Oei wat een fijne open woorden om te lezen en te voelen. Tijdens het lezen dacht ik een paar keer, misschien zou deze Rock Dame eens mijn telegram account aanbieden.
Er zij veel momenten in mijn herinnering opgekomen, waar ik ook niet heb geknuffeld, waar ik niet geknuffeld werd.
Nu kan ik voor mij een resume trekken, dat het bij mij en anderen zelfbescherming was, om niet gekwetst te worden, niet de pijn van verlies ervaren nadat iemand is gegaan. Gegaan of heengegaan was dan als beschermmechanisme het zelfde.
Zo zag ik ook het destijds niet echt kunnen knuffelen, mij lief hebben zoals ik ben bij mij en andere mensen in omgang met zichzelf als moeilijk. Ik zag dat daar de barrière was om met zichzelf in contact te komen.
Ik heb dit volgende al heel vaak met anderen gedeelt.
Toen ik Kind was zei ik tegen mijn moeder: ik heb zoveel liefde in mij, dat is echt te veel voor een paar mensen." Ik knuffelde wat af. Schok mijn aandacht en onvoorwaardelijk zijn. Maar toen begon de afwijzing van wa ik zomaar te geven had. Ik begreep daar niets van. Nu wel.
De afwijzing van de liefde en zorg, was de angst voor kwetsing en ander narigheden. Ze konden met het kindelijk ovoorwaardelijkniet dealen. Dus leerde ik mijn aan wat mij werd voorgeleeft; liefde doet pijn en alles wat daarmee samen hangt.
Lekker al die programma's en geloofsovertuigingen. Maar goed jij word dus de 'professioneel knuffelaar' en jezult het stap voor stap oplossen.
Je mag mij een knffel geven die ik dan graag aanvaard en terug geef, wanneer we ons tegen komen. Heerlijk 🥰🥰🥰
Liefs 🌱💚🌳
Er zij veel momenten in mijn herinnering opgekomen, waar ik ook niet heb geknuffeld, waar ik niet geknuffeld werd.
Nu kan ik voor mij een resume trekken, dat het bij mij en anderen zelfbescherming was, om niet gekwetst te worden, niet de pijn van verlies ervaren nadat iemand is gegaan. Gegaan of heengegaan was dan als beschermmechanisme het zelfde.
Zo zag ik ook het destijds niet echt kunnen knuffelen, mij lief hebben zoals ik ben bij mij en andere mensen in omgang met zichzelf als moeilijk. Ik zag dat daar de barrière was om met zichzelf in contact te komen.
Ik heb dit volgende al heel vaak met anderen gedeelt.
Toen ik Kind was zei ik tegen mijn moeder: ik heb zoveel liefde in mij, dat is echt te veel voor een paar mensen." Ik knuffelde wat af. Schok mijn aandacht en onvoorwaardelijk zijn. Maar toen begon de afwijzing van wa ik zomaar te geven had. Ik begreep daar niets van. Nu wel.
De afwijzing van de liefde en zorg, was de angst voor kwetsing en ander narigheden. Ze konden met het kindelijk ovoorwaardelijkniet dealen. Dus leerde ik mijn aan wat mij werd voorgeleeft; liefde doet pijn en alles wat daarmee samen hangt.
Lekker al die programma's en geloofsovertuigingen. Maar goed jij word dus de 'professioneel knuffelaar' en jezult het stap voor stap oplossen.
Je mag mij een knffel geven die ik dan graag aanvaard en terug geef, wanneer we ons tegen komen. Heerlijk 🥰🥰🥰
Liefs 🌱💚🌳
Moooi ....
" We talk too much and hug to little" zei ik wel eens naar m'n dochter....in het algemeen... Niet naar haar ..
Professionele knuffelaarSter
🤗🌟
" We talk too much and hug to little" zei ik wel eens naar m'n dochter....in het algemeen... Niet naar haar ..
