Wonden in wonderen transformeren ZelfGenezing Zelfverantwoording Zelfliefde ZelfZorg JIJ
Voorwoord uit het nu voor al mijn verhalen, 12-05-2026
Er miste heel lang weer iets om door te gaan met schrijven en ook delen; er was weer stilte, introspectie en zelfreflectie nodig. Ik miste een antwoord op mijn vragen: Is mijn pad, mijn schrijven en mijn delen wel juist, of is het beïnvloed? Waarom wissel ik in mijn gevoel steeds vaker naar een andere werkelijkheid?
Wel, jij als lezer zou kunnen denken: ze is nu echt koekoek. Ik zou dan vragen: waarom denk je dat? Denk je dat alleen omdat ik mijn gedachten durf te delen? Ik schrijf over mijn pad, waarbij onvoorwaardelijke ZelfLiefde het doel is. Het resultaat van het steeds meer verinnerlijken is zichtbaar en voelbaar in mijn herstel, met een kijk op holistische gezondheid: ZelfGenezing. Wat onder andere het gevolg is, is een wissel van bestaan naar zijn — van OverLeven naar Leven. Ik schrijf nog maar zelden om het gebeurde een plek te geven; de intentie is om voor jou te schrijven en te delen wat er nog meer mogelijk is. Geen succesverhaal, maar mijn ervaring.
Wanneer ik de ingeving van beïnvloeding echt toelaat (iets wat velen slechts beperkt toelaten en niet durven uitspreken) en daarbij daadwerkelijk vóél dat ik als mens gestuurd word — een ingeving die door de officiële wetenschap wordt ondersteund, aangezien die stelt dat 95% van ons denken en handelen voortkomt uit het onderbewuste — dan kan ik er niet omheen om aan sturing van buitenaf te denken.
(En precies op dit moment vliegt er een zwaar militair vrachtvliegtuig onwijs laag over de plek waar ik woon. Ik merk weer op dat vroeger mijn zenuwstelsel daar direct op reageerde met overdreven heftige lichaamsreacties).
Wat van de inhoud van mijn verhalen is dan nog van mij? Zijn mijn verhalen wel gevuld genoeg met wat ik probeer te brengen, met de juiste intentie en met liefde? Moet ik de verhalen nu weer herzien, nu mijn perspectief weer eens is veranderd? Nee, ik pas ze niet aan. De verhalen laten immers zien waar ik in mijn verschillende werkelijkheden, met de passende perspectieven, doorheen ben gegaan. Wellicht verandert het perspectief van nu weer doordat de antwoorden mij steeds vaker vinden en ik steeds meer probeer te stoppen met zoeken.
Ik weet nu dat wij mensen niet door de zogenoemde ‘shit’ of ‘dark night of the soul’ moeten gaan om in bewustzijn te groeien. Het is nooit de bedoeling geweest dat wij als mensen door een geromantiseerd dal van leed moeten om ‘het licht aan het einde van de tunnel’ te zien — in het Engels ook wel ‘facing your demons’ genoemd. Ik twijfel om verschillende redenen steeds sterker aan het karma-verhaal. Misschien is dit ook verzonnen als een verhaallijn, ter beïnvloeding en afleiding?
Sinds ik kind ben, leeft in mij het besef dat geen mens van origine boos is, een vervuiler, of een slecht mens... Ook al kon ik dit innerlijk weten door omstandigheden niet mijn hele leven vasthouden (ook al erken ik het besef, het betekent niet dat ik iedereen in mijn huidige leven moet toelaten). Om het in een metafoor te verbeelden: ik heb lang geleden een afslag genomen, een soort omleiding, en nu doe ik mijn best om weer op het pad van toen te komen en daar te blijven. Zo probeer ik het oorspronkelijke besef weer helemaal eigen te maken.
Wonden in Wonderen transformeren
Het afronden van een grote levenscycli
Ik schrijf deze tekst om jou, de lezer, kennis te laten maken met mijn inzichten die ik in deze week van februari 2025 heb opgedaan. Enerzijds is daar het inzicht dat via een vriendin en tijdens een energetische sessie tot mij kwam; zij zei: „Wij zullen samen je wonden in wonderen veranderen.“ Dit heb ik zelf mogen voelen tijdens en na de sessie. Ik verwijs nu ook naar al mijn geschreven ervaringsverhalen , omdat ik hen als een onderdeel ervaar van mijn afronding en om mensen te laten ervaren en voelen dat men van wonden wonderen kan maken.
In de vijftig jaar van mijn leven heb ik, net als ieder ander, veel verschillende LevensFaseGenoten gehad. Sommigen van hen deden en doen mij simpelweg goed, omdat ik met hen op dezelfde ‘golflengte’, oftewel frequentie, zit. Alles is dan aanwezig: het respect, de zorg, de uitwisseling, het partnerschap, de communicatie op ooghoogte, de onvoorwaardelijke liefde en dankbaarheid. Met en door deze metgezellen mag ik reflecteren, verdrietig zijn, op hen leunen en met hen helen. Sommigen van hen ondersteunen mij actief met hun speciale vaardigheden, gaven en talenten op de diepste en meest onderbewuste niveaus van mijn genezing.
En dan zijn daar nog de LevensFaseGenoten die mij op hun eigen manier hebben laten zien dat ik nog onopgeloste levensthema’s had. Mijn vriendin noemt deze mensen ook wel ‘spiegel-trigger’ (triggerpersoon). Zij spiegelen en triggeren mij met hun gedrag en laten mij zien waar ik nog onbewuste thema’s heb waaraan ik kan werken. Om misverstanden te voorkomen: deze woorden dienen puur als duiding en niet om iemand te veroordelen. Deze speciale genoten kunnen ook projectie-triggers zijn, zoals de zogenaamde verborgen narcisten. Alles en iedereen vervult een taak in het leven van een ander.
