Ha Sonja,
Ja, ik herken dit.
'Orbs' in rood en blauw. Van piepklein tot een diameter van ongeveer anderhalve meter.
Dat ik dingen kan openen bij mensen, heb ik ook gevoeld en kreeg ik teruggekoppeld. De tegenwerking om andere mensen te ontmoeten werd na dit besef, groot. Beleerd worden, gekleineerd worden en ongevraagde adviezen krijgen, nam daarna toe.
Ook werd ik in mijn hoofd getrokken door iets (onvermijdelijk) te moeten oplossen dat heel veel logica vroeg en met cijfers en (ondoorgrondelijke) regels te maken had. Het duurde drie jaar en haalde me volledig onderuit.
Ik voel (terecht, denk ik) weerstand om leiding te nemen in processen van anderen, of 'helpen'. Ik voel weerstand op 'therapeutiseren'. Ik voel weerstand in het 'mezelf belangrijk maken' of 'boven een ander staan'. Zodanig dat ik hier bijna niks mee doe of er in ieder geval niet voor durf uit te komen dat ik voel dat ik dingen kan openen.
Het is precair. Hoe kun je vanuit gelijkwaardigheid bijdragend zijn voor een ander zonder op de weerstand te stuiten van het oude verhaal van 'de alwetende therapeut (met zijn/haar model en denksysteem)'? Wanneer is het een narcistisch stuk van 'kijk eens wat ik kan?' en 'kijk eens hoe bijzonder ik ben?' Ik wil zelf ook niet getherapeutiseerd worden. Steeds die hiërarchie. Ik wil er niet aan mee doen. Ik 'haat' het. Ik zit in 'wat gij niet wil dat u geschied, doe dat ook een ander niet.'
Dus ik doe niks. Ik ga het uit de weg of laat me ogenschijnlijk overtuigen van een waarheid die niet de mijne is. Ik zeg: 'oja, nou mooi gezegd hoor.' Tegen mensen die weigeren spirituele concepten en bijbehorende arrogantie en beter weten aan te kijken. Ik laat me erdoor kleineren en houd daarna de eer aan mijzelf.
In ontmoeting met mensen, voel ik in 'weten' wat ik kan doen. Op een fysieke manier (als in: knuffelen, maar dat klinkt al bijna lachwekkend en kinderachtig, het is ook geen knuffelen, maar heeft wel met fysieke aanraking te maken).
Mensen zijn in eerste instantie geïnteresseerd, maar daarna komt de vraag naar opleiding, diploma's en werkervaring. Die heb ik niet op dat gebied. Ik ben 'hoogopgeleid' en 'hoogintelligent' (met diploma's en werkervaring in heel andere dingen).
In spirituele kringen is dat alleen al een reden om mij af te serveren. Compassie en begrip gaat niet zo ver dat mensen kunnen inzien dat het pad van hoogopgeleid zijn en wél slagen in diploma's ook een overlevingskeus kan zijn geweest op een weg naar vrijheid. En dat die weg even hobbelig was als die van ieder ander.
Alles gratis doen, levert op dat het 'for granted' wordt genomen en ik mezelf in een zeer ongunstige situatie terecht heb laten komen. En de wereld draait maar door in 'slap ouwehoeren over one big family, verbinden wat zo belangrijk is, dat iedereen ertoe doet, samen en bla bla bla...
Dus, kortom: ja, ik herken het. Maar wat 'moeten' we/ik/jij daarmee?
Ik ben weer op een plek waar mijn diploma's en werkervaring worden gewaardeerd. Waar ik eigenlijk best wel heel erg mezelf kan zijn. Het levert me het noodzakelijke inkomen op dat me uit mijn penibele situatie zou kunnen redden. Helemaal zelf gedaan. En mét de tegenwerking van de 'one-big-familly-plaatjesplakkers' die – puntje bij paaltje – schitterden in afwezigheid. (Dit is mijn zorg én mijn pijn.)
Ik vraag mij af: ben ik nou zo getraumatiseerd of is hier (nog) iets anders aan de hand?
Liefs, Rocking RockTamar