Hai Elaina ,
Ik heb dit ervaren toen ik 38 jaar was en mijn vader overging binnen 1 dag , dus ploseling op 76 jarige leeftijd
Mijn moeder was al 20 jaar regelmatig depressief en had enkele malen een zelfdoding poging gedaan , haar eerste keer dat ik 29 was en hoogzwanger van ons eerste kindje en daarna vaker op voor mij mooie leefmomenten , niet express hoor alleen wel opvallend
Wat ik niet kon vatten was op 29 juni 2000 dat mijn moeder die dood wilde het haar niet lukte en mijn vader die het leven lief had er ineens niet meer was
Ik had een heel diepe open band met mijn vader , we waren echt vrienden en zoiets lees en voel ik ook als jij over je dochter schrijft of praat
Mijn vader en ik toonden open ook onze rauwe kanten en spraken daar over zonder oordeel , wel met oprechte facinatie
Wat gedrag toch veel kapot kan maken en dat konden we ook in onzelf zien
Ik was zooo verdrietig oeffff en die golven van verdriet bleven terugkomen jaren lang
En toch door dat verdriet heen voelde ik dat ik niet echt "leefde" , althans ik paste mij steeds maar aan en toch ook weer niet , want ik kon behoorlijk opstandig zijn
Ik heb wel binnen enkele weken besloten in 2000 dat ik mijn omgeving op de hoogte ging brengen dat ik het anders aan ging pakken "mijn en het leven"
Opener , eerlijker en steeds weer bereidt om dit te herzien vooral tav van mijn gedrag oa mij uit onmacht ongecontroleerde woede regelmatig
De verfijning blijf ik oefenen en daarin is het verdriet Nu al jaren mijn autonome authentieke levenskracht 'weer' geworden
Ik ben terug gekomen in mijn oorsprong en dat bevalt mij zeer goed
Ik hou van het leven en het leven houdt van mij 💫👑🌾
Ik heb dit ervaren toen ik 38 jaar was en mijn vader overging binnen 1 dag , dus ploseling op 76 jarige leeftijd
Mijn moeder was al 20 jaar regelmatig depressief en had enkele malen een zelfdoding poging gedaan , haar eerste keer dat ik 29 was en hoogzwanger van ons eerste kindje en daarna vaker op voor mij mooie leefmomenten , niet express hoor alleen wel opvallend
Wat ik niet kon vatten was op 29 juni 2000 dat mijn moeder die dood wilde het haar niet lukte en mijn vader die het leven lief had er ineens niet meer was
Ik had een heel diepe open band met mijn vader , we waren echt vrienden en zoiets lees en voel ik ook als jij over je dochter schrijft of praat
Mijn vader en ik toonden open ook onze rauwe kanten en spraken daar over zonder oordeel , wel met oprechte facinatie
Wat gedrag toch veel kapot kan maken en dat konden we ook in onzelf zien
Ik was zooo verdrietig oeffff en die golven van verdriet bleven terugkomen jaren lang
En toch door dat verdriet heen voelde ik dat ik niet echt "leefde" , althans ik paste mij steeds maar aan en toch ook weer niet , want ik kon behoorlijk opstandig zijn
Ik heb wel binnen enkele weken besloten in 2000 dat ik mijn omgeving op de hoogte ging brengen dat ik het anders aan ging pakken "mijn en het leven"
Opener , eerlijker en steeds weer bereidt om dit te herzien vooral tav van mijn gedrag oa mij uit onmacht ongecontroleerde woede regelmatig
De verfijning blijf ik oefenen en daarin is het verdriet Nu al jaren mijn autonome authentieke levenskracht 'weer' geworden
Ik ben terug gekomen in mijn oorsprong en dat bevalt mij zeer goed
Ik hou van het leven en het leven houdt van mij 💫👑🌾
Goemorgen lieverd,
Weet je, het is gewoon een super afschuwelijke situatie om iemand los te moeten laten waar je zo veel van houd. En daar kun je honderduizend theoriën op loslaten. Je hebt gewoon pijn, rouw, verdriet! En er staat geen tijd voor en ook niet, hoe intens je het ervaart.
Ik heb niet een kind los moeten laten, gelukkig! Want ik weet hoe het kan zijn voor mensen ... en dan zul je denken, dat weet je niet, want je hebt het niet meegemaakt. Dat klopt, maar ik ken wel mensen en ook familie die dit hebben meegemaakt. Dan nog, is het niet belangrijk, hoe het voor iemand anders is of was. Ik vind het trouwens superlastig om hier iets op te schrijven zonder dat het zou kunnen lijken op een soort van therapeutiseren, want dat is absoluut niet mijn intentie en ook niet van hoe het voor mij is en dat ik ook iemand ken die..... enz enz, want daar gaat het allemaal niet om. Misschien mag je hoofd zich er iets minder mee bemoeien. Ik zeg ook maar wat ... Eigenlijk voelt alles een beetje klunzig aan wat ik schrijf, maar ik wil gewoon zeggen, je bent een topper en je kan dit! Laat de pijn toe en je doet het volgens mij super goed, als er al zoiets is van dat je het supergoed moet doen, ook zoiets vaags eigenlijk. Ik hoop dat je mij een beetje kan voelen, je hoeft het niet alleen te doen.
Liefs en dikke knuffel Petra 🌻
Weet je, het is gewoon een super afschuwelijke situatie om iemand los te moeten laten waar je zo veel van houd. En daar kun je honderduizend theoriën op loslaten. Je hebt gewoon pijn, rouw, verdriet! En er staat geen tijd voor en ook niet, hoe intens je het ervaart.