Zoals ik nu naar levensthema’s kijk, noem ik deze ook wel programma’s, geloofsovertuigingen en/of nog maar zelden ‘wonden’. De wijze waarop deze speciale LevensFaseGenoten zich gedroegen en gedragen, was en is confronterend – de zogenaamde ‘trigger’. Een voorbeeld van zo’n triggerconfrontatie is wanneer woorden vanuit een zelf ervaren kwetsing worden gebruikt, zodat bijvoorbeeld de volgende programma's hun eigen leven leiden: zich in de steek gelaten voelen, afwijzing, schuldgevoel, nooit genoeg zijn, waardeloos zijn, etc. Vaak geeft men deze LevensFaseGenoten de schuld van de opgelopen wonden, ondanks dat men zelf nog onopgeloste zaken met zich meedraagt, zichzelf achterna draagt. Dit gebeurt simpelweg omdat het werkelijke LosLaten en TerugGeven op dat moment nog niet mogelijk is.
Een disclaimer: alles wat ik schrijf is mijn perspectief vanuit mijn ervaringen op mijn reis.
Een moment van inzicht (13-04-2025) Een Nederlander, die inmiddels aan zijn tweede boek over krachtplaatsen en leylijnen schrijft, stuurde mij gisteren een uittreksel uit zijn boek waarin een suggestie van mij voor een krachtplaats in de bossen van Hattem was verwerkt. Toen ik van 2004 tot 2006 in de buurt van deze bijzondere plek woonde en daar vaak wandelde met mijn hond, mijn maatje, en later ook met mijn eerste baby, herinnerde ik mij deze plaats als onprettig. De auteur (Theo Buijsrogge) schreef juist het tegenovergestelde over deze plek. Hij schreef dat juist daar alles van hem afstroomde, hij losliet wat hem niet meer diende en dat hij zich vrij voelde.
Door het lezen van zijn tekst nam hij mij mee terug naar mijn verleden in de tijd voor en tijdens het wonen in Hattem, waardoor mij duidelijk werd waarom ik deze bijzondere plaats in het bos destijds als onprettig had ervaren. Het lag aan mij. Ik was nog niet klaar om los te laten. Door de doodgeboorte van mijn zoontje en de inspanning, angst en zorgen rondom de zwangerschap van mijn eerstgeboren dochter, was ik bang om Los te Laten. Verliesangst liet mij vasthouden in plaats van loslaten.
De spiegel van de triggerpersoon en het herstellen van bestaansrecht
Laten we het zo zeggen: „Ik ben op mijn juiste pad, op weg om mijn emotionele lichaam, en daarmee ook mijn fysieke lichaam, te helen.“ Dat betekent zelfs dat ik elke dag een kaarsje kan branden voor de triggerpersonen. Voor hen die in hun wereld nog onbewust zijn en handelen, en voor hen die mij herhaaldelijk tot de grenzen van mijn bestaan hadden gebracht – waardoor ik gedachten en emoties ervoer waar ik vervolgens onbewust naar handelde. Ik zie deze LevensFaseGenoten als een spiegel voor mezelf. Zoals ik al eerder schreef, noemt een vriendin van mij deze metgezellen ook ‘triggerpersonen’. Het zijn de representanten via wie ik in mijn groeiende bewustzijn herken dat zij mijn zelfbeeld weerspiegelen. Zij laten mij zelfs mijn tekortkomingen, mijn wonden en de levensthema’s zien die nog niet geheeld zijn.
‘Triggerpersonen’ zijn vertegenwoordigers en daarom een essentieel en waardevol onderdeel van mijn genezingsproces. Ik ben me bewust van dit proces om hen te erkennen, hoewel ik ook eerlijk wil zijn tegenover mezelf en jou als lezer: af en toe verzet zich nog iets behoorlijk in mij om hen te erkennen voor wat ze werkelijk voor mij zijn. Dit komt omdat ik op die momenten simpelweg, vanuit mijn gekwetste ego, ontmaskering en gerechtigheid wil. Ik wil dit deel van mij niet onderdrukken; het mag er zijn, zodat ik naar de achterliggende reden kan kijken, want met deze „wil“ ben ik niet in de overgave en het vertrouwen dat het universum altijd de compensatie voor de balans creëert. Vanuit mijn perspectief werken de „Wet van de Vereffening“ en „Oorzaak en Gevolg“ altijd. De Wet van de Vereffening is de manier waarop het universum de balans herstelt nadat de Wet van Oorzaak en Gevolg in werking is getreden.
De vrouw die de sessie deed, helpt mij regelmatig met haar vaardigheden, gaven en talenten. Ik reken haar inmiddels tot mijn vrienden. Kortom: zij ziet, leest en werkt in het energetische veld van de mens. Zij zou waarschijnlijk andere woorden kiezen voor wat ik hier deel, maar voor deze tekst is mijn korte uitleg voldoende. Ik ken haar sinds eind 2020. Gisteren, de tweede donderdag van februari 2025, hadden wij een nabespreking van een energetische sessie. In de sessie kon zij haar werking uitoefenen, waarna ik een voor mij opvallend succes mocht ervaren. Er was een levensthema opgelost dat zich de voorafgaande dinsdag al aan mij had geopenbaard. In de nabespreking benoemde zij dit thema, waardoor ik inzag dat ik dit al meerdere malen in andere levensfases en ook in verleden levens had moeten ervaren. Hieronder probeer ik het succes te omschrijven:
Vrijdag, na de nabespreking, gaf ik een vriendin een samenvatting van de gebeurtenissen van donderdag. Terwijl ik het verhaal vertelde, werd ik overmand door een diep verdriet. Het ging over mijn zoon, die er niet meer is. Ik voelde dat schuldgevoel opnieuw, omdat ik na zijn geboorte niet kon doorzetten dat hij bij de burgerlijke stand zou worden ingeschreven. Dat betekende dat hij destijds niet geregistreerd werd als mijn kind; hij bestaat officieel simpelweg ‘niet’. De emotie greep mij behoorlijk aan, omdat ik er zeker van was dat ik dit schuldgevoel niet meer met me meedroeg. Het thema dat naar boven kwam, was het bestaansrecht van het ‘Zijn’.
