Ik ging juist de trap af naar beneden om een pakketje op te halen dat in de gang lag
En ik deed even de voordeur open 

Om te kijken hoe mijn lijf zou reageren op buiten en mensen....

Er zat aan de overkant van de straat een man op de stoep.
Jongeman.
Met wat tassen en een doekje waar men geld op zou kunnen leggen.

Voor ik iets kon denken liep ik pardoes de straat over.
Ik stelde me voor.
Hij sprak frans en een heel klein beetje engels.
Ik spreek engels en een ZEER klein beetje frans .

Bleek dat hij al een behoorlijke poos geen huis had . Maanden /jaren ?
Geen geld genoeg en de huizen zijn duur.
(Daar weet ik Alles van in m'n huidige situatie)
Mensen liepen voorbij ..
De man negerende 
Auw ..
Terwijl hij (en dat zou Niks moeten uitmaken!!) er schoon en helder uitzag 

Ik vertelde hem dat ik ook geen huis heb sinds m'n dochter/vriendin niet meer op aarde is.
En dat het pijn doet
Hij begreep het 

Ik ging térug naar boven en pakte wat geld en gaf het hem 
(Ohoh , kan dat wel ?
Je hebt het zelf nodig, je hebt niet eens zeif een eigen plek , geen écht bed en geen mogelijkheid om even op mournacation (rouw vakantie)te gaan .  Of naar een bijeenkomst in Frankrijk of wat dan ook ...dit kunnen mensen allemaal denken...ik deed dat niet )

Het bracht mij even terug naar periodes dat tasja en ik mensen ontmoette op straat 
De zogezegde underdogs.
Daklozen. Met of zonder drugs probleem.
En tasja ze altijd onbevooroordeeld aansprak en met hen uitwisselde .
Van mens naar mens.
En hoe Echt deze gesprekken waren .
Zonder oordeel of scheve gezichten.
Zonder hoogmoed of grootsheid waanzin.
Zonder " dure " woorden.
Gewoon.
Contact.
Of degenen die tasja en ik in de noodopvang ontmoet hebben terwijl wij daar tevens 7 maanden verbleven,.die we af en toe wat eten gaven of wat geld .een gesprek mee hadden. Huilden of lachten samen.  
Het samen met de anderen op het stenen muurtje buiten zitten en grapjes maakten, of elkaars verhaal vertelden 
Hoe we de noodopvang opfleurde met slingers en kerstballen in de gangen (ook al vierden we zelf geen kerst)

En hoe tasja en ik altijd op onze manier een steentje bijdroegen..
Middels wat geld , een plukje tabak , een gesprek 

En hoe dit mij op Aarde deed Landen .
Helemaal in dit lijf .
Hoe tasja en ik altijd genoten van deze contacten.

Zonder spiri euforie of het idee van iets giga galactisch gedaan te hebben.
Het was wat het was 
Een gesprek .
Contact 
Erkenning 
Echtheid.

En deze jongeman bracht mij naar buiten deze dag .
Met bonkend hart 
Maar zonder gedachten.
Hij hielp mij !!
En ik hem misschien ook wat 

En daar ging het bij tasja en mij ALTIJD om 
A simple act of kindness 
Wederzijds 
VanZelf 

We zeiden gedag , de man en ik 
Vuistjes tegen elkaar (grappig)
Believe , zei ik naar hem 
En wellicht ook naar mezelf 
Be strong 
Ook naar mezelf.  
En :
Together 
Ja 

Dat 
Together .....
We will create change..
For All Life 

Poeh ......

OH!!
Dit zegt Niks over dat tasja en ik zulke " barmhartige Samaritanen"  zouden zijn of zo  !!
F*** that shit 
We zijn /waren /zijn ook gewoon mensen die soms een discussie hadden en elkaar irriteerde en time out nodig hadden van elkaar.

Het gaat gewoon in het algemeen over MENS naar MENS zijn. 
En HIER begint dat 
Dat is het fundament 
Waarop de tempel van Vrede en diep gelukkig zijn gebouwd kan worden