Het ligt aan de leeftijd en ook aan het geslacht. Ieder kind heeft iets anders nodig. Individuele omgang en het vooral niet te zwaar maken. Een kind wat al gevormd is door peuterspeelzaal, oppas, dagopvang kent wellicht niets anders dan sturing. In tegendeel kinderen die tot groep 3 door e ouders werden begeleid en gevoed. 
Lastig om hierover een gesprek aan te gaan zonder voorbeeld. Mijn kinderen zijn bijna allemaal volwassen en hadden alles behalve een makkelijke kindheit. 

Hallo Sonja, bedankt voor het delen van jouw visie.
Kinderen die thuis begeleidt worden, dragen de overtuigingen van de ouders met zich mee en zijn helaas net zo min vrij als kinderen die naar bv een opvang gaan.
We ontkomen er ook niet volledig aan ben ik bang, omdat we ons nu eenmaal moeten bewegen hier...
Individuele begeleiding en afstemming is inderdaad belangrijk, zo min mogelijk concepten volgen. Ik vraag me af of geslacht/man/vrouw ook een concept is....? Hoe oorspronkelijk is dat?

.

 Jonge kinderen, maar ook pubers hebben een ontzettend goede antenne voor wat essentie is en niet. Uit mijn ervaring zijn wij volwassenen eerder de gene wie niet kunnen loslaten om gewoon met de flow te gaan. Wellicht mag er vaker een rollenspel uitgevoerd worden, waar het kind de dirigent is en de volwassen zich mag loslaten, zich mag laten meenemen en begeleiden in hun realiteit.

 Terugkijkend op mijn kindheit en mijn kinderen, waren zij en ik in de kindertijd het meest authentiek en in onze essentie. 

We leven in deze matrix, hoe we die ook benoemen of een label aan plakken. We moeten het hier doen met de capaciteiten die wij hebben. Het is nu eenmaal zo, dat wij in een realiteit met concepten zijn, waarvan men zich bewust of onbewust is. We kunnen kiezen om deze realiteit wel of niet te aanvaarden of deze vanuit een perspectief van observer waar te nemen. Minder denken en meer vanuit het hart spelen?

Dank je, zo mooi verwoord! Daarom ga ik zo graag met (kleine) kinderen om! Dat voelt het meest natuurlijk en echt.

Vanuit
Het Hart
Spelen en bewegen
Natuurlijk, oprecht en ongedwongen
Zijn

💛

Wat een mooie brede vraag en herkenbaar wat jullie delen. 
Als ieder mens, zijn kinderen bezig met het herkennen en erkennen van Zelf, de wereld en natuur en ook met het ontdekken van - en relateren tot - "de ander". Bij kinderen KAN het een vloeiende, niet "vast geframde" beweging zijn. En ja, de overtuigingen van begeleiders kunnen bijdragen aan hoe mogelijkheden en beperkingen gaan ontstaan.

Aan de andere kant, datgene wat voor ons een trigger is, maakt het mogelijk om iets te zien wat dieper zit, of verborgen is. De ervaring kan dus ook in potentie een grote cadeau zijn, uiteindelijk, bij het weghalen van (oude) uitleg en "tags". Maar ja, "negatieve ervaringen" zullen we liever niet hebben, en zeker niet voor de kinderen, en gaan we ver in het creëren van "veiligheid". En soms ook stimuleren van creativiteit en ontplooiing, maar dat zou misschien meer kunnen.
En als een begeleider in verbinding met zichzelf is, mogelijk zal dan precies de juiste "begeleidingsmoment"  ontstaan in de communicatie, precies wat het kind dan nodig zou kunnen hebben.
Is het herkenbaar?

Je kunt er heel lang over nadenken. En ook erover van gedachten wisselen. En er dan nog meer over nadenken. Maar...

Kinderen zijn geen inferieure volwassenen.

Waarschijnlijk zitten er een paar tussen 'jouw kinderen' die jou volledig doorzien.
Veel mensen die met kinderen werken, maken zichzelf enorm belangrijk in hun pogen dingen te voorkomen of ze te beschermen tegen whatever what. Dat is vaak ook het systeem erachter.

Er valt niks te voorkomen.

