Hoi Mabel

Ik herken dit wel...en ik ben sinds langere tijd wel met en in mezelf hier mee bezig.
Ik had altijd wel het gevoel dat ik echt vanuit MijZelf sprak tegen anderen maar er is iets gebeurd dat dat gegeven heeft aangetast.
 Een aantal weken geleden werd ik onverwacht gebeld door een "brongenote".
Dat was voor mij een shock want mijn partner zat hier in de kamer ( die zich hier totaal niet mee bezig houdt en overal een mening over heeft) en normaal gesproken zou ik niet hebben opgenomen of in de slaapkamer zijn gaan zitten.

Maar plots "brak" er iets open vanbinnen en voelde ik duidelijk..het is nu of nooit.
Ik besloot om gewoon op te nemen en het gesprek te voeren in zijn bijzijn.

Dit was voor mij een grote stap. Onbewust was ik toch bang voor zijn mening of oordeel.
Ik MOEST hier voor mezelf doorheen prikken en dat dan maar aan gaan.

Wonder boven wonder kwam er geen enkele reactie van de kant van mijn partner, behalve de vraag met wie ik in gesprek was geweest.

Hij heeft het hele gesprek gevolgd en of hij er wat mee doet of niet dat zal blijken.
Ik heb het niet gedaan om hem te overtuigen of iets te willen veranderen. 
Ik heb het gedaan om in mezelf iets te veranderen en open  te gooien.

Wat ik wel inmiddels merk aan mijn partner is dat hij meer gaat praten tegen mij...vooralsnog over "normale" zaken (waar hij altijd moeite mee heeft door zijn zeer gesloten karakter( autistische achtergrond)..maar wel belangrijk...hij is sinds kort onder behandeling bij een hart/vaat specialist en daardoor komt hij meer uit zijn schulp en gaat hij over gevoelens ed. praten

Voor mij heeft het het hele veld open getrokken en praat ik nog meer over wat zich in mij afspeelt waarlijk vanuit wie IK ben...met name tegen mensen die zich hier niet mee bezig houden....niet om mensen te overtuigen, maar om oprecht en eerlijk naar mezelf te zijn en er ook naar te leven.

Misschien helpt dit jou ook om gewoon de moed in jezelf te hebben waarlijk te staan voor wie jij bent..ongeacht of het geaccepteerd wordt of niet..

Uiteindelijk zijn wij steentjes in die grote vijver en als dat steentje in het water beland maakt het cirkels die groter en groter worden.

Alle liefs Apolonia

Hallo Mabel, ook ik heb hier ook de nodige ervaringen/botsingen gehad. Nog lang voor ik op het forum kwam. 

Mijn ex schoonmoeder zei eens erg boos tegen mijn dochters, omdat die toen niks meer over de pandemie wilden horen: Jullie moeder was altijd al anders. 

Klopt ik ben anders, gelukkig en toch in deze realiteit echt pittig. Uiteindelijk, door omstandigheden heb ik anderen maar laten praten en bewoog mee. Ik had het opgegeven. Nu laatik de ander dan wel praten, geef dan welof niet mijn mening. Maar ik kies zo vaak ik mij bewust ben, om niet mee te bewegen. Ik aanvaard wat de ander zegt en dan is het eerst maar voor mij klaar. Wil ik ergens later op terug komen, wat overigens voor mij het beste werkt, doe ik dat.

Ik ben benieuwd naar de mogelijke andere antwoorden 🌱💚🌳

Hoi Mabel,

Ik onttrek me daar ook zo veel mogelijk aan. Actief.

Wat ik doe als het echt niet anders kan: ik 'luister met mijn knieën'. Kan ook met je grote teen of zo. Je hoort het wel, je kunt er ook op antwoorden, maar je neemt het niet op als informatie. Dat is minder belastend voor jezelf en maakt het ook minder noodzakelijk om jouw visie te willen geven voor een soort van balans.