Ik heb niet een kind los moeten laten, gelukkig! Want ik weet hoe het kan zijn voor mensen ... en dan zul je denken, dat weet je niet, want je hebt het niet meegemaakt. Dat klopt, maar ik ken wel mensen en ook familie die dit hebben meegemaakt. Dan nog, is het niet belangrijk, hoe het voor iemand anders is of was. Ik vind het trouwens superlastig om hier iets op te schrijven zonder dat het zou kunnen lijken op een soort van therapeutiseren, want dat is absoluut niet mijn intentie en ook niet van hoe het voor mij is en dat ik ook iemand ken die..... enz enz, want daar gaat het allemaal niet om. Misschien mag je hoofd zich er iets minder mee bemoeien. Ik zeg ook maar wat ... Eigenlijk voelt alles een beetje klunzig aan wat ik schrijf, maar ik wil gewoon zeggen, je bent een topper en je kan dit! Laat de pijn toe en je doet het volgens mij super goed, als er al zoiets is van dat je het supergoed moet doen, ook zoiets vaags eigenlijk. Ik hoop dat je mij een beetje kan voelen, je hoeft het niet alleen te doen.
Liefs en dikke knuffel Petra 🌻
Hey lieve Corona en Petra
Dank jullie voor jullie open schrijven.
Dank je Corona voor het vertellen van jouw ervaring en hoe dit impact had op je en hoe je het verdriet ook toeliet .
Ik ben soms in de veronderstelling dat rouwen nogal word ingekort door omgeving. ..
" Je moet doorgaan" , " het leven gaat door " ," je moet het mooie zien van de herinneringen"
Dat is wel zo
Maar de pijn mag ook gevoeld worden vind ik toch
Zeker als je , wat jij met je vader ervoer , een diepe connectie had met de persoon.
En idd. Bizar. .
Hoe je moeder weg wilde uit dit leven(en dit toonde tijdens jouw zwangerschap oa)en dat dan je vader weg ging. ..Poeh. .
Dat is best heel pittig
Wel lees ik ook van jou dat je toen " drastische" verandering hebt toegepast in je leven en dat ook duidelijk gemaakt hebt naar je directe omgeving
Sterk van jou !
Ik weet niet of ik dit Nu al kan ....
Wat jij ook zei dat je je aanpaste in het begin , dat merk ik ook in mij.
Het soms ook die Schreeuw niet eruit laten komen
Soms , zoals gisteren , wel!.
Het barste los!
Ik schrok er zelf van ...
Vreemd he , dat alles in hokjes geneigd word te stoppen hier. .ook hoe je verdrietig bent. Hoe je je uit.
Bizar eigenlijk
Dank je nogmaals voor jouw schrijven 🌹
✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨
Ja lieve Petra.
Wat jij schrijft.
Voor iedereen is het anders .
En het is ook moeilijk om het over één kam te scheren...
Ieder heeft zijn /haar eigen ervaring
En het maakt ook niet uit of het een kind , moeder, vader, opa , oma of wie dan ook is
Als je je écht verbonden voelt met de persoon heeft het echt een impact.....
En nee je sukkelt echt niet met je woorden.
Het is ook best een onderwerp .
Er word in de wereld gezegd dat dood bij het leven hoort
Nou. .
Dat vind ik dus totaal niet..
Het : je doet het niet alleen. .
Ja. ...
In essentie doen we het allemaal samen
Dat is echt zo
Alleen , als individu is het soms pittig als er niet veel of bijna geen gelijkgestemden in de directe omgeving zijn waarmee uitgewisseld kan worden, live he.
Dank je wel voor jouw inbreng 🌹
✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨
Dank jullie voor jullie open schrijven.
Dank je Corona voor het vertellen van jouw ervaring en hoe dit impact had op je en hoe je het verdriet ook toeliet .
Ik ben soms in de veronderstelling dat rouwen nogal word ingekort door omgeving. ..
" Je moet doorgaan" , " het leven gaat door " ," je moet het mooie zien van de herinneringen"
Dat is wel zo
Maar de pijn mag ook gevoeld worden vind ik toch
Zeker als je , wat jij met je vader ervoer , een diepe connectie had met de persoon.
En idd. Bizar. .
Hoe je moeder weg wilde uit dit leven(en dit toonde tijdens jouw zwangerschap oa)en dat dan je vader weg ging. ..Poeh. .
Dat is best heel pittig
Wel lees ik ook van jou dat je toen " drastische" verandering hebt toegepast in je leven en dat ook duidelijk gemaakt hebt naar je directe omgeving
Sterk van jou !
Ik weet niet of ik dit Nu al kan ....
Wat jij ook zei dat je je aanpaste in het begin , dat merk ik ook in mij.
Het soms ook die Schreeuw niet eruit laten komen
Soms , zoals gisteren , wel!.
Het barste los!
Ik schrok er zelf van ...
Vreemd he , dat alles in hokjes geneigd word te stoppen hier. .ook hoe je verdrietig bent. Hoe je je uit.
Bizar eigenlijk
Dank je nogmaals voor jouw schrijven 🌹
✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨
Ja lieve Petra.
Wat jij schrijft.
Voor iedereen is het anders .
En het is ook moeilijk om het over één kam te scheren...
Ieder heeft zijn /haar eigen ervaring
En het maakt ook niet uit of het een kind , moeder, vader, opa , oma of wie dan ook is
Als je je écht verbonden voelt met de persoon heeft het echt een impact.....
En nee je sukkelt echt niet met je woorden.
Het is ook best een onderwerp .
Er word in de wereld gezegd dat dood bij het leven hoort
Nou. .
Dat vind ik dus totaal niet..
Het : je doet het niet alleen. .
Ja. ...
In essentie doen we het allemaal samen
Dat is echt zo
Alleen , als individu is het soms pittig als er niet veel of bijna geen gelijkgestemden in de directe omgeving zijn waarmee uitgewisseld kan worden, live he.
Dank je wel voor jouw inbreng 🌹
✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨
Waar diep houden van is, is bij het loslaten ook diepe rauwe rouw.
Daar staat geen tijdspanne voor ...... daar klauter je niet zomaar even doorheen.
Ik zie je en ik voel je lieverd.
Warme omhelzing
Henny
Daar staat geen tijdspanne voor ...... daar klauter je niet zomaar even doorheen.
Ik zie je en ik voel je lieverd.
Warme omhelzing
Henny
Hey lieve Henny
Ja mooi verwoord
Waar diep houden van is , is ook diep rouwen ..
