt. Zo erg dat het je 'de dood' in kan jagen. Dan denk ik: soms moet je met je vuist op tafel slaan (heeft Martijn eens gezegd).
Dat extreme zorgzaamheid of betrokkenheid ook verstikkend voor de ander kan werken, heb ik ook ervaren. Ik vind dat mijn 'aanstaande ex-partner' dit eens heel mooi verwoord heeft in een lied dat hij zelf schreef:
'Maar juist in het allermooist ligt de pijn diep ingebed.'
Misschien moet dat er wel uit. En misschien kan dat niet altijd op een manier die alle gevoelens direct spaart. Ik wil me in ieder geval niet meer in bochten wringen om allerlei dingen waar ik (ook) geen schuld aan heb, te voorkomen of mogelijk erger te maken. Dat is soms heel moeilijk. We willen toch in vrede en harmonie met elkaar leven?
Waar ik mezelf aan vasthoud, is: 'niet meegaan in de gedachtes van een ander of anderen' (deze heb ik ook van Martijn). Als ik terugkijk naar mijn leven van afgelopen tijd, heb ik daar mezelf een soort van bijles of bonusles in gegeven.
Ik pakte meteen de schaamte mee die daarmee gepaard gaat.
Schaamte = 'wat denken de mensen dan?' En daar meer belang aan hechten dan aan wat je zelf voelt.
Dus dat heb ik (onbewust) wel opgezocht, denk ik.
Dat 'niet meegaan in de gedachtes van een ander of anderen' kun je ook gebruiken als je iets schrijft voor toekomstige gedachten van de ontvanger.
Ja, en de onzekerheid van de hartkracht niet voelen. Dat ken ik zelf ook heel goed. Daarom schreef ik ook van: het is maar een woord. En dan kun je daar in jezelf iets van maken dat onbereikbaar lijkt, terwijl het er misschien (waarschijnlijk) gewoon toch al is.
Heerlijk om te lezen dat jij ook zo moest lachen van die wc. Lachten wij daar dan samen als tijd niet bestaat?
Ik moest meteen denken dat 'de spier van je plas ophouden' ook dus dezelfde spier moet zijn als van lachen en van huilen. En dat als je niet zo goed bent in huilen, dat je dan ook kunt lachen of plassen (eerst heel veel water drinken) om te ontladen. Ik hou zo heel erg van lachen. Dus ik kies dat zo veel mogelijk.
Oei, deze is wel lang geworden.
Liefs, Tamar
Hallo Tamar,
Dank voor jouw Hartelijke reactie,komt nu anders over, voelt nu harmonieuzer voor mij. en ik hoef mij zeker niet te bewijzen, dat ik alles goed bedoel, is ook een mooie, Dank je wel!
Ja dat extreme zorgzaamheid ook verstikkend kan werken is mij ook bekend, mijn eigen kinderen leerden mij dat, maar dat is nog niet helemaal weg.
De zin:" het niet meegaan in de gedachten van een ander" betekent voor mij: als iemand iets negatiefs over een ander verteld, hier niet in meegaan, of niet meepraten, Want dan ben je lid van iemand anders gedachten, (ook een uitspraak van Martijn) die ik zo opving, dus in die allinia waar jij schrijft, wat het betekent voor jou ":niet meegaan in de gedachten van een ander¨ voelt voor mij de afkorting: NIVEA (NIET INVULLEN VOOR ANDEREN)kloppent, dus het zal wel beiden kloppen, maar wij horen denk ik allemaal iets verschillends uit een woord of zin wat iemand uitspreekt, dit heeft te maken met iemands ervaring of Martijn zei ook eens: "het kan zijn, dat je iets anders hoort dan wat ik vertel¨.ik weet nu even niet of hij hetzelfde bedoeld als ik hier uit opmaak of het kan ook zijn dat hij bedoeld: Je hoort iets anders dan wat ik vertel", dat er niet welwillende krachten doorheen lopen, en het gesprokene vervormen, zodat jij iets anders opvangt uit de woorden dan wat een ander zegt, waardoor er een misvatting ontstaat en hierdoor weer onenigheid met elkaar (wat zij, niet welwillende krachten) graag willen).
