Het land van ooit, roept in mij ontzettend veel bewondering van landschappen waar ik me verbondenheid in voel op. Het lezen en horen van de woorden, wat een diep gevoel. Een land van ik besta. Net alsof ik in sprookjes terrecht kom. 

In mijn puberteit herinner ik mij een moment dat ik mezelf in de spiegel aankeek. Ik keek en keek en ik zei ik besta, ik besta, en keek en keek en bleef kijken. totdat er een angst kwam, waar werd ik me bewust van? Iets wat ik niet mocht zien? 

Synchroniteit: ik ervaar in momenten dat ik iets denk, zeg en dan gebeurd het vrij snel direct daarna echt in de realiteit of zegt diegene dat waar ik aan dacht en hebben we samen hetzelfde. Zo kwam ik op mijn reis in Bosnie tijdens een wandeling een blonde hond tegen, alsof we elkaar al jaren kenden, zo betrouwbaar zo samen verbonden. 
Het ontroerd mij enorm, het verrast me, het geeft me zulke mooie kado's in contact. wat ben ik ontzettend blij met de ontmoetingen, zo puur. Is dit wie ik ben van wat ik kan zien. Is synchoniteit zoals ik het dan nu een woord aan geef iets wat oorspronkelijk is? Wat eigenlijk heel normaal is, dat we dit eigenlijk in alle nu momenten zouden ervaren?