Zes jaar na zijn geboorte was het mij niet gelukt om een gedenksteen voor hem te laten plaatsen op de begraafplaats in Zwolle, waar hij was uitgestrooid. Ik had de wens van mijn hart niet kunnen volgen; in plaats daarvan had ik rationele argumenten van anderen aanvaard om hier geen geld aan uit te geven. Het was mij weer niet gelukt om zijn bestaan aan te tonen. Nadat mijn vader stierf, vervulden mijn zus en mijn moeder mijn hartenwens. Zij gaven gehoor aan hun eigen impuls en plaatsten een gedenksteen – een marmeren hartje met een vlindertje en zijn naam erop – voor mijn zoon bij het graf van mijn vader. BEDANKT. Het succes was dat ik geen wrok meer ervoer; ondanks de tranen had ik met dit deel van mijn leven vrede.
Doordat mensen elkaar vaak verkeerd begrijpen, wil ik nogmaals benadrukken dat het niet de bedoeling van mijn verhalen is om zogenaamd lijden te delen om sympathie te winnen, of om louter succesverhalen te schrijven. Ik wil op mijn eigen manier mensen ervan bewust maken dat zelfgenezing mogelijk is. In hoeverre en in welke mate, daar vertrouw ik op. Ik wil graag duidelijk maken dat het in mijn beleving vaak aan de mens zelf ligt wat er mogelijk is. Men zegt niet voor niets: „Geloof verzet bergen.“ Ik gebruik tegenwoordig liever het woord ‘vertrouwen’ in plaats van geloof of hoop. Vertrouwen ontstaat in mijn waarneming vanuit innerlijk weten, als een sterk fundament voor het heden en de toekomst. Omdat ik steeds opnieuw de eerste stappen zet om te ont-wikkelen, genees ik stap voor stap. Een cyclus sluit zich dan; zo zie ik het. Op mijn reis van bewustzijn en genezing voltooi ik niveau na niveau en sluit ik cycli af, zodat levensthema's zich niet langer herhalen.
De cirkel van bestaansrecht – Van de keukentafel tot het wereldtoneel
Sinds mijn grote inzicht van afgelopen donderdag, in de tweede week van februari, zie ik ‘bestaansrecht’ als een overduidelijk aanwezig levensthema. Na de sessie met mijn vriendin herinnerde ik me hoe ik als kleine zus aan de eettafel steeds probeerde gehoor te vinden, om zo mijn plek tussen mijn oudere broers en zus te verdedigen – hoewel dat achteraf gezien zeker niet nodig was. In mijn herinnering ontstond dit nadat er in de kleuterklas en door volwassenen werd gezegd dat ik er zo anders uitzag dan de rest van mijn familie. Als kleuter bedenk je dan misschien verhalen en geloofsovertuigingen om te begrijpen waarom volwassenen bepaalde dingen tegen elkaar of over een ander zeggen.
En dan was daar nog een herinnering uit de kleutertijd: ik was, voor zover ik me herinner, het enige kleinkind dat niet mee mocht naar de begrafenis van mijn grootvader. Deze herinnering heb ik heel lang als een verdriet, als een stille kwetsing, met me meegedragen. Natuurlijk bedoelden de volwassenen het destijds ongetwijfeld goed om mij het emotionele afscheid te besparen, en dat voel ik inmiddels ook wel, maar in mijn beleving van toen mocht ik simpelweg niet mee. Ik werd in mijn wens niet gehoord, alsof ik er niet bij hoorde.
In diezelfde tweede week van februari 2025 wisselde ik mijn inzichten, gebaseerd op mijn huidige waarneming, uit met anderen in een groep voor bewustzijnsgroei. Mijn perspectief werd echter niet verwelkomd; het resulteerde in een volledige verwijdering van mijn teksten en een daaropvolgende blokkering, zodat mijn ‘bestaan’ daar niet langer herinnerd zou worden. Was mij dit maanden daarvoor overkomen, dan had ik het persoonlijk opgevat en zeker ‘gevochten’ voor mijn persoonlijke zienswijze, voor mijn bestaansrecht – net zoals ik destijds voor het bestaansrecht voor mijn zoontje had gevochten. Tegenwoordig neem ik het niet meer persoonlijk; ik stuur de energie simpelweg terug naar de afzender.
Tijdens de nabespreking met mijn vriendin op donderdag, waarin het opgeloste levensthema aan de orde kwam, zag ik het ‘bestaansrecht’ weer heel duidelijk terug: niet gewenst zijn, er niet mogen zijn, enzovoort. Ook na mijn hersenstambloeding heb ik gevochten voor mijn bestaansrecht en paradoxaal genoeg geprobeerd om anderen niet tot last te zijn. Juist toen werd me duidelijk hoe anderen mij zagen en hoe zij de gevolgen van mijn langetermijnklachten ervoeren. Dit alles bracht me ertoe om de diepere reden achter de behoefte aan bestaansrecht te onderzoeken.
Sinds 2020 woedt er op het wereldtoneel een strijd om bestaansrecht. Ik voelde dat zowel sociaal als privé, door een vorm van uitsluiting die zowel fysiek als mentaal was. Waar de fysieke kant het gevolg was van de maatregelen, was de mentale uitsluiting — gedreven door angst — minstens zo ingrijpend. Deze uitsluiting liet zich luidruchtig horen, maar werd ook heel subtiel geuit. Juist die stille, subtiele afwijzing raakte mij het diepst.
Maar achteraf gezien is dit alles de motor geweest voor mijn groei. Sinds midden 2020, en opnieuw tijdens mijn persoonlijke achtbaan vanaf November 2022, is er iets in mij wakker geworden dat niet meer te stoppen is. Het is een diep, groeiend bewustzijn dat zich door al die uitsluiting, afwijzingen en pijn heen een weg heeft gebaand. Het heeft mij gedwongen om niet meer buiten mijzelf, maar in mezelf mijn bestaansrecht te vinden en te verankeren.
Ik sta hier nu, in maart 2026, en ik kijk terug met een diep vertrouwen in mezelf dat ik nooit eerder heb gekend. Door voortdurende zelfreflectie heb ik alternatieve paden ontdekt die ik voorheen niet kon zien. Laten we eerlijk zijn: niemand dacht dat ik het zou redden – ikzelf incluis. Maar ik heb het gered. Ik heb mezelf gered nadat ik het roer compleet omgooide voor een nieuw begin in zelfliefde.
