Hierbei drie uittreksels uit mijn ervaringsverhaslen, zonder foto's. De verhalen ontstonden in aanleiding aan mijn reis naar het hersenletsel in de hersenstam, scheiding, verlies, rouw, etc. Maar vooral de reis naar mijn essentie en ZelfGenezing, door bewustwording, ZelfReflectie, groeiende ZelfLiefde en Zelf-ver-Antwoord-ing. Ik kan niet de volledige verhalen delen, omdat ze niet kort zijn. Ik schrijf in Nederlands en in mijn moedertaal Duits. Alhoewel het schrijfproces veel energie van mij vraagt, houd ik hiervan.               

“De roos – zij is authentiek in plaats van perfect.”   Authenticiteit vs. perfect zijn                            Enige tijd geleden raadde een vriend van me, die zelf al twee boeken heeft geschreven, me aan om al mijn verhalen door professionals te laten nakijken voordat ik ze op mijn website zou publiceren. Meteen ontstond er in mijn lichaam een weerstand en ik wilde dit eerst uitspreken. Dat deed ik echter niet, omdat ik me eerst wilde invoelen in zijn voorstel en in mijn eigen weerstand, om te reflecteren wat er in mij omging. Het is voor mij niet mogelijk om in detail uit te leggen wat er zich in mij afspeelde. Wat dit voorstel bij mij teweegbracht, was een soort woede; beter gezegd, ik was verontwaardigd. Verontwaardigd over datgene wat ik zag: dat er in het grootste deel van onze samenleving helaas nog steeds mensen zijn die de essentie van mijn ervaringsverhalen mogelijk nog niet kunnen begrijpen, omdat hun focus eerder ligt op een vorm van ‘perfect zijn’ en zij de essentie van iets ondergeschikt maken aan dat perfecte. Het is niet zo dat ik de vriend, vanuit zijn zienswijze en met zijn aanbeveling, niet begrijp, maar het heeft me behoorlijk geïrriteerd.
De essentie van mijn verhalen is mijn reis naar mijn ware Ik, naar de volledige acceptatie van mezelf, precies zoals ik ‘nu’ ben. Hiervoor gebruik ik introspectie, achtzaamheid, een brede kijk en vooral zelfreflectie………………………….
2. Loslaten  is   waarschijnlijk de grootste uitdaging in mijn leven
    Ontvangen
aanvaarden | innerlijke vrede | berusten | JA | zelfliefde | vrij zijn                                                                             loslaten een individueel proces in eigen tempo                                                        
Zo is loslaten een essentieel onderdeel van mijn leven geworden. Voor mij betekent loslaten dat ik zie wat was, dat ik erken wat er is ontstaan — ook al is dat anders dan ik had gedacht — om het vervolgens op mijn eigen manier vrij te laten. Ik laat los zodat er een pure, vrije ruimte ontstaat waarin iets nieuws kan groeien, zonder de ballast van het verleden. In die ruimte kom ik, door zelferkenning, diepe zelfreflectie en de heling van mijn trauma’s en mijn innerlijk kind, steeds dichter bij de kern van onvoorwaardelijk ontvangen.
In mijn overtuiging is het simpelweg niet mogelijk om een nieuwe toekomst op te bouwen als je de ballast van vroeger met je meedraagt. Als ik dat wel zou doen, zou ik mezelf verraden. Ik zou een voortzetting van illusie en de spiegelwereld van vroeger creëren.
In de psychologie noemt men dit het herhalen van patronen of het “re-enactment van trauma's” (het opnieuw beleven of naspelen van onverwerkte situaties). Ook wordt het vaak aangeduid als het leven vanuit oude scripts of overlevingsstrategieën, waarbij je onbewust situaties opzoekt die lijken op eerdere pijnlijke ervaringen, in een poging ze alsnog onder controle te krijgen.
3. Dankbaarheid
Gisteren was het 6 januari 2026 – ik was net een dag terug uit mijn geboortestad, de Duitse plaats waarvan de naam in het Nederlands „Vrede“ betekent. ……….. Plotseling overkwam me een enorme dankbaarheid. Deze dankbaarheid wil ik nu met je delen. Daarvoor wil ik je om het volgende vragen: Leg alsjeblieft je handen op je hart – eerst de linker verbindend en daarop de rechter beschermend –, sluit kort je ogen, herinner je de inleiding en lees verder…
Ik keek naar de stralend blauwe hemel en toen kwamen ze – de eerste tranen. Het waren tranen van diepe ontroering, maar ook een beetje van verdriet. Op dat moment ontstond er om mij heen een veilige ruimte voor dat wat er mocht gebeuren. Ik was zo door mezelf geraakt, omdat ik het tot hier – tot in het jaar 2026 – bijna alleen heb gered. Het was alsof ik in een oogwenk de zwaarte van de afgelopen jaren („De stem uit het verleden“) opnieuw doorleefde en voelde, met alle hindernissen die mijn weg zo bemoeilijkt hebben.
Heb je weleens het gevoel gehad dat je adem stokt omdat je zo dankbaar bent voor jezelf? Het is alsof je het liefst voor jezelf op je knieën zou vallen, omdat – ja, omdat je zelf het heiligste in jouw wereld bent – en jezelf dan letterlijk aanbidt. In tranen uitbarsten, de handen op het hart leggen, het leven heel diep in alle cellen inademen en jezelf met een grote uitademing zo verruimen dat je alles overstijgt en je energie verbindt met alles wat jij in het hier en nu bent – en met alles wat is.

Afsluitend een vraag voor inspiratie voor mij, want ik zou graag andere mensen willen inspireren de weg naar huis huis, naar hun hart te vinden: Heeft iemand een suggestie om een website op te starten en weet iemand die mij zou kunnen willen helpen? Alle liefs en dankjewel