Un bonjour, retour! :-)
Nóg meer krediet naar onze kosmische vriend?
Of zit hier misschien de angel? Dat er zo veel krediet gaat naar onze kosmische vriend en eigenlijk te weinig naar elkaar? En dat dat afleidt van wat hier eigenlijk nodig is?
Met alle respect naar jou en je dankbaarheid naar en liefde voor onze kosmische vriend. Ook met alle respect naar onze kosmische vriend.
Ik voel zelf ook vaak genoeg dat ik niet in mijn eigen schoenen zou willen staan, maar ik sta er wél in en ik ga het ook aan. Zullen we onze kosmische vriend gewoon in respect op de grond laten staan en waar nodig naar (ook) een ander de hand uit steken als die op de grond gevallen is? En zeker niet een duw geven om hem/haar te laten struikelen om zelf iets meer te staan? Of natuurlijk gewoon: krediet geven.
Natuurlijk kunnen we zelf opstaan, natuurlijk moeten we zelf opstaan, maar ik merk dat het grote krediet dat voortdurend naar onze kosmische vriend gaat, zorgt voor een wat armzalig krediet naar een ander. Soms, niet altijd.
Maar lieve kosmische vriendin, collega, toch lijkt het altijd nog net iets te veel om onze kosmische vriend te gaan.
En ik heb wel een idee welke collectieve verstoring hierachter schuil gaat.
Ik heb ervaringen dat door de barmhartige Samaritaan die onze kosmische vriend kan uithangen (en misschien is) en waarvoor hij de kredits krijgt, van mij wel eens een 'stuk vuil' heeft gemaakt. Omdat mijn bijdrage daarmee volledig werd genormaliseerd, terwijl het eerder een meerwaarde had. En blijkbaar wordt er dan van mij verwacht dat ik dat mijn eigen bijdrage normaliseer. Maar dat doe ik nu dan maar eens ook ff niet. En ik weet niet wat jij doet, maar misschien is dat iets wat je ook niet hoeft te normaliseren. En als je het wat magertjes van jezelf vindt... dan zou ik zeggen: 'aan de slag'.
(Wees niet bang, niet voor jezelf en niet voor mij(n scherpe pen/potloodpunt).
:-)
Hartelijks en een mooie dag!
Human T