Ja, een volmondig ‘JA’ voor mij.
Na bijna 29 jaar samen, waarvan 19 jaar getrouwd, was de scheiding geen einde, maar voor mij de noodzakelijke ruimte om te ademen, energetisch op te ruimen en in de diepte te genezen. Het was het moment waarop ik de ballast van mij afwierp om eindelijk thuis te komen in mijn eigen hart. Vandaag voel ik de trilling van dankbaarheid in elke cel van mijn lichaam. Ik ben ontwaakt tot mijn essentie en bewandel de pelgrimsreis van mijn ziel op mijn eigen leylijn. Ik heb de moed gevonden om in de kleinste, donkerste plekken in mijzelf het licht te laten schijnen en alles in liefde te transformeren.
Mijn gaven en talenten komen nu nog intenser en volledig tot ontwikkeling. Ik reageer niet meer vanuit de oude pijn, maar ik geef antwoord vanuit mijn huidige kracht. Ik sta steeds meer achter mezelf met elke keuze die ik neem. Al mijn wonden zijn definitief mijn wonderen en mijn grootste kracht geworden.
Wonden die ik als herinneringen, gedachten, geloofsovertuigingen, programma’s en emoties bij me droeg, heb ik doorleefd. Zo kan ik stap voor stap, met vertrouwen, toewijding, zachtheid en liefde voor mezelf, afronden wat was. Ik ontvang nu de diepere waarheid: dat „wonden tot wonderen“ worden. Ik zie mijn reis als een weg van inwijdingen om de dankbaarheid en eer vanuit mijn ziel te ervaren; om samen met mijn lichaam mijn volledige ‘zijn’ te mogen belichamen.
Ik heb tijden in mijn leven gekend waarin ik de verbinding en het vertrouwen in God (de Bron, Al dat Is – hij heeft zoveel namen) wilde verbreken. Er was te veel verdriet, verlies en pijn; ik ervoer geen steun of troost en voelde me door hem in de steek gelaten. Ik heb het hier absoluut niet over de God van de Bijbel, de kerken, religies of andere geloofsrichtingen. De God tot wie ik spreek en die mij antwoordt, is onvoorwaardelijk en grenzeloos in Zijn liefde. Hij straft nooit, hij is de antwoord in liefde. Om met hem te spreken is geen religieuze tolk nodig.
Ondanks al mijn boze woorden, mijn ongeloof, mijn wanhoop en mijn veroordeling naar hem, was hij er altijd voor mij. Ik kon hem alleen niet meer voelen of horen, omdat mijn hart in een pantser opgesloten zat. Vanaf november 2022 brak dat pantser echter steeds verder open (de donkere nacht van de ziel). Het besef kwam: ik ben nooit alleen. Nooit.
Op de dag dat mijn vriendin sprak over 'van wonden naar wonderen' en ik daarna mijn verhaal schreef, wist ik nog niet dat dit lied bestond.
(Worship Symphony & O'Bros - Wunden zu Wunder: https://youtu.be/ndQPShDZqOs?si=qyWwPmpTOiR-2qS7) vertaald fragment: Jij maakt van mijn wonden wonderen
Jij hebt mij gevonden, helemaal beneden
En slechts één woord van jou klinkt
En van de storm wordt rugwind
Jij maakt van mijn wonden wonderen
Jij hebt mij gevonden, helemaal beneden
En slechts één woord van jou klinkt
En van de storm wordt rugwind
Het verschil is slechts een ‘R
Want het verschil, dat maakt hij
Als ik aan de grond zit en alles uit elkaar valt
Kijk ik omhoog en weet ik dat jij mij vasthoudt
En van de storm wordt rugwind
Jij maakt van mijn wonden wonderen
Jij hebt mij gevonden, helemaal beneden
En slechts één woord van jou klinkt
En van de storm wordt rugwind
Ik draag dit verhaal op aan jou. Aan iedereen die, net als ik, door de diepste dalen is gegaan en nog steeds gaat. Aan jou, die misschien nu nog in een pantser gevangen zit, maar voelt dat er ergens een barstje ontstaat. Ik draag het op aan degenen wie stap voor stap zijn wonden wonderen veranderen. Moge mijn reis jou laten zien; je nooit alleen bent. Nooit. Er is overal geluk en liefde. Het is tijd om je eigen bestaansrecht te voelen en je eigen goud te vinden.
Ten slotte vaag ik je graag; leg je handen op je hart – eerst de linker verbindend en daarop de rechter beschermend – en sluit je ogen: „Ik wens je van harte dat je de weg naar huis kent – en zo niet, dat je deze weg in je leven wenst.”
Het antwoord met de herkenning in de stilte komt naar je toe. Misschien volgt daarop een heilig moment met tranen, met goedheid en overgave, een omhelzing en heling in het ‘Zijn’. Een stap naar de toekomst is dan misschien gezet.“
Alle liefs voor jou 12 maart 2025 Sonja in het licht herzien 20 maart 2026
Sonja, pelgrimstocht van mijn ziel
Misschien herken jij iets in mijn reis; mag het jou impulsen, moed en vertrouwen geven. Jij hoeft alleen maar te ontvangen.
Er miste heel lang weer iets om door te gaan met schrijven en ook delen; er was weer stilte, introspectie en zelfreflectie nodig. Ik miste een antwoord op mijn vragen: Is mijn pad, mijn schrijven en mijn delen wel juist, of is het beïnvloed? Waarom wissel ik in mijn gevoel steeds vaker naar een andere werkelijkheid?
Wel, jij als lezer zou kunnen denken: ze is nu echt koekoek. Ik zou dan vragen: waarom denk je dat? Denk je dat alleen omdat ik mijn gedachten durf te delen? Ik schrijf over mijn pad, waarbij onvoorwaardelijke ZelfLiefde het doel is. Het resultaat van het steeds meer verinnerlijken is zichtbaar en voelbaar in mijn herstel, met een kijk op holistische gezondheid: ZelfGenezing. Wat onder andere het gevolg is, is een wissel van bestaan naar zijn — van OverLeven naar Leven. Ik schrijf nog maar zelden om het gebeurde een plek te geven; de intentie is om voor jou te schrijven en te delen wat er nog meer mogelijk is. Geen succesverhaal, maar mijn ervaring.
