Als iemand rouwt/verdriet ervaart
Als iemand rouwt of verdriet ervaart betekent dat niet dat diegene zijn/haar mentale vermogens met 80% zijn verlaagt.
Het betekent ook niet dat die persoon niet meer voor zichzelf kan denken
Of dat ze niet in staat zijn om keuzes te maken.
Geef ze Ruimte.....
Wees er voor ze
(Als je écht wilt )
Gewoon
Als friend.
(Als je écht wilt)
Doe moeite te begrijpen in je gevoel wat deze persoon ervaart.
En zit samen
Doe samen
(Als je écht wilt)
Overlaad ze niet met zogezegde goede adviezen en goede intenties
Overlaad ze niet met technieken die wellicht voor jou werken.
Ieder is anders.
En :
Die kunnen er Juist voor zorgen dat de persoon het Idee krijgt geen overzicht en inzicht te hebben vanin eigen vrijheid van beweging
Overspoel ze niet met mentale " logische " woorden en richting gevers die voor JOU het gevoel geven dat je ze " helpt"
( Mits ze er Zelf nadrukkelijk en expliciet om vragen (
Bedenk dat deze persoon dit wellicht al van meerdere gehoord heeft
Wat zorgt voor een overload
Dat weer invloed heeft op Hun manier van Voelen .
Vraag wat ze nodig hebben
Wees een luisterend oor
Zonder invulling
( En ook hier geldt : als je écht wilt)
Oh en voel , voel , voel ...
Wat het is ...Ook op deze momenten
Wat Samen werkelijk betekent
Elaina ik heb een beetje aan de zijlijn kunnen lezen, welk groot verlies in je leven heeft plaats gevonden.
Gezien vanuit mijn eigen ervaring met wat jij tot uitdrukking brengt, wat ik gek genoeg nu lastig vindt om te delen-ik weet niet of jij daarop zit te wachten, probeer ik het maar gewoon.
Zoals ik al schreef heb ik mijn ervaring met waar jij nu doorheen gaat, anders, en toch is het rouw en verlies in verscillende facetten en levensfases.
In de loop der jaren heb ik ervaren, dat het meest belangrijke is, zelf te kunnen aangeven wat men nodig heeft. In onze maatschappij zijn wij verleerd om te rouwen, om met de dood, het verlies om te gaan, ergo zijn we verleerd, is ons afgeleerd, wat werkelijk leven is.
Doordat de meesten bang waren om met mijn diep en langdurig steeds terugkerend verdriet om te gaan, werd ik vaak niet meer gevraagd wat ik nodig had. Het is/was hun onvermogen, hun eigen angst om zo dicht bij dit verdriet te komen, zodat zij zich erin zouden kunnen verliezen (zoals ik toen bijna). Zelfs de toenmalig echtgenoot kon met mijn emoties en daaruit resulterend gedrag, amper omgaan. Dat was pijnlijk en alleen en eenzam. Maar hij had het nooit geleerd. Onze maatschappij is een leuk en lekker land bordevol met oordeel. Dat zijn onze programmeringen. Toen ik dit een paar jaar geleden kon zien, hielp het mij om de ander in zijn emotionele beperking, pijn en verdriet te zien
Ik kan in een forum via jouw woorden proberen jou te zien en te horen, maar ontvang jij hier het gene wat jij nu nodig hebt?
💚hartomarming voor jou💚
In je tekst schrijf je iets van te veel adviezen: Manu Kreise heeft mij via zijn lezingen in bepaalde rouwprocessen enorm geholpen, zodat ik mij leerde te begrijpen, ondanks dat rouw een groot onderdeel van mijn werk was : https://youtu.be/fGaX_lHhdZU?is=Pi0q2WuJxb78A_Rt
Gezien vanuit mijn eigen ervaring met wat jij tot uitdrukking brengt, wat ik gek genoeg nu lastig vindt om te delen-ik weet niet of jij daarop zit te wachten, probeer ik het maar gewoon.
Zoals ik al schreef heb ik mijn ervaring met waar jij nu doorheen gaat, anders, en toch is het rouw en verlies in verscillende facetten en levensfases.
In de loop der jaren heb ik ervaren, dat het meest belangrijke is, zelf te kunnen aangeven wat men nodig heeft. In onze maatschappij zijn wij verleerd om te rouwen, om met de dood, het verlies om te gaan, ergo zijn we verleerd, is ons afgeleerd, wat werkelijk leven is.
Doordat de meesten bang waren om met mijn diep en langdurig steeds terugkerend verdriet om te gaan, werd ik vaak niet meer gevraagd wat ik nodig had. Het is/was hun onvermogen, hun eigen angst om zo dicht bij dit verdriet te komen, zodat zij zich erin zouden kunnen verliezen (zoals ik toen bijna). Zelfs de toenmalig echtgenoot kon met mijn emoties en daaruit resulterend gedrag, amper omgaan. Dat was pijnlijk en alleen en eenzam. Maar hij had het nooit geleerd. Onze maatschappij is een leuk en lekker land bordevol met oordeel. Dat zijn onze programmeringen. Toen ik dit een paar jaar geleden kon zien, hielp het mij om de ander in zijn emotionele beperking, pijn en verdriet te zien
Ik kan in een forum via jouw woorden proberen jou te zien en te horen, maar ontvang jij hier het gene wat jij nu nodig hebt?
💚hartomarming voor jou💚
In je tekst schrijf je iets van te veel adviezen: Manu Kreise heeft mij via zijn lezingen in bepaalde rouwprocessen enorm geholpen, zodat ik mij leerde te begrijpen, ondanks dat rouw een groot onderdeel van mijn werk was : https://youtu.be/fGaX_lHhdZU?is=Pi0q2WuJxb78A_Rt
Hey ......
Ik heb wat ik gisteren hier schreef verwijderd ..
Er zullen inmiddels genoeg mensen dit gelezen hebben.
En ik besef me goed dat dit een Openbaar forum is .
Vandaar deze actie van mij Nu
Ik heb wat ik gisteren hier schreef verwijderd ..
Er zullen inmiddels genoeg mensen dit gelezen hebben.
En ik besef me goed dat dit een Openbaar forum is .
Vandaar deze actie van mij Nu
Dankjewel ik had al deze enome lading in je bericht door en ik wist daarom niet goed, of ik wel of niet mijn ervaring zou delen, of jij jouw gedachten deelde om respons te ontvangen, of gewoon omdat jij et wilde meedelen.
💚Dankjewel en hartomarming💚
💚Dankjewel en hartomarming💚