Professionele knuffelaarSter
🤗🌟
Ha Sonja,
Ik zie ernaar uit om je live een knuffel te geven en te ontvangen! 🥰
Ik herken wel wat je schrijft. Tegenwoordig geven we als mensen makkelijker een knuffel. Vroeger was dat toch vaker een hand of drie kussen heen en weer op de wangen.
En ja, in het volwassen leven is het soms lastig als je die kinderlijke spontaniteit nog steeds voelt. Dat een knuffel niet gewoon een knuffel kan zijn, zonder bijbedoelingen, bijgedachten of andere verlangens. Ik merk ook dat open, spontaan, blij en vriendelijk zijn, ook wel vaak een verwachting wekt die ik zelf niet voor ogen heb. Dat ik dan dus 'duidelijk' had moeten zijn. Een lastig gebied soms.
Maar... wij gaan gewoon knuffelen vanuit die 'kinderlijke' spontaniteit. 🥰
Ik zie ernaar uit om je live een knuffel te geven en te ontvangen! 🥰
Ik herken wel wat je schrijft. Tegenwoordig geven we als mensen makkelijker een knuffel. Vroeger was dat toch vaker een hand of drie kussen heen en weer op de wangen.
En ja, in het volwassen leven is het soms lastig als je die kinderlijke spontaniteit nog steeds voelt. Dat een knuffel niet gewoon een knuffel kan zijn, zonder bijbedoelingen, bijgedachten of andere verlangens. Ik merk ook dat open, spontaan, blij en vriendelijk zijn, ook wel vaak een verwachting wekt die ik zelf niet voor ogen heb. Dat ik dan dus 'duidelijk' had moeten zijn. Een lastig gebied soms.
Maar... wij gaan gewoon knuffelen vanuit die 'kinderlijke' spontaniteit. 🥰
Ja klopt Eliane!
Ik kan ook nog Hippie worden...
In enen zie ik nog veel meer mogelijkheden.
In tegenstelling tot mijn ambities, werk ik op dit moment tijdelijk bij een (overheids)organisatie waar heel erg veel vergaderd en gepraat wordt. Per ongeluk had ik iemand als reactie op een mail een hartje gestuurd. Ik schrok er een beetje van. Tijdens de vergadering maakte ik er maar even een grapje over. Iemand anders riep meteen: 'ik wil ook een hartje.' En uiteindelijk wilde iedereen er wel een. ❤️
Ik kan ook nog Hippie worden...
In enen zie ik nog veel meer mogelijkheden.
In tegenstelling tot mijn ambities, werk ik op dit moment tijdelijk bij een (overheids)organisatie waar heel erg veel vergaderd en gepraat wordt. Per ongeluk had ik iemand als reactie op een mail een hartje gestuurd. Ik schrok er een beetje van. Tijdens de vergadering maakte ik er maar even een grapje over. Iemand anders riep meteen: 'ik wil ook een hartje.' En uiteindelijk wilde iedereen er wel een. ❤️
Hey Rock solid
Hippie/ gypsy klinkt voor mij ook wel leuk !
Past wel bij me
Wat leuk hoe ze reageerden op je werk
Zo zie je maar. Het rimpel effect van een " pr ongeluk" hartje dat dan opeens groter wordt
✨♥️✨
Hippie/ gypsy klinkt voor mij ook wel leuk !
Past wel bij me
Wat leuk hoe ze reageerden op je werk
Zo zie je maar. Het rimpel effect van een " pr ongeluk" hartje dat dan opeens groter wordt
✨♥️✨
Niet gek! Je hoeft er zelfs geen stap voor te maken, alleen armen openen, de rest volgt vanzelf
Tijdens covid ging een kameraad regelmatig de straat op met een free hugs shirt aan, was genoeg animo voor.
In NL al een bestaand beroep:
stichting hoopverlening
NVVS
Confidante
Tijdens covid ging een kameraad regelmatig de straat op met een free hugs shirt aan, was genoeg animo voor.