Wanneer ik de ingeving van beïnvloeding echt toelaat (iets wat velen slechts beperkt toelaten en niet durven uitspreken) en daarbij daadwerkelijk vóél dat ik als mens gestuurd word — een ingeving die door de officiële wetenschap wordt ondersteund, aangezien die stelt dat 95% van ons denken en handelen voortkomt uit het onderbewuste — dan kan ik er niet omheen om aan sturing van buitenaf te denken.
(En precies op dit moment vliegt er een zwaar militair vrachtvliegtuig onwijs laag over de plek waar ik woon. Ik merk weer op dat vroeger mijn zenuwstelsel daar direct op reageerde met overdreven heftige lichaamsreacties).
Wat van de inhoud van mijn verhalen is dan nog van mij? Zijn mijn verhalen wel gevuld genoeg met wat ik probeer te brengen, met de juiste intentie en met liefde? Moet ik de verhalen nu weer herzien, nu mijn perspectief weer eens is veranderd? Nee, ik pas ze niet aan. De verhalen laten immers zien waar ik in mijn verschillende werkelijkheden, met de passende perspectieven, doorheen ben gegaan. Wellicht verandert het perspectief van nu weer doordat de antwoorden mij steeds vaker vinden en ik steeds meer probeer te stoppen met zoeken.
Ik weet nu dat wij mensen niet door de zogenoemde ‘shit’ of ‘dark night of the soul’ moeten gaan om in bewustzijn te groeien. Het is nooit de bedoeling geweest dat wij als mensen door een geromantiseerd dal van leed moeten om ‘het licht aan het einde van de tunnel’ te zien — in het Engels ook wel ‘facing your demons’ genoemd. Ik twijfel om verschillende redenen steeds sterker aan het karma-verhaal. Misschien is dit ook verzonnen als een verhaallijn, ter beïnvloeding en afleiding?
Sinds ik kind ben, leeft in mij het besef dat geen mens van origine boos is, een vervuiler, of een slecht mens... Ook al kon ik dit innerlijk weten door omstandigheden niet mijn hele leven vasthouden (ook al erken ik het besef, het betekent niet dat ik iedereen in mijn huidige leven moet toelaten). Om het in een metafoor te verbeelden: ik heb lang geleden een afslag genomen, een soort omleiding, en nu doe ik mijn best om weer op het pad van toen te komen en daar te blijven. Zo probeer ik het oorspronkelijke besef weer helemaal eigen te maken.
Wonden in Wonderen transformeren
Het afronden van een grote levenscycli
Ik schrijf deze tekst om jou, de lezer, kennis te laten maken met mijn inzichten die ik in deze week van februari 2025 heb opgedaan. Enerzijds is daar het inzicht dat via een vriendin en tijdens een energetische sessie tot mij kwam; zij zei: „Wij zullen samen je wonden in wonderen veranderen.“ Dit heb ik zelf mogen voelen tijdens en na de sessie. Ik verwijs nu ook naar al mijn geschreven ervaringsverhalen , omdat ik hen als een onderdeel ervaar van mijn afronding en om mensen te laten ervaren en voelen dat men van wonden wonderen kan maken.
In de vijftig jaar van mijn leven heb ik, net als ieder ander, veel verschillende LevensFaseGenoten gehad. Sommigen van hen deden en doen mij simpelweg goed, omdat ik met hen op dezelfde ‘golflengte’, oftewel frequentie, zit. Alles is dan aanwezig: het respect, de zorg, de uitwisseling, het partnerschap, de communicatie op ooghoogte, de onvoorwaardelijke liefde en dankbaarheid. Met en door deze metgezellen mag ik reflecteren, verdrietig zijn, op hen leunen en met hen helen. Sommigen van hen ondersteunen mij actief met hun speciale vaardigheden, gaven en talenten op de diepste en meest onderbewuste niveaus van mijn genezing.
En dan zijn daar nog de LevensFaseGenoten die mij op hun eigen manier hebben laten zien dat ik nog onopgeloste levensthema’s had. Mijn vriendin noemt deze mensen ook wel ‘spiegel-trigger’ (triggerpersoon). Zij spiegelen en triggeren mij met hun gedrag en laten mij zien waar ik nog onbewuste thema’s heb waaraan ik kan werken. Om misverstanden te voorkomen: deze woorden dienen puur als duiding en niet om iemand te veroordelen. Deze speciale genoten kunnen ook projectie-triggers zijn, zoals de zogenaamde verborgen narcisten. Alles en iedereen vervult een taak in het leven van een ander.
Zoals ik nu naar levensthema’s kijk, noem ik deze ook wel programma’s, geloofsovertuigingen en/of nog maar zelden ‘wonden’. De wijze waarop deze speciale LevensFaseGenoten zich gedroegen en gedragen, was en is confronterend – de zogenaamde ‘trigger’. Een voorbeeld van zo’n triggerconfrontatie is wanneer woorden vanuit een zelf ervaren kwetsing worden gebruikt, zodat bijvoorbeeld de volgende programma's hun eigen leven leiden: zich in de steek gelaten voelen, afwijzing, schuldgevoel, nooit genoeg zijn, waardeloos zijn, etc. Vaak geeft men deze LevensFaseGenoten de schuld van de opgelopen wonden, ondanks dat men zelf nog onopgeloste zaken met zich meedraagt, zichzelf achterna draagt. Dit gebeurt simpelweg omdat het werkelijke LosLaten en TerugGeven op dat moment nog niet mogelijk is.
Een disclaimer: alles wat ik schrijf is mijn perspectief vanuit mijn ervaringen op mijn reis.