Dat zegt eigenlijk alles al..
En Die persoon is gewoonweg niet vervangbaar
Dank je voor jouw schrijven 🌹
Ja mooi verwoord
Waar diep houden van is , is ook diep rouwen ..
Dat zegt eigenlijk alles al..
En Die persoon is gewoonweg niet vervangbaar
Dank je voor jouw schrijven 🌹
Hee lieve Elaine
De golven blijven komen hé...diep verdriet en dan weer de mooie herinneringen...de vreugde die je hebt mogen ervaren samen....
Het is een rollercoaster waar je in zit en misschien wel nooit meer uit komt, dat weet ik natuurlijk niet
Ik kan alleen maar spreken voor mezelf.
Ik heb inmiddels al vele vele geliefden los moeten laten, door de dood maar ook door andere situaties...waaronder 1 van mijn kinderen die mij niet meer wil zien ( inmiddels al meer dan 20 jaar niet)
Als een kindje geboren wordt uit jou dan ontstaat er een verliefdheid die nooit meer over gaat...
Als dat wegvalt breekt er een stuk van je hart af dat niet meer hersteld kan worden...dat is voor altijd gebroken.
Ik voel jouw verdriet zo goed..ook al is onze situatie niet te vergelijken.
Blijf schrijven..blijf praten..blijf doen wat jij wilt doen om het verdriet eruit te laten komen.
We staan allemaal om je heen en houden je vast...zolang als nodig is
Een warme omhelzing
Apolonia💞
De golven blijven komen hé...diep verdriet en dan weer de mooie herinneringen...de vreugde die je hebt mogen ervaren samen....
Het is een rollercoaster waar je in zit en misschien wel nooit meer uit komt, dat weet ik natuurlijk niet
Ik kan alleen maar spreken voor mezelf.
Ik heb inmiddels al vele vele geliefden los moeten laten, door de dood maar ook door andere situaties...waaronder 1 van mijn kinderen die mij niet meer wil zien ( inmiddels al meer dan 20 jaar niet)
Als een kindje geboren wordt uit jou dan ontstaat er een verliefdheid die nooit meer over gaat...
Als dat wegvalt breekt er een stuk van je hart af dat niet meer hersteld kan worden...dat is voor altijd gebroken.
Ik voel jouw verdriet zo goed..ook al is onze situatie niet te vergelijken.
Blijf schrijven..blijf praten..blijf doen wat jij wilt doen om het verdriet eruit te laten komen.
We staan allemaal om je heen en houden je vast...zolang als nodig is
Een warme omhelzing
Apolonia💞
Och lieve Apolonia...
Een kind dat jou niet meer wilt zien doet ook gruwelijk pijn .
Ja in dit leven hier geven we geboorte aan het avatar lichaam van een wezen dat we ons kind noemen.
En als je dit kind dan verliest.
Op welke wijze dan ook
Dan doet het ontzettend veel pijn..
Tasja zag haar dochter ook nauwelijks.wqt haar veel verdriet deed , waar ze bijna in verdronk.... tasja was geen prater.
Maar ze voelde het immens..
Degenen die haar kenden zagen het.
Ja , ik weet
Het uiten op eender welke manier dan ook is zo nodig...
Het er soms uitschreeuwen ..
Brullen ..
Huilen
Zingen.
Springen .
Schrijven..
Etc ..
Ook over hoe dit idiote script nog steeds doorgang vind ook ...
Poehhhhh....
Dank je voor jou oprecht schrijven en delen 🌹
Een kind dat jou niet meer wilt zien doet ook gruwelijk pijn .
Ja in dit leven hier geven we geboorte aan het avatar lichaam van een wezen dat we ons kind noemen.
En als je dit kind dan verliest.
Op welke wijze dan ook
Dan doet het ontzettend veel pijn..
Tasja zag haar dochter ook nauwelijks.wqt haar veel verdriet deed , waar ze bijna in verdronk.... tasja was geen prater.
Maar ze voelde het immens..
Degenen die haar kenden zagen het.
Ja , ik weet
Het uiten op eender welke manier dan ook is zo nodig...
Het er soms uitschreeuwen ..
Brullen ..
Huilen
Zingen.
Springen .
Schrijven..
Etc ..
Ook over hoe dit idiote script nog steeds doorgang vind ook ...
Poehhhhh....
Dank je voor jou oprecht schrijven en delen 🌹
Goedemiddag Elaina, ik heb in dit leven al enorm veel verlies en verdriet ervaren en nog steeds. Daarbuiten was ik werkzaam voor mensen in hun laatste levensphase.
Bij wat je schrijft, zag ik het fragment van de video, waar jij in Amstelveen aan Martijn iets had gevraagd en jij een antwoord kreeg.
Daar wil ik je nu aan herinneren.
Verder spreek ik niet over hologram, want de pijn en alles wat jij ervaart is er.
Verder is het een rouwproces die de ene keer "beter" verloopt dan de andere keer.
Wanneer ik ik dit proces zat en of zit schrijf ik op wat ik voel, wat ik denk, alles wat mij bezig (afleid van MijZelf) houd.
Dan teken ik een grote kring op een blad papier, schrijf in het midden 'IK' en eromheen in de kring de woorden waar het om gaat, die met 'Zelf' beginnen; ZelfVertrouwen, ZelfLiefde, ZelfBewust........
Ik pak dan het papier met alle woorden die ik heb opgeschreven toen de verdrietgolf kwam. Ik schrijf de woorden zonder oordeel om de kring omheen op. Ik kijk later naar de woorden, voel ze ik mijn lichaam en stel mij de vraag: Ben ik dit, zoniet waarom geef ik het zoveel ruimte in mij en invulling?
Kan ik mij zelf geven wat ik mis, zoniet, wat heb ik nodig om het Mij Zelf wel te geven?
Verder zou ik jou willen aanbieden om hierover te bellen, mocht jij een persoonlijk gesprek fijn vinden.