Ook ben ik beter geworden in het vriendelijk naar een einde brengen van een gesprek dat me niets gaat brengen. De 'luisterpaalfunctie' en de 'kotsbakje-vasthoud-functie' heb ik opgeheven. One-way-zendingsgesprekken vragen gewoon te veel. Ik vermoed dat je erg vriendelijk en open bent en écht wilt luisteren naar iedereen. Ik vind inmiddels dat dat niet hoeft. Ik ​ben dit pas gaan stoppen toen ik er zo slecht bij zat dat ik niet meer kon.

Als iemand zegt 'het zal mijn tijd wel duren', vind ik daar niks van. Sterker nog: ik zou kunnen zeggen: 'zo is dat.' Gewoon omdat er een soort desinteresse is ontstaan. Klinkt koud, maar het is ook een soort zelfliefde om zorgvuldig met je energie en vrede om te gaan. Als in 'choose your battles'.

Hoi Mabel, 

Wat een mooi onderwerp open je hier. Ik herken dit koorddansen in mijn bestaan. Ik weet niet of dit is wat je bedoelt, het is in ieder geval wat jouw schrijven bij mij raakt en hoe ik het beleef in contactmomenten met mensen. 

Heel eerlijk? Ik vind het gewoon hartstikke moeilijk om mijzelf te laten zien, mede om een soort angst dat de ander me dan niet meer accepteert en wat er nog meer kan ontstaan. Zoals een ruzie, waardoor een vriendschap of familieband die ter plekke wordt opgeheven. Een aantal keer heb ik op het punt gestaan om mezelf te laten zien en gemerkt dat de afweer en weerstand zo in mensen wordt opgevoerd, dat ze me niet eens meer kúnnen zien. Dit waren heftige momenten. 

Nu besef ik, mede ook door de tijd waarin we ons bevinden, dat ik mezelf wel moet laten zien, mijn gevoelens moet leven en gewoon niet een alterego mijn dagen moet laten bepalen. Dat betekent mogelijk ook dat ik niet meer de "goede vrede" kan bewaren met mensen die schijnbaar niets willen weten over bewustzijn of waar ik me mee bezig hou. 

Ergens was ik ook wel verdrietig dat mensen me niet willen of kunnen ontvangen in wie ik ben. Om dan me aan te passen aan wat gangbaar is in deze wereld, had ik in ieder geval nog mensen in mijn leven die van me hielden. Toch wel slim gedaan.... want in feite heb ik mijn eigen gevangenis gekaderd. Er kwam een grote kentering in mijn bestaan toen ik dit netwerk leerde kennen. Ik voelde me een stuk minder eenzaam, echter, er is nog steeds een verschil in mijn "identiteit" binnen en buiten deze community. 

Wat ik me nu afvraag, zou het zo kunnen zijn, dat zodra ik deze impasse en situaties, die chantagemomenten, in vrede laat zijn en loslaat, dat mijn leven dusdanig verandert, dat ik wél met hen in contact kan zijn van mens naar mens? Dat er andere mensen in mijn leven verschijnen die mij wél willen en kunnen zien, accepteren en ontvangen? Dat ik gewoon altijd mezelf kan zijn, dit besluit te zijn?

Misschien moet ik het maar eens gaan doen en dan dit keer zowel binnen als buiten dit forum :).

Groetjes, Claudia

PS Sonja, wat fijn dat Odin weer thuis is!!! Mijn <3 maakt een sprong :).

Lieve Claudia, ja ik ben ook ontzettend blij dat Odin weer terug is.                                                             Ik zou graag op je vragen willen antwoorden, vanuit mijn gevoel, omdat ik mij ook enigszins herken in wat jij schrijft.                                                                                                                                                         "Wat ik me nu afvraag, zou het zo kunnen zijn, dat zodra ik deze impasse en situaties, die chantagemomenten, in vrede laat zijn en loslaat, dat mijn leven dusdanig verandert, dat ik wél met hen in contact kan zijn van mens naar mens?" 
Hierop kan ik alleen met iets antwoorden, wat ik mijzelf als antwoord zou geven; zelfvertrouwen en ik zou mijzelf attenderen om voelend naar de nieuwe video van Martijn te luisteren, zodat mag indalen, voeden, inspireren en activeren wat goed en juist voor mij is.

