Inderdaad een interessant topic. Doordat jij
Rens hierop hebt geantwoord, heb jij het onder mijn aandacht gebracht. Dankjewel
Ik merkte op, dat ik nogal geeriteerd en zelf verdrietig werd door het lezen van deze theoretische teksten, die zijn gedeeld. In eerste instantie dacht ik daarbij aan mijzelf, aan mijn ogen, vaardigheden, zuntuigen en hoe belanrijk mijn ogen voor voor mij waren en zijn.
Sinds het hersenletsel is mijn zenuwestelsel hyperalert, steeds aan. Om op deze wijze in theta te komen is nogal moeilijk. "Alles" aan informatie kwam (komt) via de zintuigen, dus niet alleen via de ogen, ongefilterd binnen. De oogzenuwen en bijbehorende spieren hebben schade opgelopen, zodat ik mijn omgeving, anders waarneem/interpreteer dan anderen.
Om bvb niet te veel informatie via de ogen te moeten verwerken, zet ik zo min mogelijk een bril op, waardoor ik beter zou kunnen zien.
Uiteraard is het "trainen" van het onderscheidingsvermogen belangrijk en toch ervaar ik persoonlijk, dat te veel theoretisch informatie mij ook weer kan belemmeren zelfs afleiden, wanneer ik het niet in de diepte begrijp en het niet kan indalen om door mij geleefd te worden.
Tijdens het lezen van de informatie dacht ik aan mensen waar ik vroeger voor/me werkte. Mensen die aangeboren hersenschade hadden, die zeg maar "alleen" vanuit hun hart leven en Zijn. In hun ogen zag ik vaak mijn eigen onvermogen om gewoon te Zijn. Ik zag door hun dat ik mijn luchtigheid, lichtheid mijn verbinding met mij miste.
Enkele jaren geleden geleden begon ik voor het eerst in stilte en kompleet alleen in mijn ogen te kijken. Mij zien zoals ik als mens ben en voorbij mijn "beschadigd" lichaam. Een helende konfrontatie, waar ik wellicht ook de blinde vlek (ken?) tegen kwam.
Zichzelf durven zien/voelen op zielsniveau, met zichzelf in echt contact komen, daar is niemand anders voor nodig.
Ik ben ervan overtuigd dat wij meerdere blinde vlekken hebben.
Zijn de blinde vlekken de identificaties met met ons mens zijn, onze omgeving alle rollen, etc.?
Samenvattend uit alle teksten die ik lees, gelezen heb kom ik steeds weer terug op het volgend citaat en volgens mij hebben wij niet meer nodig.