Voor nu stuur ik je een grote omarming en alle liefs van mij 🌱💚🌳
Latere toevoeging: Ik was even in de struggle of ik het volgende wel zou delen, of mijn intentie goed begrepen kon worden. Ik laat deze gedachte los en voeg het volgende toe.
Mijn huidig terugkerend verdriet vanuit het aardse rouw en verlies proces, heeft onder andere ook met mijn lichaam te maken.
Het lichaam, welk ik belichaam, heeft zeldzame "afwijkingen" die mij in situaties heeft gebracht waar ik mijn vitaliteit, uiterlijk, aardse identiteit (rollen), kinderen etc. verloor, waar ik doodsangst moest doorleven.
Nu ben ik steeds meer in de gelegenheid om te herkennen en te voelen, dat ik door mijn eigen invulling in de situatie en vooral identificatie met mijn lijf en rollen als..., het mij zelf steeds moeilijk maak.
Bij wat je schrijft, zag ik het fragment van de video, waar jij in Amstelveen aan Martijn iets had gevraagd en jij een antwoord kreeg.
Daar wil ik je nu aan herinneren.
Verder spreek ik niet over hologram, want de pijn en alles wat jij ervaart is er.
Verder is het een rouwproces die de ene keer "beter" verloopt dan de andere keer.
Wanneer ik ik dit proces zat en of zit schrijf ik op wat ik voel, wat ik denk, alles wat mij bezig (afleid van MijZelf) houd.
Dan teken ik een grote kring op een blad papier, schrijf in het midden 'IK' en eromheen in de kring de woorden waar het om gaat, die met 'Zelf' beginnen; ZelfVertrouwen, ZelfLiefde, ZelfBewust........
Ik pak dan het papier met alle woorden die ik heb opgeschreven toen de verdrietgolf kwam. Ik schrijf de woorden zonder oordeel om de kring omheen op. Ik kijk later naar de woorden, voel ze ik mijn lichaam en stel mij de vraag: Ben ik dit, zoniet waarom geef ik het zoveel ruimte in mij en invulling?
Kan ik mij zelf geven wat ik mis, zoniet, wat heb ik nodig om het Mij Zelf wel te geven?
Verder zou ik jou willen aanbieden om hierover te bellen, mocht jij een persoonlijk gesprek fijn vinden.
Voor nu stuur ik je een grote omarming en alle liefs van mij 🌱💚🌳
Latere toevoeging: Ik was even in de struggle of ik het volgende wel zou delen, of mijn intentie goed begrepen kon worden. Ik laat deze gedachte los en voeg het volgende toe.
Mijn huidig terugkerend verdriet vanuit het aardse rouw en verlies proces, heeft onder andere ook met mijn lichaam te maken.
Het lichaam, welk ik belichaam, heeft zeldzame "afwijkingen" die mij in situaties heeft gebracht waar ik mijn vitaliteit, uiterlijk, aardse identiteit (rollen), kinderen etc. verloor, waar ik doodsangst moest doorleven.
Nu ben ik steeds meer in de gelegenheid om te herkennen en te voelen, dat ik door mijn eigen invulling in de situatie en vooral identificatie met mijn lijf en rollen als..., het mij zelf steeds moeilijk maak.
met tranen in de ogen lees ik deze berichten..... Opgegroeid met een overleden zusje (ik was bijna 2, zij bijna 4) Het diepe niet uitgesproken verdriet van ouders altijd om me heen.
Ik ben zo blij dat jij van je laat horen. Het is zo raar dat mensen zomaar 'weg' zijn hier en dat iedereen maar doet alsof dat zo hoort, gewoon is.
Een lieve goede vriendin van mij maakte 4 jaar geleden een eind aan haar leven. En ik mis haar zo, niet altijd, maar nu wel. Ik mis dat lieve mens, haar aanwezigheid, haar lichaam ook, bij wie ik mezelf altijd kon zijn. Bij wie ik altijd welkom was. Met wie ik in november spontaan zomaar in het water sprong, met wie ik de heerlijkste gerechten maakte. enz enz enz Ze was hartelijk en lief en eigenzinnig, heel creatief ook.
Ik voel met je mee.
Veel liefs
Frea
Ik ben zo blij dat jij van je laat horen. Het is zo raar dat mensen zomaar 'weg' zijn hier en dat iedereen maar doet alsof dat zo hoort, gewoon is.
Een lieve goede vriendin van mij maakte 4 jaar geleden een eind aan haar leven. En ik mis haar zo, niet altijd, maar nu wel. Ik mis dat lieve mens, haar aanwezigheid, haar lichaam ook, bij wie ik mezelf altijd kon zijn. Bij wie ik altijd welkom was. Met wie ik in november spontaan zomaar in het water sprong, met wie ik de heerlijkste gerechten maakte. enz enz enz Ze was hartelijk en lief en eigenzinnig, heel creatief ook.
Ik voel met je mee.
Veel liefs
Frea
Hoi hoi Sonja 🌹
Ja , ik stelde een vraag
Het antwoord was : daar ben je op getraind om dit te zeggen
Wat mij overspoelde omdat ik eigenlijk gewoon vroeg hoe het nu zit met fysiek contact te krijgen met .... Galactische welwillende vrienden , geliefden etc.
En dat er ook was gezegd dat dit ons lijf een enorme shock zou geven.
Op meerdere vlakken.
En dat was mij bij gebleven.
Aangezien ik al behoorlijk wat shocks heb ervaren in dit leven Hier al
En m'n nervous system al best gekraakt is geweest vaak
Buiten fysieke klappen om
Na de middag had ik even een korte uitwisseling met Martijn.
Ik huilde. . was helemaal in de war
Hij zei : vertrouw op je zelf
Ik schrijf dagelijks
Wat ik voel , denk , me bezig houdt
Op papier en in zang en in een " dagboek voor tasja"
Ik begrijp wat je schrijft hoor
Ivm Zelf liefde , vertrouwen , bewust enzovoorts
En natuurlijk is dat een goede manier om de zaken helder te krijgen
Kan ik mezelf geven wat ik mis ?
Hm ....
Vriendschap..