In NL al een bestaand beroep:
stichting hoopverlening
NVVS
Confidante
Hey Rock, ik ben geboren en opgegroeid in Duitsland, grens Achterhoek Gelderland.
In de boerenstreek was knuffelen en ander begroetings op afscheidsritueel zoals in Nederland niet standaard.
Toen ik voor het eerst op een Nederlandse verjaardag en bruiloft kwam met al die felicitaties via knuffel en kus, niet echt prettig. Wild vremde mensen omarmen of anders vond ik in begin niet fris zelfs.
Ook de begroetingscultuur was nogal wennen. Maar een knuffel, een hartelijke knuffel, heerlijk.
Hoe zou dat zijn om eens met een grote free hugh knuffelaarsgroep op een groot plein te staan en dat niet een keer, maar vaker
In de boerenstreek was knuffelen en ander begroetings op afscheidsritueel zoals in Nederland niet standaard.
Toen ik voor het eerst op een Nederlandse verjaardag en bruiloft kwam met al die felicitaties via knuffel en kus, niet echt prettig. Wild vremde mensen omarmen of anders vond ik in begin niet fris zelfs.
Ook de begroetingscultuur was nogal wennen. Maar een knuffel, een hartelijke knuffel, heerlijk.
Hoe zou dat zijn om eens met een grote free hugh knuffelaarsgroep op een groot plein te staan en dat niet een keer, maar vaker
Hee Rens,
Ja, dat verbaast me niks dat het al een beroep is.
Hoe erg kan een mens opknappen van een goede, oprechte en open knuffel?
Hoe erg kan het gemis daaraan zijn?
Je kunt het missen als: 'ik heb iets nodig, maar ik weet niet wat' en dan is het een knuffel of een aaisessie. Je denkt: ik heb honger of dorst of 'ik moet iets kopen' of 'ik moet op vakantie', 'ik moet iets heel anders gaan doen in mijn leven' of zelfs 'ik moet eens goed de waarheid zeggen', maar het is een knuffel of een aaisessie.
Ik doe al veel aan free hugs en zelfs heb ik een tijdje aan free massages (bij een vriend zonder geld) gedaan, maar hoewel ik van mening ben dat het geven van deze sessies zowel geven als ontvangen is, moet het ook niet te veel for granted worden genomen.
In deze wereld krijgt alles pas een soort van waarde door uurtarief en geld. Doe je iets gratis of voor weinig dan loop je de kans dat het minder gewaardeerd wordt of zelfs dat je voor 'pleaser' wordt uitgescholden. (Dat had ik, dat wil ik niet meer. Dan heb je én jezelf weggeven én je hebt geen geld én je bent ook nog uitgescholden. Dan heb je heel hard knuffels nodig 😂.)
Ja, dat verbaast me niks dat het al een beroep is.
Hoe erg kan een mens opknappen van een goede, oprechte en open knuffel?
Hoe erg kan het gemis daaraan zijn?
Je kunt het missen als: 'ik heb iets nodig, maar ik weet niet wat' en dan is het een knuffel of een aaisessie. Je denkt: ik heb honger of dorst of 'ik moet iets kopen' of 'ik moet op vakantie', 'ik moet iets heel anders gaan doen in mijn leven' of zelfs 'ik moet eens goed de waarheid zeggen', maar het is een knuffel of een aaisessie.
Ik doe al veel aan free hugs en zelfs heb ik een tijdje aan free massages (bij een vriend zonder geld) gedaan, maar hoewel ik van mening ben dat het geven van deze sessies zowel geven als ontvangen is, moet het ook niet te veel for granted worden genomen.