“Dat er andere mensen in mijn leven verschijnen die mij wél willen en kunnen zien, accepteren en ontvangen?” 
Deze vraag is intens en zeer duidelijk en ik weet niet, of ik je met mijn antwoord het gene kan geven waarna jij wellicht zoekt.? Mijn antwoord is een volmondig ‘Ja’ met een blik en een omarming. Er zijn zeer zeker mensen die jou willen ontmoeten zoals jij bent. Mijn vraag is, lukt jou dat zelf ook hun te ontmoeten en ontvangen en zoniet wat heb jij nodig. LosLaten is Ontvangen
 
"Dat ik gewoon altijd mezelf kan zijn, dit besluit te zijn?"
Bewustwording van jezelf zijn en Zelfvertrouwen                                                                                       Volgens mij heeft Martijn bekrachtigingen in de crowdpower gedeeld. Die zouden jou kunnen versterken. Met de mensen die jij vertrouwd delen wat je bezig houd. Of met mensen delen wat je bezig houd die jij juist niet kent.

Zo en met deze antwoorden ga ik zelf nu ook aan de slag :-) fijne avond Claudia en alle liefs 🌱💚🌳

Hee Claudia,

Interessant wat je schrijft en ik geloof dat ik wel het een en ander herken.

Ik merk dat de vraag in mij op komt: wat is liefde als er alleen van je gehouden kan worden wanneer je de vorm aanneemt die een ander van jou wil?

Ik ben toch geen Barbamama? 😉

Familierelaties (en ook vriendschapsrelaties) zijn bij mij ook tot een einde (of een impasse) gekomen.
Ik merkte dat ik het niet miste, niet mis. Het doet wel pijn, maar ik mis de vriendschap of de relatie itself niet (in de meeste gevallen).

Ik merkte: de ruimte die ik gaf, kon niet teruggeven worden. Niet in gelijke mate en ook niet een beetje. Ik werd leeggeplukt met al mijn bewuste en/of goede bedoelingen. Ik mocht overal 'overheen stappen' en 'vergeven en vergeten' tot in de eeuwigheid. En de ander hoefde geen stap te maken/kon geen stap maken.

Argumenten als 'familie is heel belangrijk' vlogen me (mijn hele leven) om de oren. De praktijk liet zien: zo belangrijk is familie dus helemaal niet. Ik moest binnen dat familiesysteem een rol aannemen die mij niet dient. In mijn geval: de liefdevolle (vervang)moeder die alles van anderen met de mantel der liefde bedekt en zich schikt in de belangen van anderen. (En heel vaak werd dit 'uitgevochten over het hoofd van mijn kinderen, van wie ik vind dat ze niet mijn kinderen zijn, maar van zichzelf. Het systeem probeerde die kinderen dus van hem/haar te maken.)
Mezelf kon ik niet zijn. Er was gewoon geen ruimte voor.

Iedereen in zowel mijn ex-schoonfamilie als mijn eigen familie zou moeten kunnen vaststellen dat ook het familiesysteem een vastgelopen project is, maar ze houden vol: 'familie is heel belangrijk'.

Ik denk zelf dat een fase van diepe eenzaamheid en 'alleen zijn' onvermijdelijk is in bewustzijnsprocessen. Ik wil niet koorddansen. Ik wil met beide voeten op de grond staan. Ik ben mogelijk een kleipoppetje, maar ik wil niet door een ander gekneed worden, wel open staan, maar: selectie aan de deur.

Voor mij was het op een gegeven moment niet meer op te brengen naar anderen te luisteren zonder dat er naar mij geluisterd wordt. En ja, dat werd eigenlijk gewoon niet geaccepteerd. Dan kom je (op een vrij onzachte manier) bij jezelf uit. En vanuit daar ga ik verder.

Liefs! Rock! :-)

Een hele goede morgen lieve mensen

Ik lees hier alle reacties en ik bemerk dat vele afstand hebben genomen van familie en vrienden die niet mee kunnen gaan met hun eigen waarheid en gevoel.
Wat ik mij afvraag is;
Waarom moet je om die reden afstand doen van iedereen?