Ja en dat MOET ook aangezien er niet of nauwelijks live vrienden in de directe omgeving zijn.
En dat is best Gigantisch pittig!
Gezelschap
Ook dat MOET ik zelf doen ivm de reden die ik hierboven schreef
Vertrouwen in mezelf
Puntje
Want niks staat los van elkaar
In mijn " situatie"
Letterlijk alles is ingestort met het weggaan van tasja
Financieel, qua woning , emotioneel , en psychisch.
Bovenop de " dingen " waar ik al tegenop liep voor ze weg was
Oa Hoe het ging in het ziekenhuis...
Waar ik nu niet uitgebreid op inga liefst maar wat niet klopte en dus ook niet fijn was
Ik heb me de eerste tijd (regelen van begrafenis en wat daarbij komt )en maanden na haar weg gaan redelijk " goed " gehouden. Ook al huilde ik elke dag , echt elke dag
Maar ik moest me bezig houden met het praktisch regelen van enorm veel .
En dan. ...
Is er dat gat
Leegte
En wat ik al eerder schreef in het eerste stuk hierboven.
Ik wil wel bellen.. fijn dat je het aanbiedt..
Maar bellen is , voor mij , op Dat moment fijn
En dan is het gesprek klaar
En zit ik gewoon alleen. Punt
Ik heb geen fysieke uitwisseling ervaren , niet iemand live in de ogen kunnen zien , of even een knuffel uitwisselen, een wandeling maken
En dat scheelt toch wel. .
Alleszins bedankt voor jouw schrijven en je delen over hoe jij het ervaart en ermee om gaat 🌹🌹🌹
Aanvulling op jouw aanvullende schrijven
Ja ik herken gedeeltelijk wat jij schrijft.
En dit " speelt" al jaren zoniet m'n hele leven Hier een " rol"
Fysiek en psychisch en doorwerkende naar andere aspecten
Ik herken deze klappen en weet waar ze vandaan komen.
Heb eigenlijk net een liedje van Tori Amos gezongen. .dat voor mij iets uitbeeld
Silent all these years
Monddood gemaakt worden ..de dreiging ervan..
Door familie , " vrienden" , relaties en instituten/religies en spiritualiteit en new age
PS
Wat ook zo was is dat tasja en ik...ja hoe zeg ik dit
We had eachothers back
We backed eachother up
Beide veel ervaren.
En in de woon omgeving geen werkelijke aansluiting vinden
Zij met " mankementen" , ik met de mijne
Er over praten..
Er naar kijken.
Elkaar aanvullen ook.
En ook kibbelen soms , echt wel
Om daarna samen er naar te kijken en concluderen dat het Niks met ons te maken had maar dingen die werden ingevoegd oa
Ook praten over familie dynamieken en hoe we de rollen patronen konden omkeren.
In onszelf en naar elkaar.
En ja , samen wandelen , soms uit eten , zingen etc. En elkaar de ruimte geven wanneer nodig.
We deden ons best met wat we hadden en konden op Dat moment
Ik noem dat vriendschap
Ja , ik stelde een vraag
Het antwoord was : daar ben je op getraind om dit te zeggen
Wat mij overspoelde omdat ik eigenlijk gewoon vroeg hoe het nu zit met fysiek contact te krijgen met .... Galactische welwillende vrienden , geliefden etc.
En dat er ook was gezegd dat dit ons lijf een enorme shock zou geven.
Op meerdere vlakken.
En dat was mij bij gebleven.
Aangezien ik al behoorlijk wat shocks heb ervaren in dit leven Hier al
En m'n nervous system al best gekraakt is geweest vaak
Buiten fysieke klappen om
Na de middag had ik even een korte uitwisseling met Martijn.
Ik huilde. . was helemaal in de war
Hij zei : vertrouw op je zelf
Ik schrijf dagelijks
Wat ik voel , denk , me bezig houdt
Op papier en in zang en in een " dagboek voor tasja"
Ik begrijp wat je schrijft hoor
Ivm Zelf liefde , vertrouwen , bewust enzovoorts
En natuurlijk is dat een goede manier om de zaken helder te krijgen
Kan ik mezelf geven wat ik mis ?
Hm ....
Vriendschap..
Ja en dat MOET ook aangezien er niet of nauwelijks live vrienden in de directe omgeving zijn.
En dat is best Gigantisch pittig!
Gezelschap
Ook dat MOET ik zelf doen ivm de reden die ik hierboven schreef
Vertrouwen in mezelf
Puntje
Want niks staat los van elkaar
In mijn " situatie"
Letterlijk alles is ingestort met het weggaan van tasja
Financieel, qua woning , emotioneel , en psychisch.
Bovenop de " dingen " waar ik al tegenop liep voor ze weg was
Oa Hoe het ging in het ziekenhuis...
Waar ik nu niet uitgebreid op inga liefst maar wat niet klopte en dus ook niet fijn was
Ik heb me de eerste tijd (regelen van begrafenis en wat daarbij komt )en maanden na haar weg gaan redelijk " goed " gehouden. Ook al huilde ik elke dag , echt elke dag
Maar ik moest me bezig houden met het praktisch regelen van enorm veel .
En dan. ...
Is er dat gat
Leegte
En wat ik al eerder schreef in het eerste stuk hierboven.
Ik wil wel bellen.. fijn dat je het aanbiedt..
Maar bellen is , voor mij , op Dat moment fijn
En dan is het gesprek klaar
En zit ik gewoon alleen. Punt
Ik heb geen fysieke uitwisseling ervaren , niet iemand live in de ogen kunnen zien , of even een knuffel uitwisselen, een wandeling maken
En dat scheelt toch wel. .
Alleszins bedankt voor jouw schrijven en je delen over hoe jij het ervaart en ermee om gaat 🌹🌹🌹
Aanvulling op jouw aanvullende schrijven
Ja ik herken gedeeltelijk wat jij schrijft.
En dit " speelt" al jaren zoniet m'n hele leven Hier een " rol"
Fysiek en psychisch en doorwerkende naar andere aspecten
Ik herken deze klappen en weet waar ze vandaan komen.
