Hallo Apolonia,
Mooi om in jou schrijven te lezen wat ook in mij leeft.
De natuur om mij heen doet wat zij doet zonder te denken, maar altijd in het nu.
En als we ons niet laten denken, zijn we ook die natuur die we om ons heen kunnen zien.
En als we zelf vanuit gevoel denken, dan maken we die wereld groter, door de vibraties toe te voegen die nooit meer weg gaan . En die vibraties zijn in het veld om opgepikt te kunnen worden.
Als ik naar buiten kijk en al t leven weer geboren zien worden, in wat hier een nieuw seizoen genoemd wordt. Dan voel ik mij geraakt door het leven wat ik door mijn ogen zie, en wat ik door mijn oren hoor ,en wat ik op verschillende manieren voel. Omdat wat ik door mijn lichaam voel buiten mij, is wat er werkelijk is in mij, en buiten mij zie, ik zie dus wat er mogelijk is in mij. En nog véééél meer'om naar buiten te brengen. En dat maakt me blij en ik heb er nóg meer zin in ha ha.
Een mooi nu moment gewenst.