Ik kan natuurlijk alleen maar spreken voor mezelf maar geloof mij; Ik ben vanaf jongs af aan verguisd door familie ..kinderen en ook vrienden om wie IK BEN

Zelf heb ik MEZELF nooit verloochend...ik ben wel misleid...EN GOED OOK!...dat blijft een uitdaging

Iemand zei laatst tegen mij....je bent in de jaren dat ik jou "ken"  nog steeds dezelfde ...niet in staat om te veranderen.( dit was een  oordeel uit frustratie omdat ik niet met haar mee ging in haar ideeën)
Dit klopt als een bus.

Ik ben nog steeds dezelfde als 72 jaar geleden en  waarom zou ik veranderen voor iemand anders.

Let wel...ik probeer niemand te overtuigen van mijn gelijk...want mijn gelijk hoeft niet jouw gelijk te zijn....alle wegen leiden naar Rome zeg ik altijd maar

Ik sta voor wie IK BEN en ik sta open voor iedereen..ook al kunnen sommige mensen mijn bloed wel drinken.

En het is een lange weg hoor maar uiteindelijk springt er toch wel een vonkje over bij anderen...juist omdat ik mij niet om laat gooien  maar blijf staan. 

Ik hou van al die mensen ( niet altijd maar dat duurt nooit lang 😅.)...en ik kijk vol verwondering naar iedereen...want uiteindelijk zijn we ALLEMAAL onderweg naar huis...ieder op zijn of haar eigen manier...en ik ben hier niet alleen voor mezelf om dat pad te blijven lopen maar ook om er te zijn voor al die anderen die samen met mij verschillende wegen bewandelen.

Alleen zo kunnen we IN VREDE MET ELKAAR daar komen waar we naartoe onderweg zijn..

Ik wens iedereen sterkte met de hitte vandaag...hou je hoofd koel en je Hart open

Apolonia

Wat mooi om jullie reacties te lezen en dank je wel. Heel voelbaar. Fijn en verbindend :).

Toen ik vanmorgen opstond realiseerde ik me dat ik het eigenlijk best goed doe hahaha. Ja, ja :). Vanaf 2021/22 heb ik zoveel mensen mogen ontmoeten in dit netwerk, heel fijn en wat een verrijking om over deze onderwerpen te kunnen spreken. Open. Te zien en gezien te worden. 

Het was even zoeken voor mijn familie en vrienden om de verandering in mij te zien en accepteren, voor hun ook niet makkelijk, dat realiseer ik me goed. Ik heb met alle mensen die in mijn leven waren en zijn goed contact gehouden, al was dat even zoeken.

Ik besef nu dat ik mijn vrienden en familie niet hoef te veranderen. Ik kan gewoon van en met hun genieten van ons samenzijn. Ik zie nu in, sinds mijn laatste bijdrage aan dit topic, dat ik helemaal niet eenzaam hoef te zijn. Dat ze me wel zien, maar dat ik dat niet zag! 

Een goede vriendin zei na afloop van mijn lezing: "Clau, ik heb helemaal niets met wat je vertelt, maar ik vond het zo mooi om te zien dat je zo jezelf was toen je sprak en zong". Wat een geschenk. Een maand later heeft ze haar baan opgezegd en nu reist ze door Griekenland. Ik ga binnenkort eens bij haar langs. 

Van de winter gingen we lekker dansen bij een event en overal hingen borden met "A state of Trance". Op de dansvloer keek ze me aan en ze zegt: "We genieten allemaal op onze eigen manier he?" Ja zeg ik, "Ik dans in a state of Awareness". Ze moest keihard lachen, tja.... dat is ook vriendschap en prachtig. Ik hou van haar, van al mijn vriendinnen, die niet willen praten over bepaalde onderwerpen, maar ze houden van me en ik van hun. 

Het grootste teken van respect, dat ik nu pas besef, is dat ik elk mens mag accepteren voor wie die is, voelt en denkt. Alle mensen in mijn hologram staan naast me, zijn familie en zichzelf en soms ook even niet, net als ik. Op het moment dat ik hun zie, zonder enige wil tot veranderen, zien zij mij ook helemaal in wie ik ben. 