Betrokkendheid voelt voor mij als een goede deugd, als het dan niet extreem word.
Dat programma:" schaamte" ken ik ook heel goed, "wat denken die andere mensen dan wel¨,
En ik word ook niet altijd gehoord, dan geef ik een schreeuw met: ¨ schei uit!!! dan wordt ik wel gehoord., ja jammer dat het niet altijd op een zachte manier kan.
Als laatste : jouw uitspraak/woordkeuse:" dat je er bijna een WC van had gemaakt" deed mij doen schaterlachen, als je nu gewoon had geschreven, dat je bijna in jouw broek had geplast van het lachen,
had dit niet op mijn lachspieren gewerkt, want dat is "normaal¨ ha ha ha,
Lieve Groet!
José,
Ps nou hier willen wij het denk ik allemaal over hebben, want voelt voor mij als: ons gevoel uitdrukken,
Wie wil er nog meer gevoelens uitdrukken lieve mensen?
Dank voor jouw Hartelijke reactie,komt nu anders over, voelt nu harmonieuzer voor mij. en ik hoef mij zeker niet te bewijzen, dat ik alles goed bedoel, is ook een mooie, Dank je wel!
Ja dat extreme zorgzaamheid ook verstikkend kan werken is mij ook bekend, mijn eigen kinderen leerden mij dat, maar dat is nog niet helemaal weg.
De zin:" het niet meegaan in de gedachten van een ander" betekent voor mij: als iemand iets negatiefs over een ander verteld, hier niet in meegaan, of niet meepraten, Want dan ben je lid van iemand anders gedachten, (ook een uitspraak van Martijn) die ik zo opving, dus in die allinia waar jij schrijft, wat het betekent voor jou ":niet meegaan in de gedachten van een ander¨ voelt voor mij de afkorting: NIVEA (NIET INVULLEN VOOR ANDEREN)kloppent, dus het zal wel beiden kloppen, maar wij horen denk ik allemaal iets verschillends uit een woord of zin wat iemand uitspreekt, dit heeft te maken met iemands ervaring of Martijn zei ook eens: "het kan zijn, dat je iets anders hoort dan wat ik vertel¨.ik weet nu even niet of hij hetzelfde bedoeld als ik hier uit opmaak of het kan ook zijn dat hij bedoeld: Je hoort iets anders dan wat ik vertel", dat er niet welwillende krachten doorheen lopen, en het gesprokene vervormen, zodat jij iets anders opvangt uit de woorden dan wat een ander zegt, waardoor er een misvatting ontstaat en hierdoor weer onenigheid met elkaar (wat zij, niet welwillende krachten) graag willen).
Betrokkendheid voelt voor mij als een goede deugd, als het dan niet extreem word.
Dat programma:" schaamte" ken ik ook heel goed, "wat denken die andere mensen dan wel¨,
En ik word ook niet altijd gehoord, dan geef ik een schreeuw met: ¨ schei uit!!! dan wordt ik wel gehoord., ja jammer dat het niet altijd op een zachte manier kan.
Als laatste : jouw uitspraak/woordkeuse:" dat je er bijna een WC van had gemaakt" deed mij doen schaterlachen, als je nu gewoon had geschreven, dat je bijna in jouw broek had geplast van het lachen,
had dit niet op mijn lachspieren gewerkt, want dat is "normaal¨ ha ha ha,
Lieve Groet!
José,
Ps nou hier willen wij het denk ik allemaal over hebben, want voelt voor mij als: ons gevoel uitdrukken,
Wie wil er nog meer gevoelens uitdrukken lieve mensen?