Heb eigenlijk net een liedje van Tori Amos gezongen. .dat voor mij iets uitbeeld
Silent all these years
Monddood gemaakt worden ..de dreiging ervan..
Door familie , " vrienden" , relaties en instituten/religies en spiritualiteit en new age
PS
Wat ook zo was is dat tasja en ik...ja hoe zeg ik dit
We had eachothers back
We backed eachother up
Beide veel ervaren.
En in de woon omgeving geen werkelijke aansluiting vinden
Zij met " mankementen" , ik met de mijne
Er over praten..
Er naar kijken.
Elkaar aanvullen ook.
En ook kibbelen soms , echt wel
Om daarna samen er naar te kijken en concluderen dat het Niks met ons te maken had maar dingen die werden ingevoegd oa
Ook praten over familie dynamieken en hoe we de rollen patronen konden omkeren.
In onszelf en naar elkaar.
En ja , samen wandelen , soms uit eten , zingen etc. En elkaar de ruimte geven wanneer nodig.
We deden ons best met wat we hadden en konden op Dat moment
Ik noem dat vriendschap
Hoi hoi Frea 🌹
Ja ik herken wat je schrijft
Dat gewone menselijke missen..
Er lijkt bijna iets mis te zijn met het missen van iemand waar je om geeft
Of het geen ruimte mag hebben
Het snel en effectief " opgelost" dient te worden
Ja ik begrijp ook wat je zegt over de gezellige dingen die jij met je vriendin deed en dat je dit mist.
Niet omdat je iets in jezelf mist maar je mist je vriendin met wie je deze leuke dingen samen deed
Zo eenvoudig is het eigenlijk...
Dank je wel voor jouw schrijven 🌹
Ja ik herken wat je schrijft
Dat gewone menselijke missen..
Er lijkt bijna iets mis te zijn met het missen van iemand waar je om geeft
Of het geen ruimte mag hebben
Het snel en effectief " opgelost" dient te worden
Ja ik begrijp ook wat je zegt over de gezellige dingen die jij met je vriendin deed en dat je dit mist.
Niet omdat je iets in jezelf mist maar je mist je vriendin met wie je deze leuke dingen samen deed
Zo eenvoudig is het eigenlijk...
Dank je wel voor jouw schrijven 🌹
Elaina ik lees wat je schrijft en ik wil eerlijk zijn. Tijdens het lezen kwamen woorden steeds weer op. Gezien dat jij bellen nu niet als meerwaarde voor je ervaart, deel ik hier de woorden. Het zijn ' patroon en weerstand'. Iets wat wellicht steeds terugkeert in je leven, wel en niet verbonden is aan je dochter, en waar weerstand op zit waardoor het nu nog niet kan bewegen om het los en te laten gaan.
Over de meerwaarde van een telefoongesprek, begrijp ik wat je uit. Daar zou ik graag mijn ervaring op willen geven. Ook met een telefoongesprek kan energie bewegen en uitgewisseld worden. Het is mijn invulling, wanneer ik denk, dat ik dan weer alleen ben of anders. Ik zou mij dus ook door impulsen via het gesproken woord kunnen laten voeden en de werking onvoorwaardelijk ontvangen.
En ja ik "moet" het ook alleen doen, maar onze situaties zijn niet vergelijkbaar. Ik vind bvb. elk contact met mensen voedend zoals ik schreef en ik geef anderen en mijzelf graag een kans om onvoorwaardelijk te verbinden. "Overgave aan de uitkomst".
Vandaag had ik bezoek waar ik woon. Het was onwijs leuk. Toen vertrok het bezoek en ik zit hier alleen in mijn "paradijsje".
Vroeger woonde ik in een gezin van vijf en ik was nog nooit zo vreselijk eenzaam en geïsoleerd. Nu ben ik alleen, ik heb mijn kinderen laten gaan en toch ben ik nu niet eenzaam. Ik weiger elke keer bij een verdrietgolf om mij weer zo eenzaam te voelen als toen.
Liefs Sonja
Over de meerwaarde van een telefoongesprek, begrijp ik wat je uit. Daar zou ik graag mijn ervaring op willen geven. Ook met een telefoongesprek kan energie bewegen en uitgewisseld worden. Het is mijn invulling, wanneer ik denk, dat ik dan weer alleen ben of anders. Ik zou mij dus ook door impulsen via het gesproken woord kunnen laten voeden en de werking onvoorwaardelijk ontvangen.
En ja ik "moet" het ook alleen doen, maar onze situaties zijn niet vergelijkbaar. Ik vind bvb. elk contact met mensen voedend zoals ik schreef en ik geef anderen en mijzelf graag een kans om onvoorwaardelijk te verbinden. "Overgave aan de uitkomst".
Vandaag had ik bezoek waar ik woon. Het was onwijs leuk. Toen vertrok het bezoek en ik zit hier alleen in mijn "paradijsje".
Vroeger woonde ik in een gezin van vijf en ik was nog nooit zo vreselijk eenzaam en geïsoleerd. Nu ben ik alleen, ik heb mijn kinderen laten gaan en toch ben ik nu niet eenzaam. Ik weiger elke keer bij een verdrietgolf om mij weer zo eenzaam te voelen als toen.
Liefs Sonja
Hey Sonja
Heb jij vrienden in de buurt wonen waarmee je af kunt spreken soms ?
Je krijgt visite.
Dat is fijn .
Ik niet.
Ik heb vaker alleen gewoond en genoot daar immens van . Eigen ruimte..geen moeten...alles op eigen ritme
Had toen wel friends waarmee ik af kon spreken.
En ging regelmatig op sjok zeg maar
Dit is anders nu ...
Heb jij vrienden in de buurt wonen waarmee je af kunt spreken soms ?
Je krijgt visite.
Dat is fijn .
Ik niet.
Ik heb vaker alleen gewoond en genoot daar immens van . Eigen ruimte..geen moeten...alles op eigen ritme
Had toen wel friends waarmee ik af kon spreken.