Alles lijkt wel omgedraaid, want als ik me niet volledig laat zien aan hun, dan kunnen ze me ook niet zien! En dat betekent niet dat ik met iedereen over buitenaardsen hoef te spreken, maar dat ik Mens ben, mijn gevoel leef en doe wat ik zeg en schrijf. 

Het is tijd. Ik maak soms echt nog wel uitglijders, denk en doe dingen die ik niet ben, maar ik zie het en ik ben er echt wel!

Ha lieve Apolonia,

Bij mij is de situatie (ook met heel veel autisme trouwens) niet op een andere manier mogelijk geweest.
Helemaal vastgelopen. Ik heb mij helemaal kapot laten maken en uit laten rekken in flexibiliteit, begrip, het goede willen. Het was totaal op. En ik was al zo uitgeput van een leven leven dat niet helemaal het mijne was. Zo totaal in elkaar gedraaid van liefde, consessies, kinderen, door moeten gaan en eerlijk gezegd: een groot gebrek aan werkelijke support.

Twee autistische broers en één narcistische en heel veel familietrauma en -geheimen en patriarchale overtuigingen.
Dan midden op het hoogtepunt (dieptepunt) van Coronatijd mijn vader overleden (in een coronaconcentratiekamp) en dat naar een goed einde proberen te brengen (als onbetaalde testamentair executeur) met communicatie die alleen digitaal kon (want live ontmoeten kon en mocht helemaal niet meer) met getraumatiseerde en autistisch-narcistische mensen die de dood van hun moeder nog niet te boven waren. Waar geld corrumpeerde en waar ik ook een gezin en een bedrijf te onderhouden en draaiende te houden had.
Hoe bewust en welwillend moet je dan zijn? En waar haal je de energie nog vandaan?
Als het niet in orde is, dan weet ik het niet meer. Ik ben er nog. On my way back vanaf een modderige bodem.

En dan heb ik het nog niet over mijn ex-schoonfamilie die 'familie heel belangrijk' vindt en heel blij is dat ik drie zoons op deze aarde heb gezet die 'stamhouders' zijn (niet mijn naam hebben), maar die mij als moeder liever wegzet als iemand die 'goeroes bezoekt, maar de antwoorden nog niet gevonden heeft.' En die vooral vindt dat ik 'een vlinder moet worden, want dat is zo'n mooie (spirituele!) beeldspraak', maar mij vooral in een cocon wenste te proppen. Zodat ik maar vooral zwijg en niet de vinger op de zere plek ga leggen en heel lang luister naar verhalen die mij niet interesseren.

(En ik ben trouwens een vlinder met prachtige kleuren, alleen vanaf mijn geboorte in een couveuse en in een cocon gepropt. Dus ik ga geen vlinder worden. Ik kan onmogelijk worden wat ik al ben.)

Ook heb ik het nog niet over andere krachten in de zin van 's nachts uit mijn bed gehaald worden of geparalyseerd worden. En daar niet echt met iemand over kunnen praten. Onwijs naar rust zoeken en geen plek daarvoor kunnen vinden. Dus...ja, ik had geen keus, vond ik. Ik moest ergens lijntjes doorknippen of laten doodbloeden.

Sorry als dit te heftig is. Dit is wat het is. Ik zou het zelf ook graag mooier maken.
Ik wil heel graag hand in hand om een grote wereldbol staan. Maar misschien is het zo dat je ook té veel je best kunt willen doen daarvoor. In ieder geval voor nu is dit de status quo. Zoals je weet doe ik mijn best niet meer. 😅 Ik hoop serieus dat dat wat gaat opleveren.

En neem me alsjeblieft niet kwalijk als ik niet zo blij en lyrisch kan spreken over 'mooie mensen'. Ik vind mensen heel vaak helemaal niet zo mooi. Maar ik probeer ze zo open mogelijk te benaderen. Dat vind ik ook heel gewoon. Alleen ja, ik ben meer op mijn hoede en meer op zelfbescherming gericht om te kunnen blijven (be)staan.

