Het wordt iets verteld, het is vreselijk, beelden van de oorlog, onmacht, wat is gebeurd, wat staat te wachten, keer op keer in het kringetje. In de pauze stromen we de zaal uit, drinken thee, praten, lachen. Hoe .... dan? Is het een soort van los laten? Als er iets gezegd is, wat me diep raakt (of, zeg maar, "triggert") dan lijkt het niet zo makkelijk om on-partijdig te zijn, te blijven. Soms luister ik naar de mensen die vaker onderhandelingen voeren. Dan lijkt het dat er herhaaldelijk een klaagzang en vingerwijziging in beeld komt (in de YouTube-filmpjes, dan). En toch gaan ze door met praten... Onpartijdig luisteren met elementen van kleinkunsten "voor de Bühne"? En toch, was er een aanwijzing van hoe het zou kunnen zijn om "met die verschrikkelijke ..." te kunnen blijven samenwerken, echt luisteren.
* * * En als ik maar denk (erkränkt) Dat ik iets over je weet ("hij beet") Waardoor het niet lukt (het vloekt) Met je samen te zijn (karmozijn) Dan weet ik niets...
Als ik mijzelf ken, wie ik ben, Dan niets wat je schreeuwt, wat schijnt, Kan me laten zijn boos, bros. En het oog-water stroomt, ont-kroond Laat ik los...