In deze wereld krijgt alles pas een soort van waarde door uurtarief en geld. Doe je iets gratis of voor weinig dan loop je de kans dat het minder gewaardeerd wordt of zelfs dat je voor 'pleaser' wordt uitgescholden. (Dat had ik, dat wil ik niet meer. Dan heb je én jezelf weggeven én je hebt geen geld én je bent ook nog uitgescholden. Dan heb je heel hard knuffels nodig 😂.)
Ha Sonja,
Nou, ik ben opgegroeid in Amsterdam en omgeving, maar in mijn familie zijn we niet verder gekomen dan de drie kussen op de wang. Alleen toen mijn moeder plotseling overleed, deden mijn broers en ik een klein beetje aan een iets dat leek op een knuffel. Iedereen was heel opgelucht dat het ontmoetingsritueel was afgeschaft in de lockdown. ;-)
Mijn broers en ik moesten vroeger op een familieverjaardag verplicht zo'n rondje maken en alle familieleden geforceerd een hand geven. Deze 'traditie' heb ik zelf niet doorgezet naar mijn eigen kinderen. Verplicht een hand (handje) moeten geven, is al vervelend, maar verplicht knuffelen is toch helemaal dodelijk?
Echt heel raar, maar de oudere generatie ging dan aan mijn kinderen heel dwingend vragen: 'krijg ik een handje?' En daar zat dan een verkapt oordeel in naar de waardeloze opvoeding die ik ze gaf. Of nou ja, dat weet ik natuurlijk niet zeker. Maar ik vind het belangrijker dat je dingen voorleeft in plaats van aanleert. Ik vroeg ook nooit: 'en wat zeg je dan?' aan ze. Ik zei gewoon zelf 'dankjewel' tegen mensen van wie ze iets kregen. Je moet iets voelen vanuit jezelf voor je het oprecht kan doen.
Ik heb altijd al wat moeite gehad met van die protocollen van 'zo hoort dat'. 'Gecondoleerd' zeggen bij een begrafenis, vind ik ook moeilijk. Wat is dat voor een woord? Wat zeg ik nu eigenlijk? denk ik dan.
Nou, ik ben opgegroeid in Amsterdam en omgeving, maar in mijn familie zijn we niet verder gekomen dan de drie kussen op de wang. Alleen toen mijn moeder plotseling overleed, deden mijn broers en ik een klein beetje aan een iets dat leek op een knuffel. Iedereen was heel opgelucht dat het ontmoetingsritueel was afgeschaft in de lockdown. ;-)
Mijn broers en ik moesten vroeger op een familieverjaardag verplicht zo'n rondje maken en alle familieleden geforceerd een hand geven. Deze 'traditie' heb ik zelf niet doorgezet naar mijn eigen kinderen. Verplicht een hand (handje) moeten geven, is al vervelend, maar verplicht knuffelen is toch helemaal dodelijk?
Echt heel raar, maar de oudere generatie ging dan aan mijn kinderen heel dwingend vragen: 'krijg ik een handje?' En daar zat dan een verkapt oordeel in naar de waardeloze opvoeding die ik ze gaf. Of nou ja, dat weet ik natuurlijk niet zeker. Maar ik vind het belangrijker dat je dingen voorleeft in plaats van aanleert. Ik vroeg ook nooit: 'en wat zeg je dan?' aan ze. Ik zei gewoon zelf 'dankjewel' tegen mensen van wie ze iets kregen. Je moet iets voelen vanuit jezelf voor je het oprecht kan doen.
Ik heb altijd al wat moeite gehad met van die protocollen van 'zo hoort dat'. 'Gecondoleerd' zeggen bij een begrafenis, vind ik ook moeilijk. Wat is dat voor een woord? Wat zeg ik nu eigenlijk? denk ik dan.
Ik loop weer redelijk synchroon met mijn scheurkalender.
In ieder geval lijkt het erop dat professioneel knuffelaar spoedig een officieel erkend beroep gaat worden. 🥰 Ik kan natuurlijk ook nog trendwatcher worden... of allebei. 🤔
Ik ben benieuwd.