Woorden vol Betekenis dringen in het gevoel van Eigen, Zelf.
Daar waar de Trilling zo rustig Onvoorspelbaar is.

Het Open vertrouwen in Ruimte van Zijn leeft,  ik met mijn Voeten hier op deze Aarde.
De woorden vallen uiteen in mij ,Klinkende , Klare Helderheid doorzeeft ze.....

Wie ben jij om je zo te verdringen in mij?
Wat is jouw naam?
Naar welke roep Luister jij?

Ik draag mijn Gouden Hart mijn WaterWellende Weten door Alles heen gezien, ongezien, gehoord of ongehoord.
Ik Weet mij, ik Voel mij ook al Voel ik mij soms Niet.
Ik Sta en Toon mijn Open Hart, hier is Het....Kijk maar, Voel maar Het is Alles wat ik heb en in deze Wereld kan dat op Niks lijken.

En toch mijn schijnbaar Lege Handen vullen zich met Goud Lachende Tranen.
Schaterend val ik in Voudig EEN.

Woorden vol Betekenis geven geen Ruimte aan Leven.
Ik ben groter dan klein en kleiner dan groot, dan de Betekenis hier gegeven.

Uit mijn Niets wek ik Leven, mijn Leven verbonden in Ons.
Zo heb ik het AL-tijd gedaan Onverstoorbaar...
Sprekend, Voelend van Zelf.

De Ware Gloed van Thuis doet mij Ontbranden en Vreugde Vuren Laaien met Klinkende Vonken en Galmende Schittering.
Mijn Voeten wekken het Tromgeroffel tot Leven....

Helderder en Helderder Schep ik voorbij ​ de Taal ​hier gegeven.
Je kunt mij niet Grijpen , Just Let Me ​Be...
In alle Toonaarden van Zijn ....

Leven is niet te duiden in haar eigen Licht...
Leven Verrast mij, Onverwachts...
Ik Verras ​mij Onverwachts..
Het Breekt Open in mij, Pure Eenvoud van Zijn is wat Blijft.....

Henrike