En ging regelmatig op sjok zeg maar
Dit is anders nu ...
Elaina, ik begrijp de intentie van je vraag niet, maar ik zal er wel op antwoorden.
"Nee ik heb geen vrienden in de buurt, ik heb alleen een vriendin.
Ik had vandaag iemand op bezoek, die wel eerst een uur moest reizen.
Inmiddels kan ik vrijwilligerswerk doen in mijn beroep. 3 uurtjes per week.
Fijne avond Elaina
"Nee ik heb geen vrienden in de buurt, ik heb alleen een vriendin.
Ik had vandaag iemand op bezoek, die wel eerst een uur moest reizen.
Inmiddels kan ik vrijwilligerswerk doen in mijn beroep. 3 uurtjes per week.
Fijne avond Elaina
Hey Sonja
Ja ik kom wellicht wat ' hard " over
Dat is niet de bedoeling hoor
Ik spreek vanin m'n gevoel en dat springt er dan soms op deze manier uit
Fijn dat je vrijwilligerswerk kunt doen
Zo ontmoet je ook mensen
Voor jou ook een fijne avond en alsnog evengoed bedankt voor de uitwisseling 🌹☀️🌹
Ja ik kom wellicht wat ' hard " over
Dat is niet de bedoeling hoor
Ik spreek vanin m'n gevoel en dat springt er dan soms op deze manier uit
Fijn dat je vrijwilligerswerk kunt doen
Zo ontmoet je ook mensen
Voor jou ook een fijne avond en alsnog evengoed bedankt voor de uitwisseling 🌹☀️🌹
Elaina je kwam niet hard over. Alles goed. Ik kon de intentie alleen niet grijpen, daarom vroeg ik 🥰😘
Oww ik Sonja
Nou , ach ik grijp de intentie ook niet altijd hoor
Ik " rommel" ook maar wat aan soms
Hihihi
🌹🌹🌹
Nou , ach ik grijp de intentie ook niet altijd hoor
Ik " rommel" ook maar wat aan soms
Hihihi
🌹🌹🌹
Lekker door blijven rommelen 🤪🥳💃
Sonja 🫠🩷✨🤪💐
Hi Elaina!
Ja, iemand waarvan je zielsveel houdt, MOETEN missen, dat is verschrikkelijk!! Dat voelt alsof je niet meer compleet bent. Elk nieuw moment is een moment zonder haar, en ineens bestaat ze alleen nog in het verleden. Elke nieuwe dag voelt als een dag verder verwijdert van de laatste ontmoeting, en het gemis voelt als een brandend gat in je hart.
Voor mij is dit een van de meest wrede dingen die gebeuren, die je overkomen. Het voelt ook compleet onnatuurlijk en als een anti kracht op wie ik ben. Onsterfelijk….wat nou onsterfelijk? Onsterfelijk…maar voor nu voor altijd met het gemis van die ander….!! Hoe gaan die nieuwe “NU” momenten weer de moeite waard worden om geleefd te worden?
Ineens is iemand alleen nog een herinnering in je gevoel in je gedachten. En het zijn niet de grote dingen die je mist, maar het zijn juist die kleine, alledaagse dingen.
Het is een zware taak aan jezelf om dit grote verdriet tot levenskracht te kunnen verklaren en weer in balans komen in jezelf.
AI voelt niet, geen pijn, geen gemis, geen verdriet…..nee, dat is aan ons mensen om doorheen te gaan. Hier is liefde en pijn een logische oorzaak en gevolg geworden.
In onze oorspronkelijkheid is de liefde oneindig en wij ook, we hoeven elkaar daar niet te missen, we zijn er gewoon. Dus ik probeer bij het afscheid te voelen: “we gaan elkaar weer zien en dan knuffelen we elkaar tot we een ons wegen”!
Er is geen vast gegeven hoe je om moet gaan met zo’n immens groot verdriet, gelukkig ook, want dan kun je het gewoon laten komen en gaan zoals het komt. Het is JOUW verdriet, JOUW liefde voor Tasja…
En die liefde is voor altijd, dus jullie connectie ook….
Veel sterkte xxx
Mabel
Ja, iemand waarvan je zielsveel houdt, MOETEN missen, dat is verschrikkelijk!! Dat voelt alsof je niet meer compleet bent. Elk nieuw moment is een moment zonder haar, en ineens bestaat ze alleen nog in het verleden. Elke nieuwe dag voelt als een dag verder verwijdert van de laatste ontmoeting, en het gemis voelt als een brandend gat in je hart.
Voor mij is dit een van de meest wrede dingen die gebeuren, die je overkomen. Het voelt ook compleet onnatuurlijk en als een anti kracht op wie ik ben. Onsterfelijk….wat nou onsterfelijk? Onsterfelijk…maar voor nu voor altijd met het gemis van die ander….!! Hoe gaan die nieuwe “NU” momenten weer de moeite waard worden om geleefd te worden?
Ineens is iemand alleen nog een herinnering in je gevoel in je gedachten. En het zijn niet de grote dingen die je mist, maar het zijn juist die kleine, alledaagse dingen.
Het is een zware taak aan jezelf om dit grote verdriet tot levenskracht te kunnen verklaren en weer in balans komen in jezelf.
AI voelt niet, geen pijn, geen gemis, geen verdriet…..nee, dat is aan ons mensen om doorheen te gaan. Hier is liefde en pijn een logische oorzaak en gevolg geworden.
In onze oorspronkelijkheid is de liefde oneindig en wij ook, we hoeven elkaar daar niet te missen, we zijn er gewoon. Dus ik probeer bij het afscheid te voelen: “we gaan elkaar weer zien en dan knuffelen we elkaar tot we een ons wegen”!
Er is geen vast gegeven hoe je om moet gaan met zo’n immens groot verdriet, gelukkig ook, want dan kun je het gewoon laten komen en gaan zoals het komt. Het is JOUW verdriet, JOUW liefde voor Tasja…
En die liefde is voor altijd, dus jullie connectie ook….
Veel sterkte xxx
Mabel
Hoi hoi Mabel
Ongelofelijk..