Ik bracht drie kinderen groot. Ik zag direct dat het geen onbeschreven bladeren waren. Ik behandelde ze nooit als inferieure volwassenen. Ik voedde ze niet op. Ik maakte ruimte om ze te kunnen laten zijn wie ze waren. Ik zorgde (en vocht) voor de juiste omstandigheden zodat ze zich konden ontwikkelen in de richting die zij wilden. Ik zei tegen ze: 'doe nooit iets om mij trots te maken.' Wees niet mijn verlengstuk.  

Ik deed niet mee met opscheppen over mijn kinderen in wat ze al konden op het schoolplein met andere moeders. Ik vond ze precies goed zoals ze waren. Ik gaf ze ruimte. Ik zag ze als mijn gelijken met behoeftes die ik (meestal) kon vervullen. Ik leerde veel van ze. Ik verwonderde me over ze. Over de richtingen die ze uitgingen. Over hoe anders ze waren dan ik. En hoe hetzelfde.

Ik werkte korte tijd als docent op een kunstzinnige mbo-school. Als zij-instromer. Ik kreeg instructies over hoe ik feedback moest geven. Als je de mens ziet in ieder mens, hoef je niet uit een boekje te leren hoe je feedback moet geven. Van nature brand ik niemand af. Van nature ga ik niet precies zeggen hoe iemand iets moet doen. De studenten waren dol op mij en ik op hun.
Op het mbo worden kinderen tegenwoordig gigantisch getherapeutiseerd. En van hun creatieve prestaties wordt gretig gebruik gemaakt. Ere komt niet toe aan wie het toe komt.
Ik zag hoe het toekwam aan het systeem.

Het hiërarchisch schoolsysteem paste ook niet bij mij nu ik volwassen was. Ik kwam in een situatie waarin een man woedend naar mij uitriep: 'Ik ben jouw leidinggevende!'
Ik gooide geen olie op het vuur en zei maar beter niets. Van mijn gezicht viel waarschijnlijk wel af te lezen: alles wat jij bent, maar niet mijn leidinggevende.
En toen begon het machtspel waar ik niet aan mee deed. Het systeem betaalde mijn salaris, terwijl ik thuis zat en er een groot tekort is aan docenten. 

Tegen 'mijn leidinggevende' zei ik na afloop van mijn contract: 'no hard feelings' en gaf hem een hand.

Het is tijd voor serieuze unscholing op alle fronten.

Hallo T. Ik schrijf eens T, omdat ik je naam niet weet. Ik had de mogelijkheid gelijk je tekst te lezen. Ik herken wat je schrijft van een lange tijd geleden, inmiddels kan ik iets wat gaande is steeds beter als toeschouwer bekijken. Zo is mijn volgende perspectief mogelijk, die ik probeer om te zetten in mijn dagelijkse omgang. Hoe meer mensen zich bewust zijn van het gene wat fout gaat, ook kleinschalig, hoe beter het is om het systeem te kraken, door het 'rippeleffect'. Zo als ik het ervaar is iedereen op de juiste plek waar die nu is en zal hij/zij effect hebben, posief effect door uitwisseling in gesprekken oftewel van energie met anderen. Vanochtend ontdekte ik deze video van M.v.St. die het effect en de grootse mogelijkheden van een ieder laat zien. https://youtu.be/hcWmRK_dh9c?si=3KEgmFHPi5slU3M4. lieve groet in je dag

De rimpeling , ja dat ervaar ik ook zo 
Dat woord sprak ik gisterenavond ook nog uit tegen een dame van 83 bij een buiten jamsessie hier in Spanje , waar ik momenteel verblijf en we voelde het allebei wat dat woord bedoelde in dat moment 
Fijn dat nu Hier te lezen met aanvulling van een zeer essentieel filmpje
Prachtig dit samen💃☀️💋

Mooi jullie reacties. Ik verdiep me er later in en zal dan eventueel een respons schrijven. 
De komende dagen ben ik betrokken bij het heengaan van 'mijn moeder'.

ik kjik zonet even een fragment uit een 9 jaar oud interview en vanaf min. 12:20 word de rimpeling/het rippeleffect nog eens verduidelijkt. https://youtu.be/DNOfY7C9M7U?si=Vg7boPBBIHVscndA

sterkte Daniëlle. De kaarsen van deze dagen die ik zal aansteken, zullen ook voor jullie branden.

Wat lief, dank je wel Sonja! 🤗

Dankjewel Sonja,

Voor jouw reactie op mijn schrijven en ook voor je andere zelf gestarte bijdrage op dit forum. Ik kan dat voelen en ik ervaar het als heel open en bijdragend. Ik herken wat je schrijft.

T