Een moment van inzicht (13-04-2025) Een Nederlander, die inmiddels aan zijn tweede boek over krachtplaatsen en leylijnen schrijft, stuurde mij gisteren een uittreksel uit zijn boek waarin een suggestie van mij voor een krachtplaats in de bossen van Hattem was verwerkt. Toen ik van 2004 tot 2006 in de buurt van deze bijzondere plek woonde en daar vaak wandelde met mijn hond, mijn maatje, en later ook met mijn eerste baby, herinnerde ik mij deze plaats als onprettig. De auteur (Theo Buijsrogge) schreef juist het tegenovergestelde over deze plek. Hij schreef dat juist daar alles van hem afstroomde, hij losliet wat hem niet meer diende en dat hij zich vrij voelde.
Door het lezen van zijn tekst nam hij mij mee terug naar mijn verleden in de tijd voor en tijdens het wonen in Hattem, waardoor mij duidelijk werd waarom ik deze bijzondere plaats in het bos destijds als onprettig had ervaren. Het lag aan mij. Ik was nog niet klaar om los te laten. Door de doodgeboorte van mijn zoontje en de inspanning, angst en zorgen rondom de zwangerschap van mijn eerstgeboren dochter, was ik bang om Los te Laten. Verliesangst liet mij vasthouden in plaats van loslaten.
De spiegel van de triggerpersoon en het herstellen van bestaansrecht
Laten we het zo zeggen: „Ik ben op mijn juiste pad, op weg om mijn emotionele lichaam, en daarmee ook mijn fysieke lichaam, te helen.“ Dat betekent zelfs dat ik elke dag een kaarsje kan branden voor de triggerpersonen. Voor hen die in hun wereld nog onbewust zijn en handelen, en voor hen die mij herhaaldelijk tot de grenzen van mijn bestaan hadden gebracht – waardoor ik gedachten en emoties ervoer waar ik vervolgens onbewust naar handelde. Ik zie deze LevensFaseGenoten als een spiegel voor mezelf. Zoals ik al eerder schreef, noemt een vriendin van mij deze metgezellen ook ‘triggerpersonen’. Het zijn de representanten via wie ik in mijn groeiende bewustzijn herken dat zij mijn zelfbeeld weerspiegelen. Zij laten mij zelfs mijn tekortkomingen, mijn wonden en de levensthema’s zien die nog niet geheeld zijn.
‘Triggerpersonen’ zijn vertegenwoordigers en daarom een essentieel en waardevol onderdeel van mijn genezingsproces. Ik ben me bewust van dit proces om hen te erkennen, hoewel ik ook eerlijk wil zijn tegenover mezelf en jou als lezer: af en toe verzet zich nog iets behoorlijk in mij om hen te erkennen voor wat ze werkelijk voor mij zijn. Dit komt omdat ik op die momenten simpelweg, vanuit mijn gekwetste ego, ontmaskering en gerechtigheid wil. Ik wil dit deel van mij niet onderdrukken; het mag er zijn, zodat ik naar de achterliggende reden kan kijken, want met deze „wil“ ben ik niet in de overgave en het vertrouwen dat het universum altijd de compensatie voor de balans creëert. Vanuit mijn perspectief werken de „Wet van de Vereffening“ en „Oorzaak en Gevolg“ altijd. De Wet van de Vereffening is de manier waarop het universum de balans herstelt nadat de Wet van Oorzaak en Gevolg in werking is getreden.
De vrouw die de sessie deed, helpt mij regelmatig met haar vaardigheden, gaven en talenten. Ik reken haar inmiddels tot mijn vrienden. Kortom: zij ziet, leest en werkt in het energetische veld van de mens. Zij zou waarschijnlijk andere woorden kiezen voor wat ik hier deel, maar voor deze tekst is mijn korte uitleg voldoende. Ik ken haar sinds eind 2020. Gisteren, de tweede donderdag van februari 2025, hadden wij een nabespreking van een energetische sessie. In de sessie kon zij haar werking uitoefenen, waarna ik een voor mij opvallend succes mocht ervaren. Er was een levensthema opgelost dat zich de voorafgaande dinsdag al aan mij had geopenbaard. In de nabespreking benoemde zij dit thema, waardoor ik inzag dat ik dit al meerdere malen in andere levensfases en ook in verleden levens had moeten ervaren. Hieronder probeer ik het succes te omschrijven:
Vrijdag, na de nabespreking, gaf ik een vriendin een samenvatting van de gebeurtenissen van donderdag. Terwijl ik het verhaal vertelde, werd ik overmand door een diep verdriet. Het ging over mijn zoon, die er niet meer is. Ik voelde dat schuldgevoel opnieuw, omdat ik na zijn geboorte niet kon doorzetten dat hij bij de burgerlijke stand zou worden ingeschreven. Dat betekende dat hij destijds niet geregistreerd werd als mijn kind; hij bestaat officieel simpelweg ‘niet’. De emotie greep mij behoorlijk aan, omdat ik er zeker van was dat ik dit schuldgevoel niet meer met me meedroeg. Het thema dat naar boven kwam, was het bestaansrecht van het ‘Zijn’.
Zes jaar na zijn geboorte was het mij niet gelukt om een gedenksteen voor hem te laten plaatsen op de begraafplaats in Zwolle, waar hij was uitgestrooid. Ik had de wens van mijn hart niet kunnen volgen; in plaats daarvan had ik rationele argumenten van anderen aanvaard om hier geen geld aan uit te geven. Het was mij weer niet gelukt om zijn bestaan aan te tonen. Nadat mijn vader stierf, vervulden mijn zus en mijn moeder mijn hartenwens. Zij gaven gehoor aan hun eigen impuls en plaatsten een gedenksteen – een marmeren hartje met een vlindertje en zijn naam erop – voor mijn zoon bij het graf van mijn vader. BEDANKT. Het succes was dat ik geen wrok meer ervoer; ondanks de tranen had ik met dit deel van mijn leven vrede.