Hallo lief mens

Het is inderdaad een heftig verhaal en ik voel je hoor.

Ook mijn rugzak is vanaf mijn geboorte overvol gevuld geweest met dogma's..trauma's...verlies...pijn...vernederingen en ga zo maar door.
Zo vol dat ik letterlijk niet meer op kon staan ..
Ik ga niet in op details want dat zou een horror verhaal worden en is ook niet nodig voor mij..

Wat ik daarover kwijt wil is dat ik..om ooit nog op te kunnen staat..mijn rugzak leeg ben gaan gooien tot hij zo licht was dat ik weer op kon staan.

Hij is nog steeds niet helemaal leeg maar ik kan inmiddels de bodem zien ...

En ik heb zomaar het idee dat ieder van ons zo'n rugzak heeft ...waarvan we niet weten wat daarin zit.

Dat is de reden dat ik open blijf staan voor iedereen die bezig is met de inhoud daarvan.

En ja...er zijn ook genoeg mensen die zich niet bewust zijn van die rugzak en alles hun hele leven mee blijven torsen...

Daarin kan ik wel iets betekenen door de kern (bron) Of hoe je het ook wilt noemen van iedereen te herkennen en mijn Hart open te houden...ook voor degenen die mij onjuist hebben bejegend Un mijn leven.

En geloof mij maar..ik ben niet zweverig of smijt met lieve woordjes hoor.

Ik kan heel hard en bot zijn als het nodig is...maar altijd in Liefde en Respect naar MEZELF en naar ANDEREN...

Maar zoals ik al eerder zei...we doen het allemaal op onze eigen manier...zonder anderen te proberen te overtuigen....de enige die ik moet overtuigen ben  ik zelf...en dat is en blijft een uitdaging

Liefs Apolonia

Ha lieve Apolonia,

Ik ben het volkomen met je eens en voel het net zo.

En toch kan het nodig zijn om ergens een halt toe te roepen.
Van: hier stopt het.
Ergens voelt het voor mij dat ik dat te laat deed.
Dat ik steeds maar ruimte gaf om dingen aan mijn rugzak te laten toevoegen om dat voor een ander te gaan dragen of op te lossen. Vanuit begrip en het heel goed willen voor iedereen, de wereld, het universum en de hele mikmak. En zelf creatief genoeg te zijn om genoegen te nemen met te weinig en overal maar potentie in zien.

Ik had het ergens anders op dit forum al over het snijvlak van naïviteit en vertrouwen. Ik heb gemerkt dat 'bewust zijn' ook ruimte geeft aan mensen die daar dankbaar gebruik van maken voor hun eigen belang en drang. En daar zet ik tegenwoordig een grens. It takes two to tango. 
Het gaat heel erg van mij komen, maar niet: 'alleen maar'. En ik ben dus net als jij niet bang om duidelijkere woorden te gebruiken. Ik ben niet (meer) bang om niet lief gevonden te worden. Hoewel ik het heel fijn vind als mensen mij dat wel vinden.
Ja, dat is gewoon heel prettig: vandaag zei iemand op de sportschool die ik al lang niet meer gezien had, dat ze het heel fijn vond om mij weer te zien. Ze zei het wel drie keer en op verschillende manieren. Gisteren bedankte een vriend mij me voor de vriendschap en zei een vriendin dat ze van me hield. Kom dát tegen! 😁
Eat your heart out, lieve bloedbandfamilieleden die vinden dat 'familie heel belangrijk is', de hele wereld is mijn familie. Bloed is dikker dan water, maar het stroomt dan ook lang niet zo snel als water. Ik zeg: graag of traag? Ik wil vrij zijn, wat jij?

Liefs, Rocking T

Hee T

A wise woman ones said;

"Fuck this shit" 

And she lived happily ever after

😂😂😂😂😂

Love Apolonia 😘

Ha ha Apolonia!

Het ligt in mijn mond bestorven...
Je wist het!

🙏🏼🥰👊😂

😘

Lieve mensen, heel erg bedankt voor het delen van jullie ervaringen! Heel fijn om te lezen! We zijn hier zo samen in.

Dikke knuffel