Ha-tah ke-ah te ku-ah

Regelmatig komt er uit mij een zin of soms een enkel woord in een taal die ik vanuit mijn huidige Aardse bestaan niet ken. Het voelt als een soort commentaar op de situatie van dat moment. Vaak voel ik voordat, en tijdens, dat het wordt uitgesproken een onrustig gevoel in mijn lijf. De intensiteit daarvan kan verschillen. In een bijeenkomst met andere krijgers, met of zonder Martijn van Staveren, kan er een een langere opbouw van energie plaatsvinden en dan is het wel eens gebeurd dat er een luide kreet uit komt. Maar in mijn 'dagelijks bestaan(?)' komt het vaak zonder aankondiging, zonder lange opbouw.
Vanuit mijn Aardse persoonlijkheid ken ik de taal niet en mijn hoofd vraagt zich wel eens af of ik het verzin, maar het voelt toch als iets diepers, en dat ik het zelf uitspreek, wie ik werkelijk ben spreekt. Ik voel mij niet bezeten en een kanaal voor een andere entiteit. ;-)
Zo sprak ik de korte zin die bovenaan dit bericht staat uit nadat ik de sleutel van mijn auto bij mijn garagist had ingeleverd en wegreed op mijn fiets. Hij wilde al een paar keer nauwelijks starten en er was ook meer aan de hand dan een lege accu voor mijn gevoel, dus zette ik hem gister maar vast bij de garage neer. Maar dit terzijde.
Het is mij ook opgevallen dat ik het doe vlak voordat ik ga slapen.
Ik denk dat het net als bij het begrijpen van je dromen, je droom-taal, belangrijk is te voelen wat je er bij voelt. Los van wat het zou moeten betekenen voelt het spreken van taal van Thuis, zoals ik het maar even noem, fijn om te doen en een bekrachtiging van mijn aanwezigheid, van mijzelf. Nou ja...'fijn om te doen'...dat klinkt niet helemaal juist. Het is niet 'fijn', en als het dat is, voor wie is het fijn? Het is toch de stem van Mij die helemaal Hier wil zijn. En ik ben niet twee ikken, of mijn identificatie ligt bij dat wat ik ben of bij dat wat ik denk te zijn.
En het 'dat ik het doe' aan het begin van de vorige alinea voelt niet kloppend, maar dat is misschien meer mijn filosofische en taalkundige ik die vind: Er wordt gesproken, er is spreken, maar niet een iemand die iets doet. Wei wu wei, The Force in actie. Wie gaat er slapen?

Spreek jij ook wel eens taal van Thuis, spreekt de Jij van Thuis ook wel eens hier?