Ik was een heel bericht aan het in tikken en opeens , weg!!
Jemig ...
Anyhow ..
Ik ben het eens met alles wat je schrijft..
En voel het exact zo
En met mij ook anderen die wellicht dit ook lezen doch zich ervan houden om te schrijven
Wat Helemaal ok is
Ieder op eigen unieke manier in dit onnatuurlijke proces
Want het voelt hallucinant
Ja sorry dat het eerste bericht weg is. ..
Maar ja ..
Ik ben helemaal mee met wat je schrijft
De Nu momenten die Nu ontzettend Raar voelen
Kijk herinneringen zijn veel mooier als je ze nog met de persoon kunt delen.
Zij het via telefoon gesprek of een mail of brief of tijdens een ontmoeting met elkaar. Fysiek.
Dit is anders .
En dan krijgt een mooie herinnering een bittere nasmaak .
Omdat het delen niet meer kan
En dan lijkt het grijpen in het " niets"..
Een gat. Black hole..
Of het bijna dreigt uitgewist te worden en dat het niet gebeurt is.
Zo ervaar ik het dan
Het doet me ook des temeer beseffen hoe dat moet zijn voor mensen die hun gezin en /of familie verliezen tijdens oorlog
Hoe gruwelijk is dat zeg ....
Ik was op een gesprek met een maatschappelijk werkster en ze zei me dat ik door mijn verdriet nu alles van de wereld erbij haalde.
Nou .nee. Zei ik ..
Ik zie gewoon dat alles verbonden is ...
En zo was dat ook toen tasja hier nog was.
We spraken er over
Voelde het .
Dus er word snel iets weerlegt en ontkent in de wereld.
Het " moet " snel , niet te diep , niet te veel, niet te écht ...
Terwijl wij juist Emotionele wezens zijn
En juist via deze pure emotiies word " gewerkt " om ons uit het veld te Slaan.
Gisteren avond is een vriend van m'n ex-man die ik en m'n zoon ook goed kende weggegaan uit zijn lichaam..
M'n zoon en ik zakten in .... ...
Huilen .
Het verschrikkelijke onwerkelijke..
En natuurlijk is het zo dat we deze man niet in pijn wilden laten door moeten gaan .
Natuurlijk is het zo dat we hem zijn bevrijding van dat getormenteerde lijf gunde !!
Maar dat zoiets als dit überhaupt bestaat is gewoonweg gruwelijk ..
Het zien van een eerst sterk , lachend, vrolijk mens. Die dan vermagerd met opgezwollen hoofd van medicatie en doorligwonden en wonden van injecties etc daar ligt met ogen dicht. Nauwelijks adem kunnen halen..
Dat is toch een onvoorstelbaar gruwelijk iets ...
En dit alles onvrijwillig..
Er is NIETS van eigen vrije keuze bij
Enfin.....
Er gaat veel door me heen op dit moment...in emoties
Dank je wel lieve Mabel voor jouw oprechte schrijven 🌹🌹🌹
Ongelofelijk..
Ik was een heel bericht aan het in tikken en opeens , weg!!
Jemig ...
Anyhow ..
Ik ben het eens met alles wat je schrijft..
En voel het exact zo
En met mij ook anderen die wellicht dit ook lezen doch zich ervan houden om te schrijven
Wat Helemaal ok is
Ieder op eigen unieke manier in dit onnatuurlijke proces
Want het voelt hallucinant
Ja sorry dat het eerste bericht weg is. ..
Maar ja ..
Ik ben helemaal mee met wat je schrijft
De Nu momenten die Nu ontzettend Raar voelen
Kijk herinneringen zijn veel mooier als je ze nog met de persoon kunt delen.
Zij het via telefoon gesprek of een mail of brief of tijdens een ontmoeting met elkaar. Fysiek.
Dit is anders .
En dan krijgt een mooie herinnering een bittere nasmaak .
Omdat het delen niet meer kan
En dan lijkt het grijpen in het " niets"..
Een gat. Black hole..
Of het bijna dreigt uitgewist te worden en dat het niet gebeurt is.
Zo ervaar ik het dan
Het doet me ook des temeer beseffen hoe dat moet zijn voor mensen die hun gezin en /of familie verliezen tijdens oorlog
Hoe gruwelijk is dat zeg ....
Ik was op een gesprek met een maatschappelijk werkster en ze zei me dat ik door mijn verdriet nu alles van de wereld erbij haalde.
Nou .nee. Zei ik ..
Ik zie gewoon dat alles verbonden is ...
En zo was dat ook toen tasja hier nog was.
We spraken er over
Voelde het .
Dus er word snel iets weerlegt en ontkent in de wereld.
Het " moet " snel , niet te diep , niet te veel, niet te écht ...
Terwijl wij juist Emotionele wezens zijn
En juist via deze pure emotiies word " gewerkt " om ons uit het veld te Slaan.
Gisteren avond is een vriend van m'n ex-man die ik en m'n zoon ook goed kende weggegaan uit zijn lichaam..
M'n zoon en ik zakten in .... ...
Huilen .
Het verschrikkelijke onwerkelijke..
En natuurlijk is het zo dat we deze man niet in pijn wilden laten door moeten gaan .
Natuurlijk is het zo dat we hem zijn bevrijding van dat getormenteerde lijf gunde !!
Maar dat zoiets als dit überhaupt bestaat is gewoonweg gruwelijk ..
Het zien van een eerst sterk , lachend, vrolijk mens. Die dan vermagerd met opgezwollen hoofd van medicatie en doorligwonden en wonden van injecties etc daar ligt met ogen dicht. Nauwelijks adem kunnen halen..
Dat is toch een onvoorstelbaar gruwelijk iets ...
En dit alles onvrijwillig..
Er is NIETS van eigen vrije keuze bij
Enfin.....
Er gaat veel door me heen op dit moment...in emoties
Dank je wel lieve Mabel voor jouw oprechte schrijven 🌹🌹🌹
A flower taking a picture of flowers....✨🩷✨