Ik ren als een dolle ergens doorheen, op de vlucht voor de moordenaars, allerlei mensen om mij heen worden gevangen genomen en gedood. Ik wil niet. Ik wil leven. Tot ik besef dat weerstand niet werkt, het is onvermijdelijk en ik besluit zelf het moment te kiezen. Ik loop naar een moordenaar en alle andere wezens kijken in dat moment naar mij, er verandert iets in dit veld. Ik zeg hem in mijn gedachten: “Doe het snel en pijnloos”. Ik kijk naar hem, iets opent in dat moment, hij verandert in een man, met blonde half lange haren, blauwe ogen en hij draagt een blauw pak. Hij pakt zijn dolk en zegt: “Ik doe het snel”.

Het wapen steekt in mijn lichaam en het deed heel veel pijn, het was ondragelijk. Met een schok landde ik op mijn bed en met een grote zucht neem ik een hap adem. Ik zat blijkbaar in een droom en was opeens wakker geworden. In dit nu word ik aangestaard door een kattenwezen met grote groene ogen, ze zei: “Miauw” en ik voelde: “Ik wil graag geaaid worden”. Opeens zie ik dat ik in een bed lig en mijn hand leg in heel langzaam op de plek van mijn been waar het mes enterde. Ik weet dat daar een wond zit, het deed erg veel pijn, maar ik voel dat helemaal niet meer in dit moment.

Er gaat een besef door mij heen dat alles van voor dit moment van nu één grote herinnering is van iets heel anders. Alleen wat ik in dit moment kan voelen en ervaren, dat is echt, omdat ik in dit moment Leef. In al die andere momenten, ben ik dood, ik ben er niet, ik was er niet, het is een gedachte, het zijn situaties, het is een ervaring van betekenis in het één en totale onbetekenis in het ander. Het epistel van woorden waarvan ik vannacht nog voelde die te willen sturen aan mijn vrienden, besef ik in dit nu: ik ben daarin niet aanwezig. Ik laat die situatie gewoon helemaal los, ik hoef me hier niet aan te hechten, ik kan al die data gewoon laten vallen.

Al die woorden..... ze zijn volledig overbodig. Ik kijk naar een hele ervaring aan situaties, momenten, gedachten, woorden, gesproken, geschreven, gehuild, gedacht, gevoeld, geweten en ik was dat niet. Er zijn kleine puntjes van leven in die hele lange reeks, dat ik iets kon voelen, ik ben dankbaar. Ik besef dat ik er nu ben, dat ik nu leef, al het andere kan wegvallen. Ik kies daar bewust voor, ik geef de strijd op om te willen vasthouden aan datgene wat ik niet ben en nooit geweest ben. Dit was geen makkelijke keuze, het was echter onvermijdelijk en moest er ooit van komen. 

Mijn kat kijkt me aan, haar ademhaling piept, heel even kom in in de verleiding om te gaan denken, maar dat is overbodig. Ik kus haar warme oortjes, we luisteren samen naar de vogeltjes en ik knuffel haar even. Ze kijkt me best lang en intens aan, springt vervolgens van het bed en loopt naar de deur. Ze kijkt omhoog en ja, ze heeft een kattenluikje om naar buiten te lopen en soms is het ook even fijn als iemand anders de deur voor je openmaakt. Zij is master communicatie zonder woorden :). 

Ik loop in mijn pyjama naar buiten en ga met mijn lieve kat wandelen. Omdat ik dat zo voel. En… omdat ik ervoor kies dat alles anders is. Ik stop ermee om aan dat wat ik niet ben, meer betekenis te geven, dan aan dat wie ik wel ben. Alles gaat vallen, alles is al anders in dit moment, omdat ik niet meer in gevecht ga met wat aan mij is opgedrongen. En nu is dat er ook niet, omdat ik hier ben. Ik besta. Ik ben er. Nu. Ik heb geen woorden meer.  

Wat een vreugde om dit moment op deze ochtend met jou te mogen delen! :)

Lieve groet, Claudia