Doordat mensen elkaar vaak verkeerd begrijpen, wil ik nogmaals benadrukken dat het niet de bedoeling van mijn verhalen is om zogenaamd lijden te delen om sympathie te winnen, of om louter succesverhalen te schrijven. Ik wil op mijn eigen manier mensen ervan bewust maken dat zelfgenezing mogelijk is. In hoeverre en in welke mate, daar vertrouw ik op. Ik wil graag duidelijk maken dat het in mijn beleving vaak aan de mens zelf ligt wat er mogelijk is. Men zegt niet voor niets: „Geloof verzet bergen.“ Ik gebruik tegenwoordig liever het woord ‘vertrouwen’ in plaats van geloof of hoop. Vertrouwen ontstaat in mijn waarneming vanuit innerlijk weten, als een sterk fundament voor het heden en de toekomst. Omdat ik steeds opnieuw de eerste stappen zet om te ont-wikkelen, genees ik stap voor stap. Een cyclus sluit zich dan; zo zie ik het. Op mijn reis van bewustzijn en genezing voltooi ik niveau na niveau en sluit ik cycli af, zodat levensthema's zich niet langer herhalen.
De cirkel van bestaansrecht – Van de keukentafel tot het wereldtoneel
Sinds mijn grote inzicht van afgelopen donderdag, in de tweede week van februari, zie ik ‘bestaansrecht’ als een overduidelijk aanwezig levensthema. Na de sessie met mijn vriendin herinnerde ik me hoe ik als kleine zus aan de eettafel steeds probeerde gehoor te vinden, om zo mijn plek tussen mijn oudere broers en zus te verdedigen – hoewel dat achteraf gezien zeker niet nodig was. In mijn herinnering ontstond dit nadat er in de kleuterklas en door volwassenen werd gezegd dat ik er zo anders uitzag dan de rest van mijn familie. Als kleuter bedenk je dan misschien verhalen en geloofsovertuigingen om te begrijpen waarom volwassenen bepaalde dingen tegen elkaar of over een ander zeggen.
En dan was daar nog een herinnering uit de kleutertijd: ik was, voor zover ik me herinner, het enige kleinkind dat niet mee mocht naar de begrafenis van mijn grootvader. Deze herinnering heb ik heel lang als een verdriet, als een stille kwetsing, met me meegedragen. Natuurlijk bedoelden de volwassenen het destijds ongetwijfeld goed om mij het emotionele afscheid te besparen, en dat voel ik inmiddels ook wel, maar in mijn beleving van toen mocht ik simpelweg niet mee. Ik werd in mijn wens niet gehoord, alsof ik er niet bij hoorde.
In diezelfde tweede week van februari 2025 wisselde ik mijn inzichten, gebaseerd op mijn huidige waarneming, uit met anderen in een groep voor bewustzijnsgroei. Mijn perspectief werd echter niet verwelkomd; het resulteerde in een volledige verwijdering van mijn teksten en een daaropvolgende blokkering, zodat mijn ‘bestaan’ daar niet langer herinnerd zou worden. Was mij dit maanden daarvoor overkomen, dan had ik het persoonlijk opgevat en zeker ‘gevochten’ voor mijn persoonlijke zienswijze, voor mijn bestaansrecht – net zoals ik destijds voor het bestaansrecht voor mijn zoontje had gevochten. Tegenwoordig neem ik het niet meer persoonlijk; ik stuur de energie simpelweg terug naar de afzender.
Tijdens de nabespreking met mijn vriendin op donderdag, waarin het opgeloste levensthema aan de orde kwam, zag ik het ‘bestaansrecht’ weer heel duidelijk terug: niet gewenst zijn, er niet mogen zijn, enzovoort. Ook na mijn hersenstambloeding heb ik gevochten voor mijn bestaansrecht en paradoxaal genoeg geprobeerd om anderen niet tot last te zijn. Juist toen werd me duidelijk hoe anderen mij zagen en hoe zij de gevolgen van mijn langetermijnklachten ervoeren. Dit alles bracht me ertoe om de diepere reden achter de behoefte aan bestaansrecht te onderzoeken.
Sinds 2020 woedt er op het wereldtoneel een strijd om bestaansrecht. Ik voelde dat zowel sociaal als privé, door een vorm van uitsluiting die zowel fysiek als mentaal was. Waar de fysieke kant het gevolg was van de maatregelen, was de mentale uitsluiting — gedreven door angst — minstens zo ingrijpend. Deze uitsluiting liet zich luidruchtig horen, maar werd ook heel subtiel geuit. Juist die stille, subtiele afwijzing raakte mij het diepst.
Maar achteraf gezien is dit alles de motor geweest voor mijn groei. Sinds midden 2020, en opnieuw tijdens mijn persoonlijke achtbaan vanaf November 2022, is er iets in mij wakker geworden dat niet meer te stoppen is. Het is een diep, groeiend bewustzijn dat zich door al die uitsluiting, afwijzingen en pijn heen een weg heeft gebaand. Het heeft mij gedwongen om niet meer buiten mijzelf, maar in mezelf mijn bestaansrecht te vinden en te verankeren.
Ik sta hier nu, in maart 2026, en ik kijk terug met een diep vertrouwen in mezelf dat ik nooit eerder heb gekend. Door voortdurende zelfreflectie heb ik alternatieve paden ontdekt die ik voorheen niet kon zien. Laten we eerlijk zijn: niemand dacht dat ik het zou redden – ikzelf incluis. Maar ik heb het gered. Ik heb mezelf gered nadat ik het roer compleet omgooide voor een nieuw begin in zelfliefde.
Ja, een volmondig ‘JA’ voor mij.
Na bijna 29 jaar samen, waarvan 19 jaar getrouwd, was de scheiding geen einde, maar voor mij de noodzakelijke ruimte om te ademen, energetisch op te ruimen en in de diepte te genezen. Het was het moment waarop ik de ballast van mij afwierp om eindelijk thuis te komen in mijn eigen hart. Vandaag voel ik de trilling van dankbaarheid in elke cel van mijn lichaam. Ik ben ontwaakt tot mijn essentie en bewandel de pelgrimsreis van mijn ziel op mijn eigen leylijn. Ik heb de moed gevonden om in de kleinste, donkerste plekken in mijzelf het licht te laten schijnen en alles in liefde te transformeren.
Mijn gaven en talenten komen nu nog intenser en volledig tot ontwikkeling. Ik reageer niet meer vanuit de oude pijn, maar ik geef antwoord vanuit mijn huidige kracht. Ik sta steeds meer achter mezelf met elke keuze die ik neem. Al mijn wonden zijn definitief mijn wonderen en mijn grootste kracht geworden.
Wonden die ik als herinneringen, gedachten, geloofsovertuigingen, programma’s en emoties bij me droeg, heb ik doorleefd. Zo kan ik stap voor stap, met vertrouwen, toewijding, zachtheid en liefde voor mezelf, afronden wat was. Ik ontvang nu de diepere waarheid: dat „wonden tot wonderen“ worden. Ik zie mijn reis als een weg van inwijdingen om de dankbaarheid en eer vanuit mijn ziel te ervaren; om samen met mijn lichaam mijn volledige ‘zijn’ te mogen belichamen.
Ik heb tijden in mijn leven gekend waarin ik de verbinding en het vertrouwen in God (de Bron, Al dat Is – hij heeft zoveel namen) wilde verbreken. Er was te veel verdriet, verlies en pijn; ik ervoer geen steun of troost en voelde me door hem in de steek gelaten. Ik heb het hier absoluut niet over de God van de Bijbel, de kerken, religies of andere geloofsrichtingen. De God tot wie ik spreek en die mij antwoordt, is onvoorwaardelijk en grenzeloos in Zijn liefde. Hij straft nooit, hij is de antwoord in liefde. Om met hem te spreken is geen religieuze tolk nodig.
Ondanks al mijn boze woorden, mijn ongeloof, mijn wanhoop en mijn veroordeling naar hem, was hij er altijd voor mij. Ik kon hem alleen niet meer voelen of horen, omdat mijn hart in een pantser opgesloten zat. Vanaf november 2022 brak dat pantser echter steeds verder open (de donkere nacht van de ziel). Het besef kwam: ik ben nooit alleen. Nooit.
Op de dag dat mijn vriendin sprak over 'van wonden naar wonderen' en ik daarna mijn verhaal schreef, wist ik nog niet dat dit lied bestond.
(Worship Symphony & O'Bros - Wunden zu Wunder: https://youtu.be/ndQPShDZqOs?si=qyWwPmpTOiR-2qS7) vertaald fragment: Jij maakt van mijn wonden wonderen
Jij hebt mij gevonden, helemaal beneden
En slechts één woord van jou klinkt
En van de storm wordt rugwind
Jij maakt van mijn wonden wonderen
Jij hebt mij gevonden, helemaal beneden
En slechts één woord van jou klinkt
En van de storm wordt rugwind
Het verschil is slechts een ‘R
Want het verschil, dat maakt hij
Als ik aan de grond zit en alles uit elkaar valt
Kijk ik omhoog en weet ik dat jij mij vasthoudt
En van de storm wordt rugwind
Jij maakt van mijn wonden wonderen
Jij hebt mij gevonden, helemaal beneden
En slechts één woord van jou klinkt
En van de storm wordt rugwind
Ik draag dit verhaal op aan jou. Aan iedereen die, net als ik, door de diepste dalen is gegaan en nog steeds gaat. Aan jou, die misschien nu nog in een pantser gevangen zit, maar voelt dat er ergens een barstje ontstaat. Ik draag het op aan degenen wie stap voor stap zijn wonden wonderen veranderen. Moge mijn reis jou laten zien; je nooit alleen bent. Nooit. Er is overal geluk en liefde. Het is tijd om je eigen bestaansrecht te voelen en je eigen goud te vinden.
Ten slotte vaag ik je graag; leg je handen op je hart – eerst de linker verbindend en daarop de rechter beschermend – en sluit je ogen: „Ik wens je van harte dat je de weg naar huis kent – en zo niet, dat je deze weg in je leven wenst.”
Het antwoord met de herkenning in de stilte komt naar je toe. Misschien volgt daarop een heilig moment met tranen, met goedheid en overgave, een omhelzing en heling in het ‘Zijn’. Een stap naar de toekomst is dan misschien gezet.“
Alle liefs voor jou 12 maart 2025 Sonja in het licht herzien 20 maart 2026
Sonja, pelgrimstocht van mijn ziel
Misschien herken jij iets in mijn reis; mag het jou impulsen, moed en vertrouwen geven. Jij hoeft alleen maar te ontvangen.
Dank Sonja dat je zo dapper bent dit met iedereen te delen.
IK ga het vanavond nog een keer lezen als er wat meer rust is hier
Heel erg veel dank
APOLONIA
IK ga het vanavond nog een keer lezen als er wat meer rust is hier
Heel erg veel dank
APOLONIA
Dankjewel voor je bericht. Ik ervaar niet dat het dapper is. Er zijn veel mensen die hun ervaringsverhalen delen. De eerste twee verhalen deelde ik alleen voor NAH lotgenoten, maar de wens groeide uit om te proberen andere perspectieven aan te bieden aan wie dit wil. Ik ben nu nog op "zoek" wie mij kan helpen, om een Duits Nederlandse website te creeren.
Hallo Sonja,
Dank je wel voor het delen. Ik heb je ervarings, ontwikkel verhaal gelezen met wat er in mijn Ziel en Persoonlijkheid (nu) (nog) aanwezig is. Ik ervaar een mens van vlees en bloed, die 'de pelgrimstocht van de Ziel' in haar dagelijks leven bewust aangaat en onophoudelijk aangaat, ongeacht wat je ontmoet hebt, of ontmoet, in wat als goed of slecht ervaren, danwel ont-wikkeld wordt door jouw Persoonlijkheid als goed of slecht. Zoals jezelf ook reeds verwoordt, ben je niet op zoek naar externe erkenning, je deelt omdat anderen mensen mogelijk inspiratie hieruit kunnen halen. Innerlijke koestering van de rijkdom, die deze 'pelgrimstocht van de Ziel' je gebracht heeft en brengt.
Welkom met alles wat er in jou leeft op dit forum of elders.
Heartfelt groet,
Frans